Umberto Eco. We Like Lists Because We Don’t Want to Die

SPIEGEL Interview with Umberto Eco‘We Like Lists Because We Don’t Want to Die’

Italian novelist and semiotician Umberto Eco, who is curating a new exhibition at the Louvre in Paris, talks to SPIEGEL about the place lists hold in the history of culture, the ways we try to avoid thinking about death and why Google is dangerous for young people.

By Susanne Beyer and Lothar Gorris

November 11, 2009  11:00 AM

SPIEGEL: Mr. Eco, you are considered one of the world’s great scholars, and now you are opening an exhibition at the Louvre, one of the world’s most important museums. The subjects of your exhibition sound a little commonplace, though: the essential nature of lists, poets who list things in their works and painters who accumulate things in their paintings. Why did you choose these subjects?

Umberto Eco: The list is the origin of culture. It’s part of the history of art and literature. What does culture want? To make infinity comprehensible. It also wants to create order — not always, but often. And how, as a human being, does one face infinity? How does one attempt to grasp the incomprehensible? Through lists, through catalogs, through collections in museums and through encyclopedias and dictionaries. There is an allure to enumerating how many women Don Giovanni slept with: It was 2,063, at least according to Mozart’s librettist, Lorenzo da Ponte. We also have completely practical lists — the shopping list, the will, the menu — that are also cultural achievements in their own right.

SPIEGEL: Should the cultured person be understood as a custodian looking to impose order on places where chaos prevails?

Eco: The list doesn’t destroy culture; it creates it. Wherever you look in cultural history, you will find lists. In fact, there is a dizzying array: lists of saints, armies and medicinal plants, or of treasures and book titles. Think of the nature collections of the 16th century. My novels, by the way, are full of lists. Continue reading

We are the time – We are the famous. Jorge Luis Borges

We are the time. We are the famous
metaphor from Heraclitus the Obscure.

We are the water, not the hard diamond,
the one that is lost, not the one that stands still.

We are the river and we are that greek
that looks himself into the river. His reflection
changes into the waters of the changing mirror,
into the crystal that changes like the fire.  Continue reading

Շառլ Ազնավուր. “Ես արտահայտել եմ իմ բոլոր զգացումները, սպառել բոլոր բառերը: Ես այլևս ոչինչ չունեմ… մնում է հեռանալ… “

Tags

charles-aznavourՀարկ չկա պատմելու իմ կյանքը: Թեկուզ այն պարզ պատճառով, որ ոչինչ չեմ հիշում: Իմ մանկական արկածներից, տխրություններից և ուրախություններից ոչինչ չի մնացել: Բոլորը ցնդել են: Եվ ամեն անգամ, երբ հարկ է լինում պատմել իմ կյանքը, ես օգնության եմ կանչում մորս: Նա ամեն ինչ հիշում է, իսկ ես՝ ոչինչ: Եվ հետո, ինձ թվում է՝ հետաքրքիր չէ պատմելը, որ ես հայ եմ, որ հինգ տարեկանում վարակվել եմ կարմրուկով, որ իմ նախապապը երազել է հրշեջ դարձնել Ազնավուրյան տոհմի բոլոր արուներին:

Աֆիշի վրա անգլերեն գրված է. «Եթե կարծում եք, թե նրա երգերը շատ անհասկանալի են, դանդաղ լսեք:

Եթե կարծում եք, թե հասկանում եք նրան, նորից լսեք»: Ո՛չ, ինձ թվում է, շատ ավելի կարևոր է մարդկանց պատմել քո ներկա կյանքը, ինչպիսին որ դու կաս, ինչպես նրանք տեսնում են քեզ: Ինչ-որ արդեն անցել է, ոչ-ոքի չի հետաքրքրում և ոչինչ չի բացահայտում: Երբ ես երեխա էի, մի հրաշալի ընկեր ունեի: Նա օրինակելի ու խիստ կրթված տղա էր: Այսօր այդ նույն տղան 15 տարվա բանտարկության է դատապարտված: Ի՞նչը կարող է ավելի լավ բացատրել մեր մանկությունը: Ոմանք գտնում են, որ ես հուսահատված մարդ եմ: Դա սխալ է: Ես չափազանց շատ եմ սիրում կյանքն ու մարդկանց, որպեսզի ինչ-որ բանից հուսահատվեմ: Ես անհանգիստ եմ իմ էությամբ՝ սա արդեն ուրիշ բան է: Իմ անհանգստությունը հետևանք է այն բանի, որ ես չեմ կարողանում հասկանալ, թե ինչպե՞ս հասա այնտեղ, որտեղ գտնվում եմ այժմ:

Երկար տարիներ տքնելուց հետո (համարյա իմ ամբողջ երիտասարդությունը), ես եկա այն եզրակացության, որ կյանքում ոչնչի չեմ կարող հասնել: Continue reading

Ումբերտո Էկո | Ինչպես վարվել հանրաճանաչ մարդ տեսնելիս

Umberto-ecoՄի քանի ամիս առաջ զբոսնում էի Նյու-Յորքում և, հանկարծ, հեռվում նկատեցի մեկին, ում շատ լավ ճանաչում էի։ Նա հաստատուն քայլերով գալիս էր դեպի ինձ։ Պարզապես, վատն այն էր, որ չէի հիշում, թե որտեղից նրան գիտեի և ինչ էր անունը։ Նման զգացողություններ ունենում եմ այն ժամանակ, երբ օտար երկրում հանդիպում եմ մեկին, ում հետ հայրենիքումս եմ ծանոթացել կամ հակառակը։ Իր սովորական միջավայրից դուրս գտնվող այդ դեմքն ինձ շփոթության մատնեց։ Ամեն դեպքում այդ դեմքն ինձ այնքան հարազատ էր, որ, անշուշտ, ստիպված էի մոտենալ, ողջունել, զրուցել, գուցե նա էլ ինձ անմիջապես ասեր․ «Ինչպե՞ս սիրելի Ումբերտո», անգամ հարցներ «Վերջապես արեցի՞ր այն, ինչի մասին պատմում էիր»։ Ես էլ չէի իմանա ինչպես վարվել։ Թերևս, պետք էր նրան չտեսնելու տալ։ Բայց արդեն ուշ էր, նա փողոցի այս կողմում էր և հայացքը դեպի ինձ էր ուղղել։ Նա արդեն որոշել էր զրույցն սկսելու ղեկն իր ձեռքը վերցնել։ Continue reading

Գրիգոր Զոհրապ. «պիտի ապաստանինք աշխարհի փոթորիկներեն»

Tags

Grigor-Zohrap«ԿԸ ՄՏԱԾԵՄ, ՈՐ ՊՈՔԵՐ ՄԸՆ Է ԱՄԲՈՂՋ ԿՅԱՆՔԸ» ԳՐԻԳՈՐ ԶՈՀՐԱՊ

1915թ. հուլիսի 6, եվրոպական ժամանակով առավոտյան 5: Հալեպից Ուրֆա տանող ճանապարհ: Կառքը ուղեկցող ժանդարմները դիրք են գրավում Գասապթաշի երկու կողմերում և նշան բռնելով կառքում նստածների վրա՝ կրակում են: Գնդակներից մեկը դիպչում է Վարդգես Սերինկյուլյանին: Նա սպանվում է անմիջապես: Մյուս աքսորյալը չի վիրավորվում: Դահիճները մոտենում են կառքին:

«_ Իջի՛ր,_ կը պոռային ամեն կողմե:
Բայց կարծես իրեն չէին, ձայն չի հաներ: Այն ատեն Չերքես Ահմետ պեյը կը բռնե ետևեն և ուժով մը ցնցելով.
_ Իջի՛ր,_ կը կրկնե,_ այլևս ապրելիք չունիս, որովհետև բարձրագույն հրաման կա:
Զոհրապ, աչվըները արցունքով լեցուն, կը մերժե իջնել:
_ Հոս սպաննեցեք,_ կ’ըսե,_ կարողություն չունիմ շտկվելու:

Կը փորձեն քաշքշել զինքը և այդպես վար առնել կառքեն, բայց երկու ձեռքերով կը կառչե կողմնակի ամբարտակներուն: Այն ատեն Ահմետ պեյ իր չերքեսի դաշույնը կը խրե անոր կուշտը: Մյուսները նույնպես դաշույնով բազմաթիվ հարվածներ կուտան, թերևս բոլորովին ավելորդ տեղը: Հետո մարմինը քաշքշելով՝ կը ձգեն գետին, Գասապթաշիի առջև և բոլորովին ապահով ըլլալու համար իրենց րեվոլվերներով կը կրակեն վրան՝ միշտ ավելորդ տեղը»: Սա գրառում է պատմաբան, գրող Արամ Անտոնյանից: Իսկ ըստ Զարեհ Որբերյանի տեղեկությունների՝ Ահմեդը չհանգստանալով՝ սպանելուց հետո քարով ջախջախում է Զոհրապի գլուխը: Հետո սպանվածների դիակներից հանում են հագուստները և ոտքերից քարշ տալով տանում են կամուրջը և նետում ճանապարհի մյուս կողմը՝ մացառուտների մեջ: Continue reading

Նիլ Գեյման | Այն օրը, երբ ափսեները եկան

Neil Gaiman

Այն օրը, երբ ափսեները եկան՝ հարյուրավոր, ոսկյա,
Լուռ վայր իջնելով ձյան փաթիլների պես,
Եվ Երկրի մարդիկ՝ տեղում սառած,
Նայում էին վայրէջքին,
Բերանները չորացած սպասում, թե ինչ է ներսում,
Չիմանալով արդյոք վաղը ողջ լինելու ենք, թե չէ,
Բայց դու դա չնկատեցիր, որովհետև
Այն օրը, երբ ափսեները եկան, ինչ-որ պատահականությամբ
Այն նույն օրն էր, երբ մեռյալները գերեզմաններից դուրս եկան
Եվ զոմբիները, հրելով իրենց փափուկ հողից,
Դուրս ժայթքեցին, դատարկ աչքերով, հարագնաց,
Հարձակվեցին մեզ վրա, ու ճչալով փախանք,
Բայց դու դա չնկատեցիր, որովհետև
Ափսեների օրը, նույն զոմբիների օրը, որը Continue reading