Tags

, , ,

«Ինչ-որ ժամանակ, որքան հիշում եմ` կյանքս խրախճանք էր, ուր բացվում էին բոլոր սրտերը, ուր փրփրում էին բոլոր գինիները: Մի երեկո ես Գեղեցկությանը նստեցրի ծնկներիս: Եւ դառը դուրս եկավ նա: Եւ ես վիրավորեցի նրան…» ՌԵՄԲՈ

Ես մի երկու խոսք ասեմ սկզբի համար, հետո կարդանք, լա՞վ… Ուրեմն սկիզբը հիմնականում այն մասին է, թե ինչպես կուրորեն սկսեցի փնտրել մի բան, որ դեռ լրիվ չէի կորցրել, թե ինչու են ընդհանրապես մարդիկ փնտրում իրենց երկրորդ կեսին, եթե առաջինից այդքան էլ գոհ չեն:

Ամեն ինչ սկսվեց նրանից, որ ինչպես սիրում են ասել կիսամեռ գրողները` “Նա ինձ լքեց”: Արհեստական թթվածնի բալոնով սնվող գրողները սիրում են “Ինձ թողեց և հեռացավ” կամ “Անվերադարձ լքեց ինձ” արտահայտությունները: Հոգեվարքի մեջ գտնվող գրողները սիրում են “Ախ, ինչո՞ւ… Ի՞նչու նա գնաց” կապակցությունը, իսկ մեռած, բայց չթաղած գրողները դեռ սիրում, գաղտնի գործածում և թույլից-անչափ օրգազմների են հասնում “հեռացավ ու մոռացավ” բառակազմվածքը գործածելիս…

Չէ, ես գերադասում եմ օրվա ընթացքում երեք անգամ տեսնել ու զրուցել մեր քաղաքագլխի հետ, քան մեկ անգամ ևս լսել նման էշություն:

Ի տարբերություն դրանց, մենք` ողջ գրողներս, սիրում ենք նոր, թարմ արտահայտություններ: Դա մեր գլխավոր առավելությունն է: Բայց այն պահին, երբ սկսում էի գրել` դեռ չգիտեի, որ գրող եմ. կարծում էի, թե հանապազօրյա մարդ եմ: Եւ այդ իսկ պատճառով ես տեղին համարեցի “Ցվրվեց” արտահայտությունը: Այո, այդ բանը նա արեց, թեև ինձ սիրում էր: Կին արարածը (դժվար է մեր լեզվում գրել նա դերանունը. չես հասկանում` տղամա՞րդ է, կի՞ն, թե՞ անհատ ձեռներեց) երբեմն ընդվզում է, ավելի շուտ` ընդվզվում է: Հանկարծ: Ճիշտ է, նրա մեջ կուտակումներ լինում են, բայց չգիտես ինչու` պոռթկումը միշտ տեղի է ունենում միանգամայն այլ հիմար պատճառով կամ տխմար առիթով: Հանդիպում են ինչ-որ մեկին և հասկանում, որ գտել են իրենց… (ոնց են ասում մեռած գրողնե՞րը…) հա, իրենց “երկրորդ կեսին”: Ես դա ինչ-որ լավ չհասկացա, այդ երկրորդ կեսի մասին հիշատակվող զառանցանքները…Եւ ինձ համար շատ հետաքրքրիր է, թե ո՞ր էշն է առաջին անգամ գործածել դա: Իսկ գուցե ե՞ս բան չեմ հասկանում, գուցե կա՞ նման բան… Բայց ի՞նչ բան է, և ինչի՞ է նման: Ու՞մ է պետք, ընդհանրապես:

Եթե դիմենք սովորական տրամաբանությանը, կնշանակի, որ “երկրորդ կես” ունենալու համար, նախ և առաջ պետք է ունենալ առաջին կես: Չէ՞: Հետո նոր փնտրել երկրորդին: Այսինքն, ամուսնանալ առաջին կեսի հետ, իսկ հետո, ամբողջ կյանքի ընթացքում փնտրել երկրորդի՞ն: Թե՞… Չէ, չեմ հասկանում: Սկսենք սկզբից: Ասենք թե էդ առաջին կեսը ես եմ: Օրինակ: Եթե այդպես է` ուրեմն ինչ-որ մի մեծ անարդարություն կա այս ամենում: Եթե ես գոհ եմ իմ առաջին կեսից, ուրեմն ինչի՞ս է պետք երկրորդը: Եթե գոհ չեմ` հիմա էլ երկրորդի՞ն ունենամ: Որ ի՞նչ անեմ… հոգի՞ս դարմանեմ… ՙԲժիշկ-բժի՞շկ՚ խաղամ, թե՞ էշ մլիցա…Թե ասա` ինչի՞ եք ամեն ինչ մակերեսայնացնում, հը՞… ՙԷշ մլիցա՚… Ասեք ՙմլիցա՚ ու պարզ կլինի, էլի… Էդ նույնն է, որ փղի մասին խոսելու ժամանակ միշտ ասես ՙՄեծ փիղ՚… Չէ, չէ, իհարկե լինում են շա¯տ, շատ մեծ փղեր… Բայց շատ էշ մլիցեք չեն լինում: Մլիցեքը լինում են կամ էշ, կամ չափազանց էշ… Ուրիշ տեսակի մլիցեք դեռ չեն գրանցվել մեր կյանքի սարսափելիության աստիճանի ծիծաղելի Ողբերգության Մատյանում: Թե հիմնականում և թե ընդհանրապես գրեթե բոլոր ստիճանավորները շարքային բոզիկների տղուկներ են, լավագույն դեպքում` էշի քուռակ:

Էհ¯, թողնենք նրանք իրար արյուն խմելուց կազդուրվեն և ավիտամինոզից շանսատակ լինեն, իսկ մենք անցնենք մեր պատմությանը չարաբաստիկ…

Չէ… Չէ: Չէի հավատում ու հասկանում… Բայց փաստը մնում է` փաստ, որ վերջին երկրորդ կեսերիցս մեկը ինձ լքեց ու գնաց: Ասաց, որ ինձ հետ շատ լավ ու երջանիկ էր, մեր հարաբերություններն ընթանում էին մեր իսկ շնչառության ռիթմով, սերն ու հոգատարությունը միշտ օթևանում էին մեզ` իրենց հյուրընկալ և գողտրիկ անգրվաններում, իր մոտ հոգեսեռական անբավարարություն և ինձ մոտ սեռական գործունեության ընթացքում ժամանակավրեպ և ակամա սերմնաժայթքումներ չէին գրանցվել, իսկ նրա տափաստանային սուլոցներով համեմված օրգազմաժամերն էլ չնաշխարհիկ էին, բայց ցավոք անդառնալի… ՙԴե իհարկե, բա ո¯նց… մեկ էլ կզգաս այդ օրգազմները՚,- մտածեցի ես: Իսկ նա, ներքին շրթունքը դողդողացնելով ասում էր, որ
տարիքն արդեն հասել է… պետք է ամուսնանա… (Օ, մի վայրկյան. արդյո՞ք երկրորդ կեսի փնտրտուքի նախասկիզբ չէր դա… հը՞…) Ասում էր, որ պետք է երեխա ունենա, (թե ումից` դեռ չգիտի, բայց պետք է) …և ավելացնում էր, որ այդ ամենի համար որոշել է բաժանվել ինձնից…

Այդ նախադասությունից հետո ես էլ ակամա դողդողացրի, բայց վերին շրթունքս… Էնպես, քաղաքավարության համար… Նմանօրինակ քաղաքավարության համար ես կարող էի նաև թքել աչքին, բայց պահն էր անհարմար, թե քամին էր հանդիպակաց… Չեմ հիշում… հը… Որոշել է հեռանալ ինձնից… Նա որոշել է, այ քեզ անակնկալ… Ես իսկապես տխրեցի, թեև երբ կանայք ինչ-որ բան են որոշում` դա միշտ զվարթացնում է ինձ: Էլ չեմ խոսում որոշածն ի կատար ածելու մասին, (որն, ի դեպ` ձու ածելու պես մի բան է) դա արդեն հուգու էյֆորիա է առաջացնում, մարմնի անսպասելի տոն, գիտակցության լիարժեք հաղթանակ, ֆիեստա, մի խոսքով… Ու դա այնքան զարմանալի է, որ ես ծափահարում եմ, ասես կրկեսում կծափահարեի հաջող գլուխկոնծի տված մի արջուկի: Ես նաև ուզում եմ շաքար տալ նրանց այդ պահին: Կամ այդ պահից հետո, երբ որոշում են ու անում: Հը¯մ…Պետք է երեխա ունենալ: Պետք է, ունեցիր: Մեկը չէ, տո տասը ունեցիր: Դարձիր շքանշանները կրծքիցդ կախված հերոսուհի մայր: Կով: Այո, այո… հենց նրա հեռանալու, այդ գնալու պահին` նրա դեմքի արտահայտության մեջ արդեն ինչ-որ մայրական բան կար… հասկանալի էր, որ առաջիկայում մայրիկը լաց էր լինելու: Բայց չէ՞ որ դա չէր էականը: Էականն ինձ սառնասրտորեն և կանխամտածված կերպով լքելու փաստն էր: Դա ինձ հանգիստ չէր տալիս:

-Էս ո՞նց եղավ,- չէի համակերպվում ես:- Երկուսուկես տարի ամեն ինչ լավ էր ընթանում ու հանկարծ` երեխա, ամուսին… Ես արդեն պատկերացրեցի նրա ամուսնուն` քառակուսի ակնոցով և գլխով: Անունն էլ վստահաբար կլիներ Արթուր (ամենալավ բանը, որ կլիներ նրա մեջ): Ի վերջո ես չէի հանդուրժի, որ իմ նախկին ՙերկրորդ կեսի՚ մյուս երկրորդ կեսի անունը Մալխաս լինի: Կամ Վրեժ… Կամ Մուշեղ: Էլ չեմ խոսում Հենդոյի մասին: Հը¯մ, ամա~ն… Բա որ լինի Կտրիճ… Չէ, ինձ կներեք, բայց ես հաստատ ֆաներա կտրելու ԼՈԲԶԻԿ-ով կկտրեի դրան ու մարմնին կհաղորդեի օտար և ամայի ճամփեքում բզկտված կոշիկի ՖՈՐՄԱ: Չէ: Դա անհնար է, սիրելիս, միայն քո դիակի վրայով, քաղցր:

Հեռանալը, չշփվելը, բաժանվելը` խնդրեմ, բայց մենք ոչ մի Մուշեղի մասին չենք պայմանավորվել… Մեր պայմանագրում չկա նման կետ: …Տիգրան… լավ, կարելի է: Դավիթ` ավելի լավ է: Բայց Լյովայի մասին խոսք անգամ չի կարող լինել: Մենք Հարությունի վրա էլ չենք պայմանավորվել… Մինիմում` Հրանտ, թեև դա էլ մի բան չէ…. Ու ասեմ, այդ անունները շատ կարևոր են ինձ համար, շատ, որովհետև, ինձնից անկախ ես դարձա նա, ով առաջ է եղել նրա հետ, և ինձ անչափ ետաքրքում է, թե ո՞վ է լինելու նա, ով հետո կլինի նրա հետ: Նրան պատկերացնել կարելի էր, բայց դա թողեցի հետո, որովհետև նա ինձ էր նայում… Իրեն թվում էր` վերջին անգամ: Հը¯մ…Նայում էր հանդարտ, խորունկ… համենայնդեպս այդ պահին ՙՈւրիշներին չես պատմի, չէ՞ թե ես ոնց եմ ծծում՚ հայացքի նշույլ անգամ չնկատեցի նրա կողմից: Այո, մակարդակով կին, ի՞նչ կարող ես ասել…Նա գեղեցիկ էր, անգամ հեռանալիս: Նա հետևում էր իրեն: Նա հայելու մեջ բծախնդրորեն դիտարկում էր յուր անձն ու մարմինը ծիրանավառ…Նա պտտվում էր հայելու մոտ և ուշադրությամբ զննում հետույքը… հո չի՞ մեծացել… Ու եթե ինչ-որ բացասական փոփոխություններ էր նկատում` անհապաղ անցնում էր դրանց վերացմանը նպաստող միջոցների կիրառմանը… Որովհետև գեղեցիկ կին էր… Իսկ գեղեցիկ կինը մշտապես պիտի հետևի իրեն… Որ չտկարանա, չհիվանդանա, որ չգիրանա ի վերջո… Այդ մտածմունքն էլ նրան միշտ պահում է շատ լավ չասենք, բայց որպես կին միանգամայն բավարար և ընդունելի լինելու գործընթացում… Եւ քառիմաստ աչքերը նրա… Եվ կուրծքը… փափուկ ու հարազատ այդ կուրծքը… Տաքուկ և ջերմ, ինչպես մերձարևադարձային երկրների ծովափնյա գիշերները, (որ երբեք չեմ տեսել)… Էհ¯հ…

Դու հայտնվեցիր, հայտնվեցիր ու սիրեցիր ինձ… Ես էլ քեզ… Ես ինձ հարց չտվի, որ ընտանիքավորված եմ, ես դեպի քեզ էի ձգտում… Բայց չէ՞ որ, աղավնյակս, դու էլ չտվիր այդ հարցը… Ոչ ինձ և ոչ էլ մանավանդ քեզ… Դու չե՞ս մտածում, որ ես էլ կորցրի իմ ընտանիքը… հանուն մեր սիրո… Թե՞ քեզ համար հիմա հասել է այն պահը, որ ոչինչի մասին չես մտածում, քանզի քո եսը ձեռք է բերել ճկուն ու գործնականորեն տրամադրված գիտակցություն, որն էլ քեզ էլ թույլ չի տալիս էլ ինձ սիրել… Արգելում է: Այն ինչ կապված է ինձ հետ` քո գլխում միմիայն բաժանումն է հիմա… Ես… Ես հանկարծ ուզեցի ասել, որ գուցե ամենահարմար պահը սա՞ է մեր կյանքում… Որ իրար հասկանանք ու էլի՞ ապրենք… Կամ` ամենահարմար պահը գուցե ընդհանրապես դեռ չի՞ եկել, ճամփին է… Ինչի՞ ես քո ձեռքով էլի հեռացնում նրան… Դու քեզ խնամում ես, դու դա կարող ես անել… Ու ինձ էլ ես խնամել: Ու պահել: Շնորհակալ եմ: Բայց “հո՞ երթաս”…, ախր, էս նեղ մաջալին: Ես կողքիդ եմ: Կողքիդ… Իսկ դու գնում ես…

ՙՀա, քեզ հետ երջանիկ էի՚,- ասում ես: Իսկ ի՞նչ եղավ, որ դժբախտացար, այ սևազգեստ պատանքով փաթաթված տոլմա, այ… Հիմա ի՞նչ ես անելու: Հը՞… Ես գիտեմ, գիտեմ: Ոչ միայն գիտեմ, այլև ուզում եմ, որ այդպես էլ լինի, չնայած որ չուզեմ էլ կլինի, հեչ չվախենաս… Իսկ գիտե՞ս ինչ կլինի, գիտե՞ս… Քո ոռը կհաստանա, հիմար: Ինչ էլ անես` կհաստանա: Կհաստանա, որքան էլ տափակ լինես դու ինձնից հետո: Կհաստանա` սեռական անբարենպաստ զուգընկերներից ու փչացած լարովի խաղալիքներով լեփ-լեցուն նոր շրջապատներից, ուր կջանաս գտնել քո երկրորդ կեսին: Եվ ընդհանրապես` ինձնից հետո ի՞նչ պիտի անես և ու՞մ հետ: Ես դա հենց հիմա եմ ուզում գիտենալ, հենց այս վայրկյանին: Ասա… Թե՞ դու չես տեսել դրանց աչքերը, այն աչքերը, որոնցում, եթե առաջ միայն սեփական առնանդամներն էին առկայծում` հիմա միմիայն ֆորմալինի մեջ էս կողմ, էն կողմ ճոճվող քաքի կլոնձ է նշմարվում: Եվ ի՞նչ առնանդամի մասին կարող է լինել խոսքը, եթե քո ապագա երկրորդ կեսը, որը հոգեկան բնածին, քրոնիկ խոլերայից, նեյրոդինամիկայի շարունակաբար ընդհատվող ցիկլերից առաջացած երբեմն սրվող իզոֆրենիայից բացի` անշուշտ կունենա շագանակագեղձի երկրորդային խանգարում և դիստրոֆա-բորբոքային գործընթացներից գնալով ի հայտ եկող և իր ու քո կյանքում համառորեն իր տեղը հաստատող հիպոպիտուարիզմ, որի ախտանշաններն են` կտրուկ գիրացում կամ ընդհակառակը` ճիվաղացում, մաշկի (ես կասեի` կաշվի) չորություն և ատրոֆիա, մազերի թափում, սեռական օրգանների հիպոպլազիա, այսինքն, ընդհանուր ուռածություն: Այդ պատճառով էլ, թանկագինս, քեզ մոտ էլ կսկսվի կաթնային գեղձերի չորացում, մարմնի համընդհանուր կաղապարափոխում, ձվարանների հետնաշարժ, քրոնիկ, անբուժելի բորբոքում և ոչ մի վիրաբուժական միջամտություն չի օգնի ազատվել այդ տանջալի հիպոֆիզից: Ու հենց այստեղ է, որ հետույքդ մի պահ կապրի ազգային զարթոնք և հետո կսկսի այլանդակ արագությամբ առաջ շարժվել: Օ¯հ… Ինչպե¯ս կաճի նա, ինչպե¯ս…

Ես արդեն սկսեցի ցավել, գիտե՞ք, երկուսիդ համար,… Բայց դու այդպես մի վախեցիր, սիրելիս, թվարկածներս երևի այդքան էլ շուտ ի հայտ չգան նրա և մանավանդ քո մոտ: Նվազագույնը մի կես տարի կձգվի ձեր անկողնային կյանքը… Այն անկողնային կյանքը, որին հարկավ կփոխարինի անկողնային ռեժիմը, քանզի երկրորդ կեսդ արդեն կսկսի ինքն իրեն բողոքել սեռական ցանկության թուլացումից կամ կորուստից, ակամա, անհեթեթ և ոչ տեղին ու ժամանակին հարմար էրեկցիաներից և երազախաբությունից: Նրան թերևս կսփոփեն միայն ամիսը մեկ ի հայտ եկող սփրթնած օրգազմները: Ես էլի դողացրի ներքին շրթունքս, այս անգամ ավելի անկեղծ ստացվեց… Էհ… Ո՞նց եմ սիրել քեզ… Ինձ հանկարծ թվաց, որ արդեն չեմ սիրում քեզ, քո նմանին, ավելի շուտ: Դու ճիշտ ես խոսում… ՙԵրջանկություն, հավերժություն, բաժանման պահ, որ անխուսափելի է բոլորի կյանքում…՚: Այդ խոսքերն ինձ վրա էլ ազդեցություն են գործում, և ակամա ես էլ եմ օգտագործում դրանք… Ես քիչ է մնում դառնամ իդեալիստ և լավատես: Ինչ արած` այդպես ես կոչում քեզ կյանքում, երբ աննշան բնազդներիդ հարմարեցնում ես բարձրագոռգոռ արտահայտություններ: Հիմա նայում եմ դեմքի՞դ… Արդյո՞ք ճիշտ էի, արդյո՞ք էլ չեմ սիրում քեզ… Օ¯հ, ինչ լավ կլինի, որ չսիրեմ… Չէ, չեմ սիրում… Հաստատ չեմ սիրում, որովհետև անկարող եմ, թուլացած ու արդեն քեզ խաբելու պատրաստ:

Գուցե էստեղ են ասում, թե ՙՍերն ազնվացնում է մարդուն՚… Ինչեր ասես, որ չեն ասի, չէ՞… Ըստ իս` սերն ընդհանրապես ոգելից խմիչքի է նման, որքան հարբած ու անկարող ես, այնքան քեզ ուժեղ ու խորամանկ ես զգում: Ավելին` լիովին ու խորապես վստահում ես քո իրավունքներին… Իսկ հիմա՞… Ի՞նչ իրավունք: Հիմա կա ապտակ, հարված, չգիտեմ` գուցե պայթյուն: Այո, դու բերեցիր, բերեցիր ու կանգնեցրիր ինձ ականի վրա: Օհ, շատ երախտամոռ կին դուրս եկար, շատ… Ի վերջո ես քեզ կարողանում էի բավարարել մետրոյի երկրորդ հարկում, մի կայարանից մինչև մյուս կայարանն ընթացող չորս րոպեանոց հատվածում… այնտեղ, օտար երկնքի ներքո: Սենում շրջանցիկ պտույտներ կատարող նավի տախտակամած տանող նեղլիկ ու գալարաձև մետաղյա աստիճաններին, մի վայրկյանով Նոտր Դամը լուսանկարելու դուրս ելնող ճապոնացի զբոսաշրջիկների սարսափահար հայացքի և լուսանկարչական խցիկների ներքո… Եվ հանրակացարանի լոգարանում, ուր մի հոգուց ավել մարդ չի տեղավորվում: Բայց ես տեղավորվում էի… քեզ հետ: Իսկ Սեն Ժերմեն Օ’Լյոի (տեղանքի անունը լավ չեմ հիշում) միջնադարյան պարիսպների տակ գտնվող դամբարանու՞մ, ուր մեր անխոս երկրպագուները դարեր առաջ մեռած ասպետների գանգերն ու ոսկորներն էին… Ու նրանք ասես նախանձում էին մեզ… խելահեղ սիրահարներիս… հա: Ու դեմքիդ հիմա նայելով` ես միայն դա եմ հիշում, այդ ոսկորները…

Դե ի՞նչ, սիրելիս: Այդ ամենը հանկարծ մոռացվե՞ց: Չէ՞ որ ես այնտեղ էի, որ քեզ սիրեմ… Ու… Ու ցավն այն է, որ հիմա, այս անհեթեթ ՙբաժանման՚ պահին էլ այստեղ եմ: Կողքիդ… Կողքիդ եմ, տես… Կողքիդ եմ ու իմ դերը չեմ հասկանում… Դու էլ քո դերը չես հասկանում, մանավանդ ապագայի դերը: Հատուկ վարժեցրած` ՙերկրորդ կես՚ գտնող խուզարկու շան դերը: Որը պետք է մտնի նորանոր շփումների մեջ… Նա որոշել է, հասկանում եք… Գիտակից կերպով որոշել է և իրեն միտումնավոր նետում է ճակատագրին դեմ հանդիման… Որ աննպատակ քամին տանի ու իրեն կանգնեցնի ինչ-որ մի կեսի առաջ: Մի կիսամարդու, որի համար լիարժեք մարդ դառնալու գործընթացը հաղթահարելու դարավոր ուղի կա դեռ… էվոլյուցիա: Առաջընթաց: Օ¯հ, փշոտ է նրա ճանապարհը… Իսկ դու, սիրելիս, դրա համար պետք է հետընթաց ապրես: Հե-տըն-թաց: Իմ մտավոր ունակություններն արդեն վիրավորվում են, երբ պատկերացնում եմ, թե ինչ կարգի խոսակցություններ ու հանդիպումներ ես ւնենալու այդ խառնամբոխների, այդ քրտնաշաղախ պապուասների հետ: Ինչպիսի գերհետաքրքրական խրախճանքների ես մասնակցելու քողարկված ժանտախտի հետ… Ի¯նչ ուսուցանող և բազմաբովանդակ պատմություններ ես ունկնդրելու այդ գոմշահոտ ցլիկներից կամ արվեստասեր պեդիկներից… Հա: Վերջ: Էստեղ քո վերջն էկավ, ես վերջնականորեն զզվեցի քեզնից: Ու կորավ ամեն ինչ քեզ համար, վերջ, հասկանու՞մ ես… Քեզ մնաց միայն սոցիալական հարմարվողականությունը… Այսինքն, դու բաժանվում ես կոնկրետ անձից և միանում ես ինչ-որ խավի… Ու բնական է, որ ոչ այնքան բարձր խավի: Ավելին, ամենայն հավանականությամբ իրեն բարձր խավի տեղ դրած ցածրարժեք խավի, որն ամենավտանգավորն է… Դու ամուսնանում ես խավի հետ, խավի, որից երկուսուկես տարի հետ էիր վարժվել, որին ասես մոռացել էիր մեկընդմիշտ…

Այո, ու ճիշտ են ասում, որ ՙՆորը լավ մոռացված հինն է՚: Դե, ինչ ասեմ, – մտածեցի, – գնա, գնա ու տես: Ես էլ թող հայտնվեմ փշալարերին, թխվածքաբլիթի պարտեզներում: Ի՞նչ ասեմ, այդպիսի ծանր վիճակներից դուրս գալու միակ եղանակը լրիվ ուրիշ նոր կես գտնելն է, ինչ խոսք: Ես, իհարկե, հոգու խորքում (հոգու խորք` ևս մի տխմար արտահայտություն) հա, հոգու խորքում կարծում էի, որ ինձնից հեռացող կեսս երկար չի դիմանա, մի օր գիտակցությունն ու սիրտը կնստեն կլոր սեղանի շուրջ բանակցությունների և մի բան կորոշեն: Իսկ թե նրանք որոշեցին` ի կատար ածելն արդեն թող մնա իմ ուսերին: Չգիտեմ: Ո՞վ կարող է ասել, թե ինչ կլինի վաղը, մանավանդ, երբ սերդ մտածում է վաղը չէ մյուս օրվա մասին…

-Արի վերջին անգամ գրկեմ քեզ,- մեղմ արտաբերեց նա: Ես նայեցի աչքերին, ևս մեկ անգամ հավաստիացա, որ էլ բնավ նրան չեմ սիրում, ևս մի անգամ միտումնավոր շուրթերս դողացրի, որը շատ միջակ ստացվեց և առաջարկեցի չբաժանվել հենց այստեղ, ռաբիզ զույգերով ողողված նստարաններից բաղկացած այս տխուր այգում: Ոջլոտ շներ, էնպես են գրկվել, էնպես են իրար սեղմվել, ասես սիամական երկվորյակներ լինեն բթամիտները… Բայց որ զեփյուռն էլ մեղմիկ շոյի ձեզ` մազապուրծ փախնելու եք իրարից: Սիկտիր եք անելու իրար… Նստել են այգում, իրար սեղմված: Super Glu-ով սոսնձվել են, հասկանում ես: Երևի հանգիստ քունվելու տեղ չունեն բոսյակները, դե նստեք, նստեք, կարող եք անգամ պառկել, բայց հո հիվանդ չե՞ք… Հը, քեզ հետ եմ, կես, նախկին երկրորդ կես, համաձա՞յն ես, որ էստեղ չբաժանվենք… Լավ է, որ համաձայն ես, քայլենք մի քիչ: Մեկ է, ես նույնպես արդեն քեզ չեմ սիրում: Ու բաժանումն էլ ընդունում եմ, բայց ոչ որպես լիակատար մոռացում… ես ավելի… ո՞նց ասեմ, ավելի եղբայրական զգացումներ ունեմ դեպի քեզ: Ի՞նչ կա` եղբայրական, հարազատական զգացմունքներ, ուր չեն կարող լինել ոչ սեռական պահանջներ, ոչ ժամանակ առ ժամանակ երկար ու ձիգ գրկախառնվելու պատկերներ և ոչ էլ լավ ու վատ ծծելու մասին խոսակցություններ: Ոչ մի նման բան: Այս պահից սկսած` դու իմ քույրն ես: Իմ անդաստիարակ, լկտի, խորամանկ, իր լավն ու վատը մշտապես ջոկող ու ինձ օգտագործող քույրը… Կներես, քույր… Էս, հենց էնպես, բերանիցս թռավ… Ես իրոք էդպես չէի մտածում… Իրոք, երդվում եմ… Բարկացած եմ, փոքր ինչ… Մի քիչ էլ որ քայլենք` լրիվ կխաղաղվեմ…

Լսի, քույր, գիտե՞ս մտքովս ինչ անցա՞վ… Լսի` միշտ ես եմ քեզ տուն ուղեկցել, չէ՞: Հա: Էս անգամ էլ, էս վերջին անգամ` դու ինձ ուղեկցի, ի՞նչ կա: Համաձա՞յն ես… Դե տես ինչ լավ է: Քույրը եղբորը տուն է ուղեկցում: Հանգիստ, խաղաղ, առանց ավելորդ պաչպռոշտումների և մանավանդ` առանց լեզուների ծայրերը միմյանց կոկորդի խորխորատները հասցնելու… Մի վայրկյան քույր, էս մի ճանապարհը հարմար չէ, արի շրջանցենք, մյուսով գնանք… Սա էլ մի քիչ դարուփոս է, վտանգավոր է, մութն ընկնում է, մանավանդ ես էլ քեզ չեմ սիրում: Ի՞նչ… Սրանո՞վ գնանք… Դե արի մտնեմ թևդ, քույր, չընկնենք: Ձգողականության դեմ պայքարելն անիմաստ է, ես հոգնել եմ դրանից: Ապուշ գիտնականներն են մեղավոր. ինչու՞ հնարեցին այդ ձգողականության օրենքը, մենք էլ իմացանք ու սկսեցինք վախենալ: Արի, արի բռնեմ… Էդպես… Գիտե՞ս, քույր, նախկինում, երբ մարդիկ ոչինչ չգիտեին այդ օրենքի մասին` գահավիժում էին ցած և… մեռնում էին էլի: Բայց ոչ ջարդուխուրդ լինելուց… Ամոթից: Դու, քույր, հանկարծ չմեռնես ամոթից: Ձեռքս մի թող, արի… Բա, մեռնել, խայտառակ չլինելու նպատակներով… Մեռնել անհույս… Ոտքս քարի հագավ, հա… Մեռնել չսիրելով… Ու չհասցնելով կարդալ մահվան բանաձևը… Չէ, քույր, չեմ սիրում ես քեզ… Չեմ սիրում, ոչ: Ինչո՞ւ թողեցիր ձեռքս… Գուցե այդ մահվան բանաձևը մեկն է` ձեռքս թողնել: Անգամ եթե այն թույլ է քո ձեռքից: Հիմա էլ առաջ ես ընկնում: Առաջ մի ընկիր, ասում եմ, հետ նայի: Չէ, ինձ, ինձ, ինձ նայիր: Տեսա՞ր: Ես… Ես գալիս եմ քո հետևից: Արի օգնեմ քեզ: Չեմ կարողանում: Քույր, դու լավ չես հենվում իմ ձեռքին: Կամ ձեռքս է թուլացել, կամ դու ես ծանրացել, ո՞վ գիտե: Ես ընկնում եմ: Լսեցի՞ր… Հարցնում եմ` լսեցի՞ր: Աջ կողմից եկող քրքիջը լսեցի՞ր: Ինչ քրքի՞ջ: Ուրեմն չլսեցի¯ր, քույր: Ուրեմն դա սատանան էր, ես սատանայի ձայնը լսեցի ուրեմն… Թե՞ ուղղակի լսեցի սատանայի ձայնը: Ընկնում եմ, տուր թևդ: Տար ինձ: Էլի, էլի, մի թող, մի թող, այդպես: Ո՞ւր կորար: Ո՞ւմ աչքերն են սրանք: Ո՞ւմն են: Այսքան արյունռուշտ ու անթախիծ: Քոնը չեն, քույր: Ու՞ր ես: Ես ընկղմվում եմ հողի մեջ: Նա տնքում է: Հողը: Տնքում է բյուրավոր ձայներով: Ո՞ւր ես, ինձ ասա… …Ովքե՞ր են սրանք, ո՞ւմ աչքերն են, հը՞… …որ արդեն դարձան բյուրավոր ու նենգ… ինչու՞ են նրանք անվերջ լայնացնում կիսանեխ բիբերն իրենց աչքերի… …աչքերի մեռած, որոնց սարսափից մահն էլ է փախել, ու չի կարդացվում… ովքե՞ր են, ասա, չկա՞ս դու արդեն… …մի՞թե մեռելներ չեն սրանք զգայուն, որ ուզում են, տե՞ս` հյուրընկալել ինձ, հավիտյան ու հուր… …չեմ ուզում հիմա, չեմ գնա ես, քույր… …կուրծքս ճեղքվում է կանչից իմ արթուն, սակայն հուսաբեկ… …դուրս արի, դոդոշ թարախոտ ու նենգ… …մի սողա դեպի սիրտն իմ հյուրընկալ… …բաց թող ինձ դոդոշ, մի անգամ կյանքում եղիր անաչառ ու անկողմնակալ… խնդրում եմ, գթա` ես մենակ չէի, իմ քույրն էր ինձ հետ… …քույր, արի: Չկա՞ս… խնդրում եմ, արի, մի դառնա անհաս… …խնդրում եմ, խնդրում… …ես պիտի հասնեմ վաղուց բորբոսնած, բայց կուռ ու խրոխտ ժայռաբեկորին… որը աշխարհին ձեռնոց նետելով` խոյացել է վեր… …հենվել է հույսի կիսամեռ կողին… …ճեղքել է մշուշն ու ամպը անծիր, և որի վրա… սատանի ճահճից հանած տիղմերով… …գրված է` հատ-հատ, գրված է լրիվ, գրված է կես-կես… որ ինչ էլ լինի` ես սիրում եմ քեզ:

Վահրամ Սահակյան

Էս ել Վահրամի սայթը