Օրերը՜ օրերի պես են… Օրերը՜… օրե՜ր են էլի՜… Օրեր հաղթած, օրեր դավաճանած, օրեր սիրահարվել ես, օրեր հիասթափվել ես, օրեր թաքուն լացել ես, օրեր մեծ ամբիոնից զեկույց ես կարդացել, օրեր Եվրոպայի սրտում գիշերվա ժամը 4-ին գլոբալիզացիայի «հերն էս անիծել» ու ոստիկանությունը նկատողություն է արել, որ հասարական կարգը չխանգարես, օրեր “ռիսրչ” ես գրում, օրեր դասախոսում ես թրեյնինգին, օրեր ԵԱՀԿ կազմակերպած «իվենթ»-ին «գեսթ սփիկեր» ես ու մեքենան ֆրակով վարորդ ա քշում, օրեր Ուլիխանյան քլաբ, օրեր ստատիկ` Արթբրիջ… Օրերը՜ օրերի պես են… Օրերը՜…. Օրե՜ր են էլի՜…

Օրեր` էն որ ընկերներդ են գալիս Երևան ու Տեխասում «տժժացնում» եք… Օրեր` էն որ 7օր-ի բլոգին ես նստած ու գիշերանա «փոսթ» ես անում… Օրեր, էն որ մի աղջիկ զանգում է, թե գլամուր ամսագրից եմ, հարցազրույց է ուզում քեզանից, ու դու հազար ու մի պատճառ ես ասում «ցրվելու» ու իրենք շեֆությանդ են համոզում ու շեֆությունդ քեզ… ու վերջում պարզվում է` լավ էլ աղջիկ էր… Օրեր` էն որ գործի տեղը «քյասիբի զավտրիկ»` փող եք «գցվում» ու սուպերմարկետից «ուտվում» ա ինչ պատահի… Օրեր` էն որ «թասիբով զակոննի պերերիվ»` օն-լայն մենյու, կուրիեր, չինական վ օֆիս… Օրեր` էն որ Շուբերտ ես լսում ու Օսմո Վիոնի, Արթյուր Ռեմբոյի սիմվոլիստական կայֆեր կարդում մինչև լույս… Օրեր, էն որ լուսացնում ես Հախվերդյան ու Մեսչյան քնում գիշերը… Օրերը՜ օրերի պես են… Օրերը՜…. Օրե՜ր են էլի՜.…

Օրերը՜ օրերի պես են… Օրերը՜… օրե՜ր են էլի՜… Օրեր հարբարծ տաքսու վարորդ, օրեր ոտքով Թումանյան, օրեր մարզերում PR դասեր, օրեր աղջիկներով Ծաղկաձոր, օրեր Աբոն ներվայնացած ա, օրեր Լինայինը դե Ղարաբաղի հարցն ա, օրերը օրերի պես են, օրեր Օֆան «օրեր» ա իմից ու «ռուկի վերխ»-ի «վիզ» ֆանատ, օրեր գլամուր “տղեքի” պորտը տեղն եմ, օրեր ադմինիստրատիվ մասի պորտը տեղն եմ դնում, օրեր ոչ մի բան ոչ մի տեղ չեմ դնում, օրեր տնական աղջիկ` խմորեղեն թխել, դաշնամուր նվագել հյուրերի համար, օրեր գնումներ Ավոբյանի խանութներով վերից վար ու մինչև քարտի վերջին կոպեկ, օրեր փող չկա, օրեր` էս աշխատավարձը ե՞րբ են տալու, օրեր քնարական շեղումներով շաշ-մաշ ոտանավոր եմ գրում, օրերը նյութեր ու հարցազրույց, օրեր` աշխատավարձից դեռ ձեն-ձուն չկա՞…

Օրեր` էն որ թատրոնի կուլիների հետեւում մաստեր կլաս… Օրեր` էն որ ջազ, էն որ ներկայացման պրեմիերա, էն որ ընկերոջդ ցուցահանդեսի բացումն է… Օրեր` էն որ ֆոնդյու, էն որ սուշի, էն որ թթվասեր-պանրիկ Մայաենց այգում… Օրեր, էն որ մեկը ձեր օֆիս «վիզ» դրած նվերներ ա ուղղարկում ու 100 սմս ու զանգում ա, չես վերցնում… ու ինքը չի, դե էն «ինքը», իսկ «ինք»-ից ձեն ձուն չկա ու չի էլ զանգել… Օրեր` էն, որ “Չէ” փաբ ու լիքը ծանոթներ, չնայած հատուկ ընտրել էիր էնպիսի մի տեղ, որտեղ հույս ունեիր, որ ծանոթ մարդ չես տեսնի…Օրեր մինչեւ լույս կարդում ես ու երազումդ Կարամազով եղբայրներն են գալիս…/Ի՞նչ Լորկա, ի՞նչ 100 տարվա մենությու՞ն/

Օրերը՜ օրերի պես են… Օրերը՜… օրե՜ր են էլի՜… Օրեր նոր սեմինարի ընդմիջում, օրեր նոր պլաններ ու ափլիքեյշն, օրեր վերելք են, օրեր տխուր, օրեր անկում, օրեր Facebook-ը չի “հարթում”, բայց մի պրոֆայլ կա, որ մաշել է արդեն հազար անգամ բացելուց ու ինբոքսդ հոգնել է էդ նույն «ֆրոֆայլից» նամակ սպասելով… Օրեր «հարբեցողություն» կոլեկտիվով…Օրեր թղթերը մանր պատառոտում եք, դե 3 միլիոն կտորի, մի քանիսի վրա երազանք գրում, մյուսները թողնում սպիտակ ուրիշ մարդկանց երազանանքերի համար… ու թափում Կիևյանից… ու դու սպասում ես, որ քո երազանքներն էլ, երբ մյուսներինը կատարվի, քոնն էլ մի բան լինի, լավ էն մեծը չէ, գոնե էն փոքրը, իսկ էդ «փոքրը» արձակուրդ ա վերցել ու եվրոպաներն ա չափչփում ու երևի աղջկա հետ ու երևի ենթադրություններ անել պետք չի, բայց օրեր են էլի, օրեր ժպիտ, օրեր անկում, օրեր ժամանակ չկա դեպրեսիայի, օրեր Սեդան նամակ ա գրում, օրեր ես «ափլիքեյշն» եմ գրում, օրեր նոր ընկեր, օրեր դավաճանություն, օրեր փոստատարը նամակ ա բերում ու էնտեղ հարազատ ընկերոջ այդքան սիրած հինգ բառն է… Օրերը՜ օրերի պես են… Օրերը՜… օրե՜ր են էլի՜…

Հ.Գ. Ու ամեն ինչ լավ կլինի… ու էդ ըտենց ա… «դաժե» Նորոն ա ասում…

Ներքաղաքական պոռնոն ռեյտինգ խփեց դե մի հազար… Սարերի քամին “պլանտացիաների” “կայֆարիկ” օդը Երևան քշեց, ու կենտրոնի կառավարական “օբեկտ”-ները հայկական դիվանագիտություն առան հելան “թեսթ դրայվի”… /Սիրելի իմ ընթերցող, այսինքն ակադեմիական ոճով չգրեմ, եթե կարդում ես բլոգս, ուրեմն մերոնք ես էլի, իսկ մերոնք գիտեն, որ սիրողական մակարդակի էժանագին քաղաքականությունը, իսկ քաղաքականությունը Հայաստանում հիմնականում այդպիսին է, պարզագույն ընկալմամբ պոռնո է… Պայմամավորվենք, լա՞վ: Ասեմ “պոռնո”, կհասկանաք չէ՞, ինչ նկատի ունեմ…/

Սկսենք սկզբից… Վերջին շրջանում երազներս բացառապես քաղաքական բնույթի են /հիշում եք, չէ՞/: Չէ՛, արդար լինելու համար պիտի նշեմ, որ քաղաքականությունը, այսինքն պոռնոն/կամաց-կամաց եմ անցումն անում էլի / իմ կյանքում վերջին 4 տարիներին զբաղեցնում է աշխատանքային օրվա 80 տոկոսից ավելին, պլյուս սրճարանային “արթբրիջական” խոսակցություններ, թերյնինգներիս քաղաքական հարցերի անխուսափելիություն, գրազներ, թերթակարդություն ու քննարկում տանեցիների հետ… Այսինքն լինել լրագրող Հայաստանում, նշանակում է հետևել և որ ամենից տրիվիալն է, լուսաբանել պոռնո աստղերի հանրային ակտիվությունը և վերջին պոռնագրաֆիկ զարգացումներով լուսավորել “ալամ” աշխարհ /քանի որ “նատուռի” հայ ենք ու մեր քթից էն կողմ աշխարհ չկա, ուրեմն “ալամ” Հայաստան/… Համարյա “միսիայի” պես ա հնչում… Մեղա՜…

Հա, պոռնոգրաֆիկ ներքաղաքական երազներից… Էս “տեսությունը” մեկ էլ ընտրությունների ժամանակ կամ ավանդական տուր ու դմբոցներին ա գալիս… էս շաշ գլխովս դե հազար ու մի պոռնո անցավ… Մարտի 1-ից հետո տատս արդեն համոզում էր, որ “մոմ թափել” տան գլխիս /ազգային ազատագրական կայֆեր են, եթե չգիտեք/… Ուրիշ ա պոռնոն նայել էկրանից, ուրիշ ա գործողության ժամանակ կամ երբ, ասենք, լուսադեմին պրադյուսերը զանգում ա, թե տեխնիկա, բեջ-մեջ վերցրու, մեքենան մոտենում ա… Պոռնոն գազագե՜լ ա, տալիս ջարդում ա աջ ու ձախ…

Չէ՛, ռեալիստ լինենք, պոռնոն պոռնո ա օդում, ջրում և ցամաքում…Առաքինություն պոռնոյից պահանջել անլուրջ ա… Պոռնոն կարող ա ոտքը վերցնի գլխին դնի… Պոռնոն կարող ա իրեն թույլ տալ վայրի սիրախաղ երեկ սադոմազոյի մեջ մեղադրվող դավաճանի հետ… Կլինի մի օր տոլերանտ պոռնո` ալ-յա ԵԽԽՎ դիմաց ստանձնած պարտավորություններ… Կլինի մի օր հետսովետական պոռնո` ԱՊՀ կամ հավաքական անվտանգության ընդհուպ մինչև տաջիկ-ուզբեկական կամ ռսի ոտը պաչած չեչենական կայֆերից անդին /ռուսը պոռնոյում ակտիվն ա, պիտի ցույց տա, չէ՞ տարածաշրջանում “մեյն պլեյերն” ով ա ու ում պոռնո հեռանկարներն են անցնելու/… Կլինի մի օր էկզոտիկ պոռնո` ալ-յա մեր վրայից արևելքի հոտն անցել ա ու մենք մեղմ եվրոպական սիրախաղին ենք կոմնակից…

Չմեռանք ու թուրքական պոռնո տեսանք… Վալա՜հ… Պոռնոյում “քարդեշ” ամենայն ֆուտբոլային դելետանտությամբ… /Ազգային-ազատագրական ֆանտազիաները վեր երկրային տրամաբանությունից/… Չես իմանա, երևի երազում Հարվարդի բանակցայինի win-win մոդելն ա տեսնում ու գուցե ամենայն անկեղծությամբ ազգային-ազատագրականը ռուլետկային շրխացնում… /Ասում եք Նոբելյան խաղաղության մրցանակը էս տարի Օբամային տվի՞ն… Թու արա՜… Բա մեր նախաձեռնողական պոռնո՞ն… Իզու՞ր էինք էսքան հետև պատռում…/

Տրիվիալ երազներիս մասին… Ազգեր կա` վերցնող են… Մինչև եվրոպաները մատ թափ տան, ՄԱԿ-երում ռեզալյուցիաներ ընդունել տալով վախացնեն, ազգի ճակատագիրը պոռնոգրաֆիկ էլիտայի թեթև կամ ծանր ձեռքով որոշվում ա հենց տուր ու դմբոցում… Գալիս են ու վերցնում “տղայականով”… Ազգեր կան, որ խայտառակ են լինում, հետո տուր ու դմբոց անում` պահանջելով վարձատրություն իրենց մեծագույն խայտառակության համար…

Պոռնո կա, իշխանական պոռնոտեսությանը իր մեծագույն նվիրվածությունը ցույց տալու համար տարբեր պոռնոգրաֆիկ միֆեր ա ծննդաբերում` ալ-յա 21-րդ դարում ի՜նչ փակ սահմաններ… Բայց կարող ա չէ, որ հենց նույն 21-րդ դարում մի “յեքա” ազգ վերցնի մամոնտների պես “չեղած” միֆ դառնա…Տարբերակ ա՞… “Ախր բաց հետևով ուր ես խալխի ոտը գնում, ա՜զգ ջան… Բա, որ խոզի գրիպ ընկնես… ”,-ասում ա երազս ու ցավում պոռնոյին էկրանից հետևող պարզ ու բարի իմ համաքաղաքացիների աչքերի համար…

Է՜հ… Ներքաղաքական պոռնոն ռեյտինգ խփեց դե մի հազար… Սարերի քամին “պլանտացիաների” “կայֆարիկ” օդը Երևան քշեց, ու կենտրոնի կառավարական “օբեկտ”-ները հայկական դիվանագիտություն առան հելան “թեսթ դրայվի”… Ու սրտս էնպես ուժեղ ցավելով մտածեցի. «Եկեք գոնե կանգնած մեռնենք էլի, թե չէ որ էսպես շարունակվի… Կարճ ասած` չեմ ուզում ազգովի ապրենք ծնկաչոք»…

Հ.Գ. Չնայած հիմա “Հայաստան սիրելը” մոդա չի, բայց լսեք անպայման, լա՞վ:

Հենց էդպես էլ լինում ա, չէ՞… Տարիքով տյոտյայա՝ մեծ կրծքերով, տոպրակները ձեռքին, անունը Արուս, փողոցում «զեբրային» զուգահեռ, հենց կարմիր լույսի տակ ու երթուղայինի նյարդային վարորդի ձեռքի նյարդային շարժումը… Կամ իրենց «քուչում» մաքուրով իր ճիշտը դրած, հետևի մասից երկար մազերով ու «չոլկայով»/”ճակատային մազափունջ” հայերեն/ էսպես գունավոր հագուստով ու քամահրական հետաքրքրվածությամբ յուրաքանչյուր անցնող աղջկա հետույքից անդին… մինչև բջիջային հանգույցները… Եթե ուզում ես իմանալ, Երևանը ջազոտ քաղաքա՝ «ստոպի» ու «դըքլաբի» ծխած ռոքախառը, բայց ջազ… ծխացրած ռո՞ք… /ռոքը բողոքականությունա՞/ աչքերս ծակեցին ծխից… Երևանի ջահելությունը «սիգարետ» ա ծխում քլաբում ու ինքնահաստատվում… Երևանի պիժոնները սիգար են ծխում Մալխասում ու ինքնահաստատվում… Կառավարությունը շահող կտրոն ա տալիս ու ինքնահաստատվում… Ռադիո ջազ՝ քաղաքը ինքնահաստատվում ա…

Հանգիստ թվիթե՞մ, թե՞ անհանգիստ… Ու Մեր օֆիսում “տառականներ” են հայտնվել… Ու անձրևների, թե բեղմնավորման “սեզոնի” կապակցությամբ ակտիվացել են… Էսօր իրենք “պլինդուսի”/հայերեն՝ շրիշակ/ տակ քեֆ են անում…Ու մեքենաներ են անցնում, մեջը Սիրուշոն ա ձմփ–ձմփացնում… Դուռը փակե՛ք, մարդ կենտրոնանա էլի՜…

Հա, ինչ էի ասում… Աբովյանով խրած իջնում ես… Քանի որ Երևանը գլամուր դեմոգրաֆիա ունի… Երևանի կենտրոնի բոլոր «օբեկտ»–ները գլամուր են… Երևանը Բանգլադեշում գլամուր «մաքուր թուրքական» ապրանք ա ծախում… Ուզում ես, խորացի ու «ջոկի» ի՜նչ գլամուրա… Անգամ անունով գլամուր սրճարան կա, որտեղ գլամուր պատգամավորների գլամուր լակոտները աղջիկ են «ամրացնում» /”կպցնում” հայերեն/… Մի էդպիսի «գլամուր» էր ինձ ամրացնել փորձեց ու ես ամենայն գլամուրությամբ, ազգային–ազատագրականով բացատրեցի իրեն, որ տրոմվային հայերեն էլեկտրապոզասայլակ են ասում…Երևանը գոռոզ գլամուր ա… Լաքշրի՜…

Աղչի՛, տունը մնացի՜ր, սենց 21 տարեկան, ջահե՜լ–ջիվա՜ն ազգիս նահատակ դառար /հեռախոսային լուրերից. մեր դասարանի Սյուզին պսակվելա/… @Ուրեմն նստենք լափթոփին, սպասենք կինոյի տղուն :Ճ /ալ-յա թրդիշնլ հեփի էնդ/… Մեկա կինոյի վերջում տղեն չի մեռնում… Ճղճիմ ա՞… Մարդիկ կուշտ ուտում են ու գխտում են, հաստաոռ կանայք բամբասում են, տելեվիզորով դեռ չի սկսվել կինոն… Շուշ, թվիթերը փակի…

Երևանում “սապոնն” ա մոդա… “Սապոնը” որպես ուղիղ ճանապարհ… Ազգային–ազատագրական “սապոն” կամ “սապոնն” առնենք, ընկնենք ազգի “ջանը”… Մանգոյում զեղչեր ա՞… Չէ, թումանյան շաուրման ա զեղչ անում… Գլամուր շաուրմա գլամուր քաղաքական փորերին /«որկոր» հայերեն, սիրում եմ էլի էս թիթիզ հայերենը/… VIP դրախտ, սահմանը բացվում ա, կանեփը ջրի գին, քաշի թող էթա… ազգային–ազատագրական մուղա՜մը… Իմիտացիա ֆորեվեր… Իմիտացիա հանուն նախագահականի փեսու մեդիա ամբիցիաների…Փողերը տված ա… Սուդիան առած ա… Իմիտացիոն «նագլի» հանրային խորհուրդ՝ ալ–յա հռոմեական ծերակույտը դեմը էն բանից ա կերել… Երևանը քաղաքականացված «բեսեդկա»… Երևանը դիետա–հացադուլ… Երևանը փափախով քրդերի բուրժուական կայֆերով՝ ջիպազգի ու համերազգի…Երևանը տաքսիստին՝ ազատ ե՞ս… Դե վայելի՜ր ազատությունդ…

Համ էլ “նայողը” բախտս կնայի ու կասի, էն ինչ ուզում ա… որովհետեև խոսքի ազատություն ա… @Վուլգար էր սակայն, որպես անտրոպոլոգիական անհաջող տեսություն…@Լույսի փողը “տրիմոյին” կթողես… /Կոմկուսի պարտիզանական հավաքների քրոնիկոն/… Վաղուց գրեցի… Մարդ կար չհավանեց, մարդ կար՝ հա։ Ես իմ, չգիտեմ հատկապես… կամ էլ պարզապես տխրեցնել չուզեց… @Հայացքը իմ, ժպիտը քո կամ հակառակը… Գլոբալ սաունա, լոքալ վիլիջ կամ հակառակը…

Համ էլ ես փոքր ժամանակ փոքր էի ու 5-րդ մասիվի կամուրջից ներքև էի թքում… Համ էլ ես փոքր ժամանակ “յուբկա բարձրացնոցի” ու “շալվար իջացնոցի” էի խաղում… Համ էլ ես փոքր ժամանակ երազում էի հավաքարար դառնալ, մաքրել ամբողջ աշխարհը, ու “ցրում” էի տան ավելները… Համ էլ ես փոքր ժամանակ քարերով լարում էի կողքի շենքի տղաներին ու Սեթոյի “բախչայից” “մալինա” գողանում… Համ էլ ես փոքր ժամանակ ուզում էի մեր բակում շուն ունենայինք, իսկ մեր ներքևի հարևան Ջուլիկ տյոտյան միշտ քշում էր բոլոր շներին ու մի օր, երբ ինքը իր հողաթափերը թողել էր տան դռան շեմին, ես ու Մարջիկը “սավոկով” շան քաք բերեցինք ու դրեցինք իր հողաթափերին…

Համ էլ ես փոքր ժամանակ “իմպրտնի” խաղալիքների ունեի, իջացնում էի բակ` “տուն-տունիկ” խաղալու ու բակի երեխեքը “վրիցս թռցնում էին” դրանք… Համ էլ ես փոքր ժամանակ միշտ գտնում էի տատիի պահած շոկոլադները ու իջեցնում բակի երեխեքին… Համ էլ ես փոքր ժամանակ, երբ տանը մենակ էի մնում, գետնին էի գցում մահճակալների “մատրասները” ու երեխեքի հետ վրան թռվռում էինք, իսկ մի օր մեր ներքևի հարևան Ջուլիկ տյոտյայենց “խռուստալի լուստրայի” հատիկներից ընկել կոտրվել էին մեր թռվռոցից ու հետո մաման թանգ-թանգ առավ տվեց, որ վրաներս կռիվ չգա…

Համ էլ ես փոքր ժամանակ շատ էի սիրում պապիի սենյակը ու երբ ինքը գրում էր կամ նկարում, ես միշտ մատներս յուղաներկի մեջ էի խոթում ու տպիչ մեքենայի “վինտերը” թուլացնում… Համ էլ ես փոքր ժամանակ անընդհատ փող էի ուզում մամայից ու երբ ինքը ջղայնանում էր, թե հո փող չեմ տպում, ասում էի` բա պապին էն ի՞նչ ա անում… Համ էլ ես փոքր ժամանակ, երբ պապին էլ չկար, բայց ես փոքր էի, ուզում էի շուտ մեծանալ ու պապիի անտիպ գործերը հրատարակել… Համ էլ ես փոքր ժամանակ հովհարային անջատումների 90-ականներին էի փոքր ու երբ լույսերը “գնում էին”, թաքնվում էի մահճակալների տակ ու տանեցիքի ոտներից բռնում…

Համ էլ ես փոքր ժամանակ “Գտնված երազն” էի սիրում, մեկ էլ “Իքս ֆայլս”-ը ու էդ ֆիլմից հետո երազում էի տիեզերագնաց դառնալ… Համ էլ ես փոքր ժամանակ, երբ մի քիչ մեծացա, բայց էլի փոքր էի, “Ֆորեսթ Գամփ” –ը տեսա, նորից սկսեցի երազել աշխարհը մաքրելու մասին ու որոշել էի ավելով վազել ամբողջ աշխարհը… Համ էլ ես փոքր ժամանակ երգչախմբում “հորովել” էի երգում ու դաշնամուրի էի գնում, բայց երբ դաշնամուրի դասատուն մի օր հասկացավ, որ ես իր նվագածի հիշողությամբ եմ երաժշտությունը “հանում”, նոտաներին չեմ էլ նայում, հրաժարվեց նվագել ու էդ օրը երեկոյան ես տանը հայտարարեցի, որ դաշնամուրի էլ չեմ գնում ու իմ կյանքը ես եմ տնօրինում…

Համ էլ ես փոքր ժամանակ միշտ երազում էի գյուղ ունենալ ու մի անգամ, երբ մեր հեռու բարեկամի տուն հյուր գնացինք գյուղ, առաջին անգամ կնայքումս նախիր տեսա, ահավոր վախեցա, համ էլ գյուղացի երեխեքը համոզել, եսիմինչ գազարագույն բույս էին կերցրել… վախից ու լուծից քանի օր չքնեցի, ու էլ չէի երազում գյուղի մասին… Համ էլ ես փոքր ժամանակ “Օրուել”-ի “1984”-ն էի թռցրել պապիի գրադարանից ու կարդացել, բայց բան չէի հասկացել ու տպավորվել էր մեջս մենակ էն սեքս անելու դրվագը, երբ Օրուելը գրում է. “էտը բիլ նե պալավոյ ակտ, էտը բիլ պալետիչսկի ակտ” ու ես կարծում էի` բոլոր տիպի սեքսերը աշխարհում քաղաքական են…

Համ էլ ես փոքր ժամանակ շատ էի սիրում ամպ նկարել ու մի օր կապույտ ջրաներկոտ ջուրը թափեցի պատուհանից դուրս` մեր ներքևի հարևան Ջուլիկ տյոտյայի լվազքին, ու ինքը մեր վրա կռիվ եկավ… Համ էլ ես փոքր ժամանակ, երբ երեխեքով հոգի էինք կանչում, ապսեն միտումնավոր շարժում էի, ու երեխեքը հավատում էին, թե հոգին եկել ա… /երեխեք, կներեք “ժուլիկությանս” համար/… Համ էլ ես փոքր ժամանակ շենքի երեխեքի մոտ գլուխ գովացի, թե կարող եմ 10-րդ, էն վերջին աստիճանից թռնել ու իսկականից թռա, բայց ընկա, ոտքս կոտրվեց, գիպսով պարկած մնացի ամսի ու կես, դպրոց չգնացի…

Համ էլ ես փոքր ժամանակ դպրոցում բոլոր հանդեսներին, երգում, պարում կամ արտասանում էի, միշտ սիրուն հանդեսի շորեր էի հագնում ու ինձ սիրում էր մեր դպրոցի Գառնիկը, բայց ինձ ռազմագիտության դասատուն էր դուր գալիս… Համ էլ ես փոքր ժամանակ, երբ մի քիչ մեծացա, բայց էլի փոքր էի, դակիչով թղթերը կլոր-կլոր դակում էի ու տանում 5-րդ մասիվի կամուրջից /էն որ թքում էի/, ներքև թռցնում… Համ էլ ես փոքր ժամանակ փոքր էի ու ինչ արել եմ, լավ եմ արել

Ուզում եմ նամակս սկսել. «Ճի՞շտ է, որ Դուք ճիվաղ եք» տողերով, բայց աչքիս հոլիվուդյան ֆիլմերի գլխատման մարդաշատ սցենարներից է երևում ու էնտեղ՝ ամբոխի մեջ տատուս լացախառը, մամայի ափոսոսանքի, ընկերներիս ու հարազատներիս կարեկցական, չուզող մարդկանց քմծիծաղախառը հայացքները…. Սկսում եմ տատանվել։ «Վու՜յ, անաստվածի մեկն ա՜…Ամա՜ն…»։ Ախր, թարսի պես, մարդը շատ ա սոցիալականի գերի, /քաղնաբանտարկյալ՝ վերջին մոդայով/ախր էդ տարաահաբեկ հայացքների տերերին շատ եմ սիրում է։ Հերն անիծած… Մեղմում եմ ձևակերպումը, չիմացության, ոչ թե միտումնավոր «թարախության» արդյունքում է։ Ուրեմն գրում եմ նամակում. «Ճի՞շտ է, որ Դուք գեղցի եք»։

…Անվերջ հանելուկների քննության տարիքը մոտս մի տեսակ շուտ անցավ, ու երկար ժամանակ է, ինչ չեմ էլ քննում՝ աստված ստեղծե՞ց մարդուն, թե՞ հակառակը։ Ինչ որ է։ Ուղղակի «վեհ» ա, որ աստծու գաղափարը մարդու նման /էստեղ մակդիր պիտի լինի/ բջջային գոյակցության մտքով անցավ։ Բառը մեծատառ գրել, տասանորդ տալ իլյումինակի կաստաների կրոնի բիզնեսին, թաքուն մոմ վառել ու հուսալ նրա բարեհաճությանը, հավատալ, հավատալ, հավատալ ի վերջո։ Աստվա՜ծ… Անտիկից մինչև մոդեռնիզմի հերն անիծած, «չորով» դոգմա գրած պատմության հեղինակներին էլ գիտեին ինչ են անում… Աստված PR–շի՜կ ա… Չէ՛, աստված լոբբի՜ստ ա։ Բայց դե նամակի նպատակը հայտնի ճշմարտությունները ցուցանելը չէ։ Հասկանալ՝ էդ տնաշենի աստվածը ինչո՞ւ էսպես… էսպե՜ս…

Սփյուռքահայ ընկերներիցս մեկը հարցնում է. «Շուշ, Հայաստանում ի՞նչ բիզնես դնեմ»։ Դե երկար չեմ մտածում պատասխանի վրա։ Բնականաբար պատասխանում եմ՝ «քյաբաբանոց» կամ «գրիլանոց» կամ էլ վերջին «վարիանտ» հեռախոսների «կորպուսների» դուքան ու պարտադիր գետնանցումների տակ։ Աստված քյաբա՜բ ա սիրում… Լուրջ չի ընդունում ասածս։ Ես էլ նորից պնդում եմ… Աստված բիզնեսմե՜ն ա… Աստված խառոշի՜ տղա ա… Աստված հա՜յ ա… Մեղա՜… Էսպես սպեցիֆիկ հոտավետ, անցումների տակ բուրող, էսպիսի «նագլի մունթ» դեմքով, էսպիսի դուքանչի մենակ ազգս ա ու ազգս «օնլի»։ «Նո սենս»։ Ուրեմն նամակս էսպես գրեմ. «Ճի՞շտ է, որ Դուք հայ եք»։

…Օգոստոսին դժվար է Երևանում… Հատկապես երբ բոլորը արձակուրդ են վերցնում, իսկ դու նոր աշխատանքի ես տեղափոխվել ու արձակուրդայինի իրավունք դեռ չունես առաջիկա ամիսներին… Աստված արձակու՜րդ ա վերցրել… Ու դժվար է, ալերգիայիս, փողոցի համատարած հոտերի մեջ /Շուշա՛ն, սիրուն խոսի՛ր, բուրմո՜ւնք/ գոյություն քարշ տալ… Երևանի համատարած շուկայի բզբզոցը ականջիցս… Մեղա՜.… Զի փրկություն` համար մի օր քլաբինգ, մի օր ալկաշություն ընկերներով, մի օր նոր գիրք, մի օր աբսուրդի տեսություն, մի օր «շոփինգ» մինչև քարտի ու բանկոմատի լիմիտ, մի օր քաղաքից դուրս մի օրով, մի օր ֆոնդյու, ցուցահանդես մի օր… Օրեր են էլի, ժամադրություն մի օր… Նկարում եմ ինքնամոռաց մի օր… Աստված վա՜ռ երևակայություն ունի…

…Վերջերս ֆեյսբուքում «I do support sexual revolutiun in Armenia» խմբին միանալու հրավերն եմ ստանում ու մի քանի օր անց 500–ից ավել անդամ… Հոպա… Ու մի խումբ ակտիվ բորբոքված տղաներ ու աղջիկներ 60–ականների ԱՄՆ–ական կայֆերով խոսում են, թե ինչու է Հայաստանում արմատացել կարմիր խնձորի նոպան /այ–լա մուսուլմանական հովերից ազատագրում/։ Աստված ուրիշի անկողի՜ն ա մտնում… Ամա՜ն… Մտածում եմ՝ տեսնես էդ բորբոքված տղաների մտքով մի օր չի անցնում ասենք իրենց ուշադիր նայեն հայելում կամ գոնե սափրվե՜ն… Աստված անթրա՜շ ա… Ես անկեղծ վիրավորվում եմ, երբ նման տղաները հանկարծ մոտենում են ինձ փողոցում ու սկսում են «խոսեցնել»… Ինքնագնահատականս ընկնում ա… Լավա մենակ պարանոցից վերև պիտի սափրվեն, տնաշենները…

Հետո էլ, լավ, հասկացանք անդուր, բայց էդքա՞ն։ Գոնե մի քիչ նրբանկատ կարելի ա չէ՞ լինել… Եթե ես ու լափթոփս նստած ենք սրճարանում ու թեյ ենք խմում, նշանակում է, որ ուզում ենք մենակ լինել չէ՞։ Ես ու լափթոփս… Ես պատրաստ եմ Ջազվեյի անտանելի բլինին տանել, Ցենտրալի անվերջ հետևը կոտրատող էն տղային՝ մատուցողին, Թոմասի մունաթ դեմքերն ու 90–ականների աղմուկը, ջազվեյի Աշխենի նախկին մարդու թայֆաների, էլ չեմ ասում Սքուերի ինքնահաստատվող ջահելության, Պապլավոկի անլեյբլ տղայականն ու Ուլիխանյանի/չէ, Ուրիխանյանն ու Արթբրիջը դիմադրում են դեռ, լաունջական կայֆերն էլ չեմ գնում, բոյկոտ Արաքսին, Գուստոյին մինուս, հարևան են, դրա համար թափի տակ ընկավ/ բայց երբ մենակ եմ ուզում լինել ամբոխի մեջ ու ինձ խանգարում են…

Ես առհասարակ ոչ ոքին վիրավորել չեմ սիրում, բայց մեկ–մեկ ընդհանուր «ընկերներ» են դուրս գալիս լպրծունների տղայական շարքից ու վերցնում հաշիվը փակում եմ… դե նախ, չեմ ուզում «ճղճիմ մարդիկ» ինձ հյուրասիրեն, հետո էլ հասկացողը կհասկանա ակնարկս… Եթե չի հասկանում… Լսեք, ես իրոք սիրում եմ բոլորին, սիրում եմ կյանքը ինչպես որ է… Սիրում եմ, հասկանում ե՞ք… Ուղղակի էդ նամակի գաղափարը մտքիցս դուրս չի գալիս… «Բայց Դուք, կարծես թե, ճիվա՜ղ եք» գրեմ երևի… Պարզ ապացույցն էլ՝ ստատիկ միֆը 6 օրյա արարումի… Ասենք՝ գլխառատ ա արել, թե չէ…յոլա էլի… Հաճելի օր եմ մաղթում

Ամպեր ես… Էստեղ ես… Համատարած էս հեգ մութերում… Դահիճ գթության, Էս փակ ծուլության… Հենց նույն թուլության… Գոռոզ գոյության…Դանդաղ երազի… Էս պաղ մութերում լուսով բուրում ես… Սաղմոսի պես կրկնում եմ անունդ… Իմ մեջ ես… Ամպեր ես…

Ե.գ. Էսօր ֆեյսբուքում իմ ամպերի հավաքածուից մի քանի նկարներ դրեցի, մտածեցի բլոգիում էլ “խաբար-բզիկ”-ություն անեմ:ՃՃՃ Դե 2 տարի է մոտ, ինչ ամպեր եմ նկարում…still the same/dreamer/ as head in the clouds… Հա, կար շրջան, որ առանց խցիկի էի նկարում… բայց հիմա վրձիններս չորացել են, կտավներն էլ վաղուց չուլանի եսիմոր անկյուններում… Դիպլոմներիս ու սերտիֆիկատներիս հետ օժիտ կտանեմ:ՃՃՃ Իսկ էստեղ ամպերներս նայեք/եթե իհարկե ինձ ընկեր եք ֆեյսբուքում ու “լիմիթիդ պրոֆայլ”-ի ցանկում չեք/:ՃՃՃ

Վերջը բլոգեր դառա… Կամ նման մի բան… Կամ էլ, պարզապես, այնքան խոսեցին էդ մասին, որ ինքս էլ սկսեցի հավատալ… Էս նկարն էլ ֆեյսբուքից քաշեցի՝ «ես բլոգերի մասին խոսելիս» ժանրում… ՉԷ, եկեք սկզբից ևեթ հստակեցնենք… Էնպես չի, ես հեռու եմ ահավոր բլոգներից կամ էնպես չի, որ սովոր չէի «ինտերվյու տալուն»… “Դոլչե վելեյից” են եկել, “Բի-Բի-Սի”-ից ընկերներս, որ էստեղ՝ Երեւանում էին, Հայաստանի մասին նյութում վերջը համոզեցին, ես էլ խոսեցի…Էլ չեմ ասում լրագրության ոլորտի ու խոսքի ազատության համատեքստում էնքան խոսեցի որպես երիտասարդ լրագրող–բլոգեր…Կամ համալսարանում, ով վարպետության դասի համար «էկզոտիկ» նյութ էր ուզում տանել, էլի գալիս ինձ էին «կպնում ընկերականով», թե «յանի» բլոգեր ես, մի բան խոսի էլի… ու «բլոգեր» բառը, չգիտես ինչու, էկզոտիկ էր հնչում սովետականության վերջին ժառանգության դասախոսների ականջին…Բայց դա «էն» ժամանակ էր, մի երկու տարի առաջ, իսկ հիմա…

Անցած ամիս դուրս եկա «Ա1+»–ից՝ պարզապես «թարգելով» Ա1–ի լրագրող լինելուց։ Դե բլոգն էլ բնականաբար հանձնեցի… Եթե անկեղծ՝ մի տեսակ տարակուսանքով, մի տեսակ վերապահումով/ինչ էլ լինի, 2 տարի ու մի քիչ ավել բլոգը վարել, սարքել, հետեւել, գիշերները չքանել… դե բլոգը էդպես է/։ Ի դեպ, մի շարք խոսակցություններ էլ էդտեղ սկսեցին, հարցնում են՝ ինչո՞ւ դուրս եկար, հո՞ բան չի եղել։ «Բան» իրոք չի եղել… Ա1–ը աղանդ չէ, ես էլ քաղաքական հայացքներ չեմ փոխել, որ «աղանդից» դուրս գամ…Նույն ապաքաղաքականն եմ…Էլի, ինչպես միշտ, նախագահականի լպրծունից մինչեւ ներքաղաքական յալվար բոլորին տանել չեմ կարողանում… ու Ա1–ից դուրս եմ եկել լավ շրջանում/նոր տեխնիկա, նկարահանման մեքենա, քարտով դռներ:)/, էնպես չի, որ «վ բիդե աստավիլա»… Ուղղակի 3 տարի անց զգում էի մի տեսակ լճացում ու փոփոխություն էի ուզում…Էսքանը…

Նոր աշխատանքս ամենա–ամենան չէ…Տարբերակ կար TVլրատվական, ուրիշ օն–լայն պարբերական, մի ուրիշ նորաբաց պարբերական… Մտածում էի գնամ կամավոր եվրոպա, հետո PR–ը դուրս եկավ /դե վերջին 1 ամսվա տարբեր PR թրեյնինգներ վարելուց ու ուսանողներից մինչեւ բիզնես սեկտոր իմ PR–ով գլուխ «արդուկելուց» հետո, վերջը ասեցին արի բանկային PR, ուրիշ–ուրիշ PR…/ Դե Ա1–ում վերջին ամսին զանգեցի մի երկու տեղ ու խնդրեցի կրկնել՝ մի քանի ամիս առաջ ինչ էիք առաջարկում… Հունիսի 30–ին պինդ համբույրներ Ա1–ում, մի օր ալկաշություն ընկերության հետ՝ թեքիլա բում ու բում առհասարակ… հուլիսի 1՝ բարեւ 7оr.am։ Միանգամից ասեմ, որ լավ ժողովուրդ են, հավանեցի… մենակ՝ սեղանս ու մի փոքր արևկող տեղ է ու ես անընդհատ փռշտում եմ, թե չէ ամեն ինչ «օկ» է… Ու հատկանշական է, որ պայամանգրումս իրավաբանական ձեւակերպումը աշխատանքիս «լրագրող–բլոգեր» եղավ։ Հաշվապահը, իհարկե, խնդրեց բացատրել՝ բլոգը ի՞նչ է ու աշխատանքային պարտականությունների ձեւակերպումը ինչպե՞ս պիտի արվի…Կարճ ասած՝ թե մտնեք, մեկ–մեկ էլ մեկնաբանություն թողնեք, իրոք լավ կլինի… Էսպես է հասցեն՝ http://www.7or.am/blog/

Հա, բլոգային-բլոգերականից էի խոսում…Դիպլոմայինս հայկական բլոգոսֆերայի մասին էր… 100 էջանոց ուսումնասիրություն՝ ինչպիսին են «նյու մեդիա»–ային զարգացումները հայկական բովանդակության ինտերնետում։ Ասեցին՝ հալալ է քո «գունավոր», այսինքն՝ կարմիր դիպլոմին… Վերջրես էլ ակադեմիական բլոգինգի դասընթացներ էին կազմակերպվել, երեկ երրորդ անգամն էր, որ բլոգերի ընդհանուր ներկայացման մասին էի խոսում /յանի թրեյներ էլի/ ու եթե հաշվի էլ առնենք ինձ հետ վերջին մի երկու հարցազրույցաները էլի բլոգերականի համատեքստում ու այն, որ վերջին շրջանում ավելի շատ եմ ստանում նամակներ ֆեյսբուքում ու էլ–փոստով՝ «Դու Բլանշն էս» կամ «քեզ կարդում» եմ «սաբջեքթով», ուրեմն, իրոք, վերջը բլոգեր դառա… Այ քեզ լրագրողական ճակատագիր։ՃՃՃ

Հա, երեկ անուն–ազգանունս փնտրեցի գուգլում, տեսնեմ էլ որտեղ ինչ կա։ Ու մի հին նյութ գտա՝ մի տարի ու մի քիչ առաջ տպված՝ ահա այն։ Դնում եմ լինքը։Նախորդ անգամ կոլեգաբլոգերախառը ինձ «նկատողություն» արեցին, թե քեզ եթե հիշատակում են անում, սեփական բլոգում դնել է պետք, սոլիդարության պես մի բան։ Դնում եմ էդ վիդեոն, չնայած մի տեսակ չեմ հավանում, բայց դնում եմ… Ըհը…Կոչվում ՝ Հայտնի հայ բլոգերները` տեսեք… Մի ուրիշ էլ եմ դնում, սա էլ ակադեմիական բլոգինգի պատվին…Դե, եթե էսքանը դերցի, ԲարՔեմփի վիդեոն չդնել չէր լինի… Ուրիշ ցանկություններ կա՞ն։ Էսպես…Ե.Գ. Սա էմ իմ ամենա–ամենա–ամենասիրած մուլտն է… Ծերու՞կ… Էս ուր կորավ…

Ինձ դուր է գալիս քո թույնը… Թույնդ քինոտ, ոխակալ… Արբում ենք… Պարում են ստվերները ու մթում ես լույս եմ փնտրում, որ ուրվագծեմ դեմքդ այդ թունոտ… գարշելի արարած, իմ սեր, իմ անվերջ երազած… Իմ… Ու նյարդերիս է պրկվում լիբերտանգոյի սեթեւեթող, խմահաճ ու մինչեւ ոսկորներիս անդին խրվող, չէ ծակող, ցավեցնող էս երգով… Դավաճան…Պիղատոս… Սեղմվում եմ մարմնիդ, որ հրեմ քեզ ցավոտ, ոտքդ տրորեմ էնպես ուժեղ… ու շշնջամ ականջիդ, որ սիրում եմ թունավոր օձ, հենց քեզ եմ սիրում… փոքրոգի արարած…

Իմ կարծիքը՞ քո ջազ-տանգոյի մասին… Որ ջազումդ հերթական պոռնիկը չդառա՞… Որ քեզ չսիրեցի՞ ինչպես սնանդարտ տանգոյում… Որ…սեղվում եմ քեզ ամուր, իմ գարշելի արարած… սիրում եմ թույնդ… չէ, պաշտում եմ թույնդ … չէ, առանց թույնիդ ապրել չեմ կարող, ինչպես առանց օդ մեր մարդկային ցեղակիցները շատ… բայց դու…

Նազում է լիբերտանգոն… ծորում է լիբերտանգոն… կարոտում եմ քո ջազ-տանգոն… Ատում եմ քեզ, որ կաս, որ… ատում եմ ինձ, որ չեղա պոռնիկ քեզ համար… Գիտես էլի, իմ կարծիքը քո ջազի մասին… Ծորում է տանգոն… Չէ, ոռնում է տանգոն… Բայդ դու… իմ խելոք, իմ բարի, իմ համառ… Դու էլ ես ատում էս մութ քաղաղի բարքերն աղաղակող… ու սիրում ես չէ՞ արբեցումն էս գլախապատառ… Ու մեր ջազ-տանգոն ամայի փողոցում… ամայի քաղաքում, ամայի լուսնի վրա… Ուր ուզես… դու իմ տանգոյում, ես քո ջազում, չէ, դու իմ ջազում, ես քո բոլոր ջազերի ու բոլոր-բոլոր… Ինչպե՞ս թե բոլոր… Դու… բոլո՞ր… իմ բոլորների ջազերից անդի՞ն… Սիրտս խառնում է էս սիրո կապկումից, քո սիրո վայասունից անդադար… Զզվում եմ… Գրկիր ինձ ամուր…

Ես եմ… Նույն արբած անմուսան… Ի վերուստ քո ջազ անակողնու մի հերթական… ի բնե հիվանդ հպարտությամբ մի հիմար անմուսա, որ պատվով չի կարող անգամ անկողնու ջազ լինել… Լինել ջազ… Ի՞նչ կաեւոր է քո երգի որ տիրույթում… Լինել քեզ համար…Լինել…

Չէ, կտրի էս ձենը… Գարշելի է լիբերտանոգն… Էլի կսեղմեմ ոտքդ … Սիրում եմ, գնա… Հարբած եմ… Իմ կարծիքը բոլոր տանգոներից անդին տանգոյի մասին հարբած է էսօր… Բայց չէ… իմ ջազ… արի…կգա՞ս… քեզ կարոտում եմ քո ներկայությամբ իսկ, ուր մնաց եթե գնաս… Մի հարցրու, գիտեմ… ես քեզ համար որպես հերթական ջազ… գիտեմ…բայց կգա՞ս… Ոչ մի բաժանում… զզվում եմ… հիմա կփղձկամ… բոլոր շներից էլ շուն կեղծավոր ջազ… Կգա՞ս… Էսօր չերեգեց լիբերտանգոն… ոռնաց էսօր էդ անմուսան… Կգա՞ս…

Ի՞մ… կարծիքը՞… քո ջազի՞, թե տանգոի մասի՞ն… Որ անկողնումդ հերթական պոռնիկը չդառա՞… Ափսոս չդառա… սիրում եմ թույնդ… չէ, պաշտում եմ թույնդ … չէ, առանց թույնիդ ապրել չեմ կարող, ինչպես առանց օդ մեր մարդկային ցեղակիցները շատ…

Բլանշ / 29.03.2009

Ե.Գ. Դե գիտեք էլի, ծիսակարգը սահմանաված ա ի վերուտ… Ամբոխավարության ճղճիմ կաստաներում գալիս ենք ծիսակարգով մեռնելու համար… Քո` ինքդ քեզ տանել չկարեցող ինքնության, քո գոյության, քո շաշ-շաշ տեսության, քո էության, քո կարծրերի, քո եսերի, քո տնկած պոզերի, քո էն բոլոր-բոլոր… քեզ դավաճանած քո հույզերի… խմում եմ պատկերդ ու թաղում բոլոր ծիսակարգերը… Էս գարուն առանց քեզ սկսեցի… դե որովհետեւ հիմա ամառ ա ու արդեն մոդա չի 4-5 տուփ անձեռոցիկ լացելը… Կարճ ասած էսօր “դեսքթոփս” եմ մաքրում… Էդպիսի մի օրերի քրոնիկոնից հին “վորդ դոք”-ը ջնջեցի, միջին էլ քոփի արեցի էստեղ`վերեւում… Հիմա կասես ի՞նչ կապ ունի Սեւակը… չէ պազրապես սեղանիս գրքերը… Պազրապես Սեւակը կարողանում ա լուսավոր… “Նա է գրում ինձ, թե ես իմ հարազատին… Ինքս էլ չգիտեմ… Ախ մեկ էլ երբ քեզ կտեսեմ նորից… Ձմեռ ու ամառ, գարուն ու աշուն… Իսկ ո՞ւր է տարվա մեր եղանակը… Այն հինգերորդը… Մի՞թե չի գալու…”

Հերթական լրագրողական դասընթացը ինձ բերեց այն մտքերին, որ լրագրության հանճարը “սեքսի”/որպես “այդպիսին”/ մասին ցանկացած տեքստից ավելի հետաքրքիր տեքստ գրելն է: Էդ շնորհքը չունես, գոնե պիտի վերնագիրներումդ մեկ-մեկ “սեքս” բառը գրես, դե ռեյտինգ կա, բան կա, թե չէ նյութդ չեն կարդա/էսպես անգամ պուլիցերյանի ճանապարհին/: Շեքսպիրյան` բոլորիս նյարդերը կերած հարցադրման ճիշտ նույն տեքստն է գալիս մտքիս. lինել, թե չլինել լրագրող … միթե՞ սա խնդիր է: Փաստորեն նյութս շատ կարդան` լրագրող եմ, եթե սեքս գրեմ, նյուս շատ կկարդան. Էսքանը եւ վերջ…

Ուրեմն իզուր եմ 4 տարի բակալավրիատում ու նախատեսում եմ դեռ մագիստրատուրա, ով գիտիի, գուցե PhD/-ում գնացել-եկել, բոլոր հնարավոր տարբեր թեմաների լուսաբանման դասընթացներին ինչքան ուժ ունեմ/իսկ ես կարգին ուժեղ եմ նման հարցերում/ մասնակցել, հազար ու մի թերթում գրել, հազար ու մի պրոյեկտում գրել/մի տեղ լավ հոնորար ստացել, մի տեղ անգամ չեմ էլ զանգել իմանալու` փող տալու են, թե չէ/, որ վերջում մեկը բռնի իր նյութի վերնագրում “սեքս” գրի ու… գնա լրագրող ջան, կորի քո մասնագիտական էթիկական վերին գաղափարով: Օ ժամանակներ, օ սեքս…

Մտածում եմ, նույն տրամաբանությունը կարող է գործել բոլոր ոլորտների համար, հը Ասենք օրինակ` ՀՍԿ/Հայաստանի սեքսի կուսակցություն/ իր հանճարեղ կարգախոսով, ասենք` “Տալ քաղաքացիներին ավելին” կամ “Ամեն հայի կուսակցություն” կամ “Զբաղվիր, մենք տեր ենք” կամ էլ “Հետդ տուն տար”: Չնայած էս ինտերետի դարում էլ ում պիտի զարմացնես քո կարգախոսներով: Բոլոր տեղերում սեքսի մասին ստանդարտ “do it yourself”-ն է պտտվում, բայց դե այս վերջինը ազգ չի փրկի, կուսակցության գաղափարախոսական հենք չի լինի, բա ցեղակրոնադավաճանությունը, բա հայի “ազգային-ազատագրական” մեքենան… Լավ, հեռու չգնանք, մեր էս կուսակցությունը խորհրդարանական ընտրություններին համամասնականով կմասնակցի ու հանրահավաքներ կանի` մեծ պաստառներին գրելով, թե “Սեքսը կփրկի քեզ” կամ “Սեքս… առաջ”:

Անկասկած, հասարակության “մտավորական” զանգվածը հանկարծ գլուխ կբարձրացնի ու ստորագրահավաքով հարցը կբողոքարկի ընդհուպ մինչեւ եվրոպական դատարանում` ազգային ավանդույթները եւ իրենց “ազգային-ազատագրական” մեքենական ինքնասիրությունը վիրավորելու համար: Խորհրդարանական ավանդույթները չխախտելու համար ընդդիմադիր ճակատ էլ կբացվի ու սրանք էլ “ասենք ՈՉ սեքսին, փրկենք մեր երկիրը բազմանալուց” ակցիա կանեն: Բայց դե հիմա սեւ PR-ն էլ ա PR, սեւ սեքսն էլ հո սեքս ա…

Ու թեեւ էլի ավանդական, ազգային ազատագրական ընտրակեղծիքներով, կուսակցության կամավորականների եւ երիտասարդական թեւի առանձնակի դաժանությաբ նվիրումի ու դրանից բխող գործողությունների արդյունքում, էս կուսակցությունը խորհրդարան կմտնի` կազմելով խորհրդարանական ակտիվի զգալի մասը ու կուսակցության ակտիվիստենրը նոր օրենքի նախագիծ կկազմեն. “Սեքսի ու հարակից իրավունքների մասին” վերնագրով: Ու առաջին ընթերցմամբ օրինագիծը կընդունվի ու օրենքիս մի-մի օրինակ կուղարկվի պետական հիմնարկներ`քաղծառայողների վերապատրաստման դասընթացների 2 ամյա տեսական եւ գործնական դասընթացների համար:

Ու մինչ Եվրոպայում գենդեր-հավասարություն, ֆլան-ֆստան, Հայասանը համաշխարհային հանրություն կներխուժի որպես սեքսի գերտերություն ու Հայաստան վերապատրաստման կգան եվրոպական միության բոլոր անդամ պետությունների պետական կառավարման համակարգի կարեւոր դեմքերը` հայկական փորձին ծանոթանալու եւ բարեփոխումները իրենց երկրում իրականացնելու նպատակով:

Ու վերջապես հասնում ենք ԿՈՒԼՄԻՆԱՑԻԱՅԻՆ… Գիրք ճանապարհաց. Գլուխ ամփոփիչ, եզրափակիչ դրույթներ… Մի քիչ էլ դիմացեք….

Լրագրության հանճարը`բանասիրական ավարտ մի դուրսպրծուկ, հեռի մեզանից/ գրելով համաշխարհային հասարակության այս կարեւորագույն ձեւքբերման ճանապարհի մասին եւ հասարակությանը իրազեկ պահելով սեքսին վերաբերվող բարեփոխումներից ու իրենց իրավունքներից, Պուլիցերյան մրցանակ կստնա ու տուն վերադառնալիս ՀՍԿ/Հայաստանի սեքսի կուսակցության/ դրաշները կփողփողան օդանավակայանում ու պետության հեղավարը դիմավորման արարողությանը կհայտատարի, որ այսուհետ Հանրապետության Հրապարակում վերջապես իր տեղը կգտնի էս ազգին պահած ու փայփայած, ամբողջ աշխարհում ճանաչելի դարձրած Սեքսի արձանը: Այս գործընթացը դեռ զարգացումներ էր ունենալու, համայն հայոց սեքսի հիմնադրամ էր դեռ բացվելու, որը գրանտեր էր տալու էր սեքսով զբաղվող հկ-ներին ու դեռ համահայկական սեքսի հիմնադրամ ու սեքսի ազգային խորհուրդ իրենն էր ասելու սեքսի տիեզերական համաժողովին…

Այ էսպիսի բաներ…

Ե.Գ. Պիղատոս լինելը մարդկության պատմության մեջ թատերաբեմում եղած երբեւէ ամենադժվար դերերից է: Համարձակ ասա ինչ ուզում ես` մի օր գլխիդ կգա, դրմբում է ժողովրդական իմաստությունը:

Իսկ ես հոգնած եւ ամենաանկապ տրամադրությամբ “տուսվում եմ” անկապ թեմաներով, որ քիչ հետո նորից անցնեմ իմ առօրեա գործին` էթիկական լրագրության ու գրեմ հասարակության խնդիրներից, մարդկանց ճակատագրերից…

Լսի, մինչեւ վերջ կարդացի՞ր: Եթե հա, ուրեմն էս թրեյնինգները էդքան էլ անօգուտ չէին: Իրոք ուրեմն, “սեքս” բառ օգտագործված տեքստերը ամենամեծ պահանջարկն ունեն ու էքսպերիմենտս ստացվեց: Հաճելի օր եմ մաղթում: Վաղը ընտրություններ են. սեքսի կուսակցությանը չմոռանաք ձայն տալ )))

Միանգամից ասեմ, որ մեր տան շենքի դիմաց ասֆալտ են փռել, նոր, եվրո, էլիտար… Տարածքային գզիրների` կարեւոր չէ որ կուսակցության, սակայն անպայմանորեն իշխանական ու հաստահետեւ, ջիպազգիների` համապատասխան տեղերը մտնելու ավանդաբնազդային հակումը անսպասելիորեն այս ընտրություններին “ասֆալտափռաքարոզարշավի” ֆորմատ ստացավ: Էհ… Էլ բեթարից ազատվենք… Հա, իսկ բացի միանգամից ասելուց, շատ զգույշ ասեմ, որ երեկ պետական քննությունս էր, փաստորեն ավարտեցի համալսարանը, առաջին կրթական աստիճանս ստացա: Ամոթ էլ է ասել, բայց կարմիր դիպլոմով… Ու մնաց մտածել մագիստրատուրա, ասպիրանտուրա, դոցենտ ու վերջապես այդքան բաղձալի ԾԱԿ պրոֆեսոր…

Դուրս եկա համալսարանից երեկ, երեխեքին ասացի, որ ուզում եմ մենակ քայլել ու գնացի Իսահակյան 1`աղբանոց: Համիկին ահագին ժամանակ է չեմ տեսել, էնտեղ չէր էլի… Վախենում եմ արդեն չկա, վերջին անգամ երբ հանդիպեցինք, շատ վատ էր… Ինչ հեշտ է չէ, օրական հազարավոր մարդիկ են ծնվում ու մահանում ու նորից ծնվում ու նորից մահանում ու նորից… Համիկի մասին կարծեմ էլի գրել եմ, ահա` իմ լավագույն ընկեր բոմժն ու պեռաշկիները ու “Բելաջոն”… Երբեք քեզ չեմ մոռանա, բարեկամս… Մենք վախենում ենք մեր երազանքներից, որովհետեւ կարծում ենք, որ դրանք մի օր կարող է չիրականանան… կամ ավելի վատ, վախենում ենք, որ հանկարծ ու իրականանան… Դու կաս կամակոր պապիկ, հատկապես իմ ուսանողական վազքերում…ԵՊՀ-ից հետո վազքով արվեստի համալսարան, վազքով գործի, վազքով խառը-մառը կուրսերի ու լիդերների դպրոց… Կարճ ասած` ես լավ սպորտային վիճակում եմ միշտ եղել, վազքով սմաք, վաքով ուտել, վազքով կարդալ, վազքով հանդիպումների գնալ, վազքով վազել ու, հա սիրում եմ բոլորին, վազքով…

Ապրիլը լեցուն էր, մայիսը դե չեմ ասում… ԲարՔեմփը վերջապես արեցինք/ֆեյսբուքում իմ դրած ալբոմի լինքն եմ դնում/, մարզերի թրեյնինգները ավարտեցի, մեյլբոքսումս մի երկու նամակ եկավ, որ սկսվում էր “Ընկեր Շուշան”-ով: Հազար ասեցի` մենք նույն տարիքի ենք երեխեք, ձեզ ազատ զգացեք հարցեր տալու, ինչով կարող եմ կօգնեմ… Վերջին օրերին “Վեկ կադր-մեկ րոպե” կինոփառատոնին էի օգնում, բզբզում… Չգիտեմ արդյունքը ինչքանով էր գոհացուցիչ, բայց կատալոգում գրեցին`փառատոնի հասարակայնության հետ կապերի պատասխանատու… Տնեցիք ասում են` կլինի մեկ-մեկ դեմքդ տեսնենք…Դե ասում եմ` մեղուն բնավ չի կարող ավելի դանդաղ տզզալ, անգամ եթե շատ ցանկանա… Մառազմ… Շարունակեմ մառազմի ժանրից… “Ռոյթերի”-ի գրանտ էի շահել, որ գնամ “բիզնես նյուզ քավրինգ” սովորելու, էն, հենց էն կուրսը, որ էդքան ուզում էի, բայց… դիպլոմայինի պաշտպանություն, պետական քննություն, ֆլան-ֆստան… Հո տարեկետում չէի վերցնելու 15 օրվա համար… Բայց տխրեցի մի քիչ/մեղմ ասած/…

Ի դեպ, տխրելու մասին, քիչ հետո արդեն մեր հյուրը կգա, օն-լայն աուդիոհեռարձակումը սկսելու, հարցերը արդեն պրինտ անեմ… Ի դեպ, կարծում եմ այդքան էլ վատ նախաձեռնություն չէ, Երեւանի ՏԻՄ ընտրությունների համատեքստում բլոգի օն-լայն հարցազրույցները սկսել ենք քաղաքապետի թեկնածուների ու իրենց ներկայացուցիչների հետ: Էսօր Հանրապետականի հերթն է ընթերցողների հարցերին պատասխանելու… Էսպես…

Եվ վերջապես այսօր փոսթ անելու առիթը… Շնորհավոր առաջին հանրապետության անկախության օրը: Շնորհավոր մեր հայրենիքի ազատության օրերից մեկը: Էնքան եմ ասում, որ սկսեմ հավատալ ասածիս: Անկախություն, ազատություն… լավ բառեր են, արժի իմիտացիա ստեղծել, ներշնչել: Մեկ է ինչ էլ լինի` սիրում եմ էս երկիրը ու իր մարդկանց… Հաճելի օր եմ մաղթում…

Ե.Գ. Հատուկ ռեպորտաժը բլոգերների մասին մի հաղորդում էր պատրաստել, ես էլ էնտեղ տնավարի խոսում էի: Չգիտեմ երբ են ցույց տվել, բայց բլոգում մի երկու նոր մեկնաբանություններ ավելացան էդ թեմայով: Վերջապես ես էլ ժամանակ գտա “Յութուբում” նայեցի: Արձագանքեմ… Նյութ էր էլի, յանմ ինչու էիք էդպես աղմուկ բարձրացրել:)))