Մի հայ լրագրողի նոթերից http://blansh.wordpress.com Գրում եմ, հետեւաբար գոյություն ունեմ Mon, 31 Mar 2008 10:25:36 +0000 http://wordpress.org/?v=MU en Իմ կյանքի “մութ ու ցուրտ” տարիներից http://blansh.wordpress.com/2008/03/31/%d4%bb%d5%b4-%d5%af%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d6%84%d5%ab-%e2%80%9c%d5%b4%d5%b8%d6%82%d5%a9-%d5%b8%d6%82-%d6%81%d5%b8%d6%82%d6%80%d5%bf%e2%80%9d-%d5%bf%d5%a1%d6%80%d5%ab%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab%d6%81/ http://blansh.wordpress.com/2008/03/31/%d4%bb%d5%b4-%d5%af%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d6%84%d5%ab-%e2%80%9c%d5%b4%d5%b8%d6%82%d5%a9-%d5%b8%d6%82-%d6%81%d5%b8%d6%82%d6%80%d5%bf%e2%80%9d-%d5%bf%d5%a1%d6%80%d5%ab%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab%d6%81/#comments Mon, 31 Mar 2008 08:53:02 +0000 blansh http://blansh.wordpress.com/?p=30

Այսօր էլ ուժեղ անձրեւում է, ճիշտ այն օրվա նման, երբ ծնողներս տոպրակները լցրեցին իմ բոլոր խաղալիքներն ու տարան: Լացում էի, ինձ պատեպատ տալիս…Այ թե նորից գային այդ օրերը…  

90-ականների կեսերին` ինչպես հիմա ընդունված է ասել` մութ ու ցուրտ տարիներին, ծնողներս ու քավորիս ընտանիքը միասին մի մանկական թատրոն ստեղծեցին առաջին մասիվում վարձակալած մի նկուղային հարկում ու հանգստյան օրերին անվճար ներկայացումներ էին տալիս տարածքի երեխաների համար:  Ես առաջին իսկ օրերից ատում էի այդ նկուղը…“ինչ թատրոն է, որ իմ խախալիքներով պիտի զբաղեցնեն երեխաներին, ինչու են հատկապես տանում իմ ծերուկի նկարը(“Կորած հեթիաթը” մուլտի ծերուկն էր)?”

Ես իմ 6-7 տարեկանում ծնողներիցս կոմպենսացիա էի պահանջում կորստիս համար ու անվերջ փող ուզում: Մի օր էլ մայրս ջղայնացավ ու ասաց, որ “հերիք է էլի, փող չենք տպում”: Բայց մանկականս գիտակցության մեջ պապին հո տպում էր… 

Պապիի սենյակում ես հանգիստ ելումուտ էին անում անգամ այն ժամանակ, երբ ինքը տպագրական մեքենայի առաջ գրում էր իր գրքի ամենակարեւոր մասերն ու սխալների պատճառով նորից տպում: Ու ես ընդհանտում էի պապիին, հարցնում, թե “դու էսքան տպում ես, ինչու մենք փող չունենք”: 

Բայց միայն պապին էր գտել ինձ “խախաղեցնելու” լավագույն ձեւը. թույլ էր տալիս ձեռքերս յուղաներկերի մեջ մտցնեմ ու քսեմ աջ ու ձախ` մենակ ոչ իր “ամենակարեւորներին” (պապին ինքն էր անում իր գրքերի նկարազարդումները), բայց դե սրանց էլ էի հաջողացնում հասնել:   

Ու այսպես էի ես մեծանում, հետո քրոջս ու եղբորս նման փոքրիկ դերեր էի վերցնում թատրոնում` տիկնիկները պտտեցնելիս… Ու ոչ ոք չէր հարցնում, թե ինչով է ապրում սեփական տունը Բաքվից փախստականներին անվերադարձ տված, ԽՍՀՄ պետական թոշակից հրաժարված ու սկզբունքորեն “լեվի լույս չքաշող” այս ընտանիքը: Ամեն ինչ առանց այն էլ պարզ էր…  

Երեկոյան, երբ մուտքի բոլոր հարեւանները մեր տանն էին` տատիիս “պեռաշկիները” ուտելու էին գալիս, բեմադրում էինք նրանց համար ներկայացումները: Թատրոնով էին ապրում…

Վերջին մարտմեկյան դեպքերից հետո այլեւս օրինաչափ չէ “ինչու այնտեղ չես”-ը, (միշտ պարտքս եմ համարել կիզակետում լինել) ու ծնողներս ինձ մահվան սպառնալիքով համոզում են այլեւս չմտածել ու գործել այնպես, ինչպես իրենք են դաստիրարակել: 

Որովհետեւ հիմա գավառական Երեւանում այլեւս չափանիշ է ստոր ու քծնվող օրերը “հիմա լավ ենք ապրում, կալբաս ենք ուտում”-ը: Չափանիշտ մի փոր հացն է: Որովհետեւ այստեղ մրցավազքում էշը հաղթում է ձիուն. դե դատավորը համագյուղացի է: Որովհետեւ ես այստեղ ինձ այլեւս յուրային չեմ զգում ու մտքովս անցնում է անգամ աղբ գցել գետնին… 

Մեր` Մերի Փոփենսի թատրոնը մի մութ գիշեր իր գործունեության 2-րդ տարում թալանեցին: Չգիտեմ` ծերուկի նկարը տարան, թե չէ, կամ իրենց պետք էր արդյոք թալանել այդ թատրոնը. ես այնտեղ էլ չգնացի… Քավորս էլ ընտանիքով Ամերիկա մշտական բնակության տեղափոխվեց…

Ընտանիքս բնավ լավատես շարունակում եմ երգեր, թեեւ այս դեպքում երգը երգված էր: Դեռ նոր մտահղացումներ ունեին… 

Անուրջների, ուժի ու գոհության ժամանակներ…Լինել անբիծ, լինել վսեմ, հավատալ մարդկանց անկեղծության…

]]> http://blansh.wordpress.com/2008/03/31/%d4%bb%d5%b4-%d5%af%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d6%84%d5%ab-%e2%80%9c%d5%b4%d5%b8%d6%82%d5%a9-%d5%b8%d6%82-%d6%81%d5%b8%d6%82%d6%80%d5%bf%e2%80%9d-%d5%bf%d5%a1%d6%80%d5%ab%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab%d6%81/feed/ blansh Էժանագին հասարակաց տան պես… http://blansh.wordpress.com/2008/02/20/%d5%94%d5%ae%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b4-%d5%a5%d5%b6-%d5%b0%d5%a1-%d6%84%d5%ae%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b4/ http://blansh.wordpress.com/2008/02/20/%d5%94%d5%ae%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b4-%d5%a5%d5%b6-%d5%b0%d5%a1-%d6%84%d5%ae%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b4/#comments Wed, 20 Feb 2008 16:10:39 +0000 blansh http://blansh.wordpress.com/?p=24

Եթե գրող լինեի, հավանաբար կասեի, որ այդ օրը ի հեճուկս փողոցային հազիվ նշմարելի շարժի, շրջում էին միայն “ջիպազգի” ու “համերազգի” մեքենաներ ու այս ու այն կողմ հրահանգներ տալիս… Իրականում ամեն ինչ ավելի բարդ էր, քան դեդեկտիվներում ու սարսափելի էժանագին մեքսիկական հասարակաց տների պես…

Տարածքային գզիրները այնպես էին ուզում գոհացնել իրենց տերերին, որ գերակատարեցին ընտրակեղծիքների պլանը ու զրկեցին մեզ լեգիտիմ նախագահ ունենալու իրավունքից: Սարսափած ժողովուրդը, որ դարեր իր վեր վարժվել է “յոլա գնալուն”, այս անգամ էլ վախեցավ…լափեց…նստեց…

Լսում էի արձագանքներ…”ինչու դիտորդները չեն արձանագրում ընտրակեղծիքները?”: “Յոլա գնացող” ժողովուրդ, միջազգային դիտորդները չէ, որ պիտի քեզ համար երկիր կառուցեն… Դիտորդները մինչեւ ժամը 12-ը քնած էին Ծաղկաձորում, “փողերն” էլ տված էր, բա այդպես է…

Ե.Գ.Աբովյան քաղաքում, երբ ծեծված վստահված անձի դուռը ծեծեցինք, տանեցիները սարսափահար թաքնվել էին, կարծում էին իրենց հետեւից ենք եկել… Ծեծել էին այս մարդուն խախտման մասին արձանագրություն կազմել պահանջելու համար ու վախեցրել, որ ընտանիքիդ, թոռներիդ “հախից կգանք”: Հենց նրա աչքերում տեսա իսկական ընտրությունները…

]]> http://blansh.wordpress.com/2008/02/20/%d5%94%d5%ae%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b4-%d5%a5%d5%b6-%d5%b0%d5%a1-%d6%84%d5%ae%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b4/feed/ blansh Ծուռ հայելի ընտրական հեքիաթ http://blansh.wordpress.com/2008/02/02/%d4%be%d5%b8%d6%82%d5%bc-%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d5%a5%d5%ac%d5%ab-%d5%a8%d5%b6%d5%bf%d6%80%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%b0%d5%a5%d6%84%d5%ab%d5%a1%d5%a9/ http://blansh.wordpress.com/2008/02/02/%d4%be%d5%b8%d6%82%d5%bc-%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d5%a5%d5%ac%d5%ab-%d5%a8%d5%b6%d5%bf%d6%80%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%b0%d5%a5%d6%84%d5%ab%d5%a1%d5%a9/#comments Sat, 02 Feb 2008 15:33:50 +0000 blansh http://blansh.wordpress.com/2008/02/02/%d4%be%d5%b8%d6%82%d5%bc-%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d5%a5%d5%ac%d5%ab-%d5%a8%d5%b6%d5%bf%d6%80%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%b0%d5%a5%d6%84%d5%ab%d5%a1%d5%a9/

Մի երկիր կա Հարավկովկասում, որի իշխանական համակարգը բռնակալական չէ եւ հանդես չի գալիս արդարության դրոշի ներքո: Այս երկրում ինֆեկցիոն, վարակիչ հիվանդություն չէ իշխանամոլությունը եւ ոչ ոքի հեչ պետքն էլ չի աթոռակռիվ տալը:

Քարոզարշավը այս երկրում ընթանում է հասարակության բարձր քաղաքացիական գիտակցության պայմաններում:  Փոխվել են ժամանակները եւ ընտրակաշառքի պահանջարկը չկա, դրա համար կուսակցությունների տարածքային զգիրները դռնդուռ ընկած ընտրակաշառք չեն առաջարկում եւ քաղաքացիների անձնագրերի համարները չեն հավաքում:

Մտավորականություն այնքան կայուն սոցիալական եւ հասարակական դիրքերում է, որ մի գրքի տպագրման կամ լավ պատառի համար չի վաճառում իրեն ու պալատական մունետիկ չի դառնում:

Վեհանձն նախագահի թեկնածուներն էլ ընտրողների հետ հանդիպումներին հրապարակներից  չեն վայրահաչում եւ, որ ամենակարեւորն է, մյուս թեկնածուներին չեն դատափետում, ընդհակառակը. գովքն են անում ողջ “ազգուտակով”` հարեւոնի կնոջը չմոռանալով:

Հետո շատ մարդիկ գալիս են հանրահավաքներին թեկնածուներին լսելու, հո չեն գալիս Արամեի կամ Սիրուշոյի համար: Էլ չեմ ասում, որ դպրոցներից ու պետական այլ հիմնարկներից շատերը գլուխ են կոտրում, ուղղակի ստիպում են իրենց ղեկավարությանը, որ վերջիններս իրենց ավտոբուսներնը լցնեն ու բերեն կանգնեցնեն հանրահավաքներին, մի դրոշ էլ ձեռքները տան:

Իսկ թեկնածուների նախընտրական կարգախոսներն էլ կարծես օտար լեզվից թարգմանած չլինեն, իսկական հայկական խորիմաստ կարգախոսներեր են, ասենք “Առաջ Հայաստան էր” կամ գլուխգործոցը` “Երկու կողմերի կռվից շահելու է երրորդը”(ակունք իմաստության):

Այս երկրում լավագույն խորհուրդը` “քվեարկիր նրան, ով բոլորից քիչ խոստումներ է տալիս, հիասթափությունը քիչ կլինի”-ն չէ:

Իսկ Դուք ինչ “դրական փոփոխություններ” եք նկատել այս օրերին?

]]> http://blansh.wordpress.com/2008/02/02/%d4%be%d5%b8%d6%82%d5%bc-%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d5%a5%d5%ac%d5%ab-%d5%a8%d5%b6%d5%bf%d6%80%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%b0%d5%a5%d6%84%d5%ab%d5%a1%d5%a9/feed/ blansh Ժողովրդավարական ընտրակեղծիքներ http://blansh.wordpress.com/2008/01/07/%d4%ba%d5%b8%d5%b2%d5%b8%d5%be%d6%80%d5%a4%d5%a1%d5%be%d5%a1%d6%80%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%a8%d5%b6%d5%bf%d6%80%d5%a1%d5%af%d5%a5%d5%b2%d5%ae%d5%ab%d6%84%d5%b6%d5%a5%d6%80-%d5%a7%d5%ac-%d5%a5/ http://blansh.wordpress.com/2008/01/07/%d4%ba%d5%b8%d5%b2%d5%b8%d5%be%d6%80%d5%a4%d5%a1%d5%be%d5%a1%d6%80%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%a8%d5%b6%d5%bf%d6%80%d5%a1%d5%af%d5%a5%d5%b2%d5%ae%d5%ab%d6%84%d5%b6%d5%a5%d6%80-%d5%a7%d5%ac-%d5%a5/#comments Mon, 07 Jan 2008 13:20:43 +0000 blansh http://blansh.wordpress.com/2008/01/08/%d4%ba%d5%b8%d5%b2%d5%b8%d5%be%d6%80%d5%a4%d5%a1%d5%be%d5%a1%d6%80%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%a8%d5%b6%d5%bf%d6%80%d5%a1%d5%af%d5%a5%d5%b2%d5%ae%d5%ab%d6%84%d5%b6%d5%a5%d6%80-%d5%a7%d5%ac-%d5%a5/

Մինչ Վրաստանի ընդդիմությունը` միասնական թեկնածու Լեւան Գաչեչիլաձեի գլխավորությամբ ներխուժում է ԿԸՀ նախագահի սենյակ եւ պահանջում վերջինիս հրաժարականը` մեղադրելով ընտրությունները կեղծելու մեջ, ՀՀ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը շնորհավորական ուղերձ է հղում Միխեիլ Սահակաշվիլիին` Վրաստանի նախագահ վերընտրվելու կապակցությամբ:

Ու եթե հարեւան երկրների նախագահների ու տարածաշրջանում “թեւածող” քաղաքականության համատեքստում սա ինչ-որ կերպ տրամաբանական կարող է դիտվել, ապա տարօրինակ է դառնում ԵԱՀԿ դիտորդների դիրքորոշումը: Եթե Սահակաշվիլին հավաքել է 52, իսկ ըստ ընդդիմությանը ընդհանուր հաշվարկով`  41 տոկոս ձայները, ապա սա կարող են “հալած լուղի” պես ընդունել ԱՊՀ դիտորդները (ինչը անվերապահորեն կրկնվում է վերջին տարիների ողջ հետսովետական երկրների ընտրությունները), բայց զարմանալի է ֆորմալ դիրքորոշման առումով ինչ խաղեր են տալիս ԵԱՀԿ դիտորդները?

Իհարկե, դիտորդական առաքելությունից ի սկզբանե պետք չի ակնկալել բացարձակ անկողմանակալություն` նամանավանդ մի քանի գերտերությունների շահերը ներկայացնող դիտորդական առաքելությունից, բայց գոնե ձեւի համար կարելի է չէ նշել, որ մի երկու “ժողովրդավարությանը չհամապատսխանող” ընտրախախտումներ են եղել են, բայց ոչ “մի երկու թերություններ, որ շտկման կարիք ունեն”:

Ու եթե Սահակաշվիլին, իր ժողովրդավարի իմիջը կոտրելուց հետո էլ, կարող է դեռ արեւմուտքին ակնկալիքով նայել, ապա ինչ կլինի Հայաստանի առաջիկա նախագահականի պարագայում? Միայն կարելի է ենթադրել, եթե եղանակը բարեհաճ լինի, ընտրակեղծիքներ էլ են ժողովրդավարական կլինեն, ով գիտի?

]]> http://blansh.wordpress.com/2008/01/07/%d4%ba%d5%b8%d5%b2%d5%b8%d5%be%d6%80%d5%a4%d5%a1%d5%be%d5%a1%d6%80%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%a8%d5%b6%d5%bf%d6%80%d5%a1%d5%af%d5%a5%d5%b2%d5%ae%d5%ab%d6%84%d5%b6%d5%a5%d6%80-%d5%a7%d5%ac-%d5%a5/feed/ blansh Իմ ընկեր բոմժն ու 20 հատ “պեռաշկին” http://blansh.wordpress.com/2007/12/05/%d4%bb%d5%b4-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80-%d5%a2%d5%b8%d5%b4%d5%aa%d5%b6-%d5%b8%d6%82-20-%d5%b0%d5%a1%d5%bf-%d5%ba%d5%a5%d5%bc%d5%a1%d5%b7%d5%af%d5%ab%d5%b6/ http://blansh.wordpress.com/2007/12/05/%d4%bb%d5%b4-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80-%d5%a2%d5%b8%d5%b4%d5%aa%d5%b6-%d5%b8%d6%82-20-%d5%b0%d5%a1%d5%bf-%d5%ba%d5%a5%d5%bc%d5%a1%d5%b7%d5%af%d5%ab%d5%b6/#comments Wed, 05 Dec 2007 16:44:07 +0000 blansh http://blansh.wordpress.com/2007/12/05/%d4%bb%d5%b4-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80-%d5%a2%d5%b8%d5%b4%d5%aa%d5%b6-%d5%b8%d6%82-20-%d5%b0%d5%a1%d5%bf-%d5%ba%d5%a5%d5%bc%d5%a1%d5%b7%d5%af%d5%ab%d5%b6/

 Հայ բիզնեսմեն մուրացիկների թեորիան շատ պարզ է. մոտենում ես, գումար տալիս ու խոսում կամ նկարում: Չէ, հակառակ դեպքում  թույլ չեն տա, դա էլ է ծառայություն:  Դա նման է կենտրոնական փողոցների այն ավտոկանգառների “նայողներին”, որ մեքենադ դուրս հանելիս “լավա-լավա” են գոռում ու ձեռքով ճամփա ցույց տալիս: Ախր, ի վերջո, նրանք էլ են գիտակցում, որ փողոցը իրենց հոր սեփականությունը չի ու այդ 200 դրամը հենց այնպես վերցրած չլինելու համար “մի բան անում են էլի”: Բայց ոչ առեւտրային, շահույթ չհետապնդող բոմժերը այս կանոններին չեն ենթարկվում: Չէ, մարդիկ կանոնների չեն ենթարկվում: 

Այդ օրն էլ, ես ու ընկերուհիս երկու տոպրակ “պեռաշկի” առանք ու մոտեցանց: Լինում է, չէ, որ մի բան մտքովդ անցնում է ու ինչ էլ լինի, պիտի անես: Բայց ոնց ասես, թե ինչու ես հանկարծ մոտենում, ինչ ես ուզում իրենցից ( բոմժերը առհասարակ սովոր են, որ “ձրիի” միֆը չի գործում):  

Ասում ենք. “գիտեք մենք նոր “պեռաշկի” էինք ուտում, որոշեցինք ձեզ էլ հյուրասիրել”: Լռություն: Նայում է դեմքիս, ձեռքիս տոպրակին: Հետո… “հա, ես քեզ ճանաչում եմ”, ասում է, “դու հաճախ ես էս կողմերով անցնում”: Նստեք, երեխեք: Նստում ենք, չնայած առանձնապես նստելու տեղ էլ չկա: 

Դե Իսահակյան 1-ի աղբարկղի կողքին “բորդյուր” էլ չկա, իրենք, որ կրակ են վառում, կողքերը պպզում են:  (Ինձ սովորեցրել են, որ խոսելիս պետք է աչքերը մեկ հարթության վրա լինեն, որ հաղորդակցությունը ստացվի, ես էլ դե դպրոցում դասերս լավ եմ սովորել): Պպզում ենք: Գրական ասած` կքանստում:

Ասում է. “գիտեմ, ուսանող ես, դասերդ ոնց են”: “Դե լավ են,- ասում եմ,-չնայած էս երկրում ինչն է լավ?”:  Առհասարակ, այս վերջին նախադասությունը փորձված տրյուկ է, որ խոսեցնում է ու բորբոքում ընդդիմության հանրահավաքներին կոկորդը պատրող նախկին պահեստապետ կոմունիստներից մինչեւ մեր բակի “բիսետկայում” նարդի խաղացող բամբաս բյուրոյի տղամարդանց:

Բայց ասեմ, այս դեպքում ձախողվեցի… Ծայրահեղ անհույս հայ բոմժը չի դժգոհում երկրի վիճակից: “Դե մենք էլ, մի օր լավ, մի օր վատ: Էսօր վատ օրին հանդիպեցիր ու ամաչում եմ, որ էսպես ծանոթացանք: Մյուս անգամ քեզ Բելաջո կհրավիրեմ”,-ասում է: Ժպտում եմ: “Իհարկե ասում եմ ու հարցնում` այս ձմեռ անօթեւանների կացարանում է մնալու”: Ասում է, թե` “չէ, արդեն տեղ չկա”:

Խոսում ենք երկար, ես էլ անգամ իմ հոգսերից եմ պատմում:  Այնքնան ջերմություն ու բարություն կա այս մարդու աչքերում:  Հիմա արդեն ընկերացել ենք: Հիմա ամեն անգամ հանդիպելիս էլ չեմ ամաչում “պեռաշկիներ” առնել նրա ու իր ընկերների համար: Գիտի, որ ձրի չի, ընկերության համար է: 

Հա, ինչու եմ պատմում այս ամենը: Վերջերս հավաքված խոսում էինք ու ինձ հարցնում են, չես ամաչի, որ ծանոթները տեսնեն քեզ բոմժերին բարեւելիս կամ չես զզվում իրենց կողքին նստելուց? 

Պատասխանում եմ… զզվում եմ… Բայց գիտեք ինչից? Այս նույն բոմժերի կողքին իրենց նիվաները կանգնեցրած “լավ տղաներից”, որ Նոր տարվա առիթով “բոմբ” են գցում նրանց կրակի մեջ ու վախեցած դեմքներին նայելով` ուրախանում:

Զզվում եմ փետրավոր տիկնանց ու նրանց հաստավիզ ամուսինների բարեգործական միություններից, որ նրանց անունով փող են վերցնում ու “Մոմոշիկի սադիկի դաստուին նվիրում, որ երեխուն լավ նայի”:  

Զզվում եմ առհասարակ սուտ զզվողներից ու ապլոմբ զզվանքներից: Սրանց կաստայի թունավորած օդից եմ զզվում: Չէ, անկեղծ ասեմ, ես էլ չգիտեի, որ էսքան զզվում եմ, բայց արի ու մի զզվի…

]]> http://blansh.wordpress.com/2007/12/05/%d4%bb%d5%b4-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80-%d5%a2%d5%b8%d5%b4%d5%aa%d5%b6-%d5%b8%d6%82-20-%d5%b0%d5%a1%d5%bf-%d5%ba%d5%a5%d5%bc%d5%a1%d5%b7%d5%af%d5%ab%d5%b6/feed/ blansh Տաք պահի, կանցնի… http://blansh.wordpress.com/2007/11/19/%d5%8f%d5%a1%d6%84-%d5%ba%d5%a1%d5%b0%d5%ab-%d5%af%d5%a1%d5%b6%d6%81%d5%b6%d5%ab/ http://blansh.wordpress.com/2007/11/19/%d5%8f%d5%a1%d6%84-%d5%ba%d5%a1%d5%b0%d5%ab-%d5%af%d5%a1%d5%b6%d6%81%d5%b6%d5%ab/#comments Mon, 19 Nov 2007 00:19:20 +0000 blansh http://blansh.wordpress.com/2007/11/11/%d5%8f%d5%a1%d6%84-%d5%ba%d5%a1%d5%b0%d5%ab-%d5%af%d5%a1%d5%b6%d6%81%d5%b6%d5%ab/

Առավոտյան բացեցի “Ա1+” ու կարդացի` “Դասադուլ է”…
Անմիջապես 2 բան մտքովս անցավ. 1-ը` վերջապես………. տեսնես ովքեր են կազմակերպել, շուտ զանգեմ` տեսնեմ ինչ է պետք, 2-ը` էլի բախտս չբերեց… (քնած էի մնացել ու դասի չհասցրեցի. դե մինչեւ լույս կոմպի առաջ նստելու արդյունքը):

Առհասարակ իմ ասած ”երկրորդ զգացողությունից”` տարօրինակ կորստի, վերջերս հաճախ եմ ունենում: Անցած անգամ էլ կարեւոր ժամանակ “տեղում չէի”: Դասախոսներից մեկը վիրավորել էր կուրսին, թե “սաղ կուրսդ անգրագետ եք, մենակ մի երկուսն են բացառություն” ու ավելի ճոխ բաներ:  

Դե քանի որ ամբողջ կուրսը գերադասել էր իրեն այդ երկու գրագետը տեսնել, ոչ մեկը չէր “արտահայտվել”, պարզից պարզը գոնե` կուրսով մի մարդու նման դուրս գալը լսարանից, չէին արել:

Ու ասում եմ, չէ որ բախտ չունեմ: Հենց այդ օրն էլ, թարսի պես, դասի չէի նստել:
Հաջորդ անգամ էս մարդու դասախոսությանը նստեցի ու լավ չեմ արել, խոստովանում եմ, մի երկու անգամ թեթեւ պրովոկացիայի պահեր ստեղծեցի, բայց չգիտեմ տրամադրությունն էր բարձր, թե ինչ, ոչ մի անպատեհ բան թույլ չտվեց:

Բայց ասեմ, երեխեքը մինչեւ հոգու խորքը վիրավորված էին եւ ի վերջո որոշեցին դիմում գրել, որ տվյալ դասախոսի դասախոսությունները չեն ցանկանում լսել “այսինչ” պատճառով: Դիմումն էլ ես հավաքեցի, 56 հոգով տակը ստորագրեցինք: Ու ամեն ինչ պատաստ, սպասում էր ուրբաթ օրվան: Ես էլ ճանապարհին պատմում էին սեմինարի մեկնող երեխեքին, թե ինչ կայֆ ա, երբ փոքրիկ հաղթանակ ես տանում, թույլ չես տալիս “բեսպրիդել” լինի (մի շաբաթով մեկնում էի Հայաստանից դուրս սեմինարի): Բայց վերջը ամենալավն էր…

Հետո պարզվեց, այդ ուրբաթ կուրսի կեսը դասի չէր եկել, կարծելով, որ մի ժամի համար չարժի գալ: Մյուս կեսն էլ կարծել է, թե չեկողները փախել են պատասխանատվությունից` դասի չգալով, դիմումը չեն հանձնել ու գնացել,  դասի են նստել, մյուսներն էլ բացկա են ստացել:

Հիմա կասեք տաղտուկ պատմություն է, հա ինչ, ուզում են դասախոսին հանել… Իրականում ուսանողությունը փոքրիկ հաղթանակ չի կարողանում տանի` մի միասնական բան անելով: Շատ բան պետք չի իրար “մեղմ ասած” ծախելու համար…

Լավ, շատ հեռու գնացի… Այն էի ասում, որ բախտս չի բերում ու միշտ կարեւոր պահերին ես ներկա չեմ լինում…

Ի վերջո, կարդացի նյութը: Դասադուլ են անում, որովհետեւ բանասիրականի մասնաշենքում ջեռուցում չկա ու ցուրտ է: Ղեկավարությունը խոսք է տվել, որ վաղը տաք կլինի!!! (ափոսոս այս նշանից հայերեն չկա)

Նոխորդ օրը համալսարանում ասացի, գիտեք, այսօր Սարգիս Տխրունիի Նարեկին են ծեծել նախորդ օրը թռուցիկներ բաժանելու համար, այսինքն քաղաքական ենթատեքստի պատճառով… Հետաքրքրվեցին, թե դա են ուսխորհուրդի Նարեկն է, որ թատրոնի անվճար տոմսեր ա բերում: Ասացի որ չէ: “Տաք պահի, կանցնի”,-կատակեցին:

]]> http://blansh.wordpress.com/2007/11/19/%d5%8f%d5%a1%d6%84-%d5%ba%d5%a1%d5%b0%d5%ab-%d5%af%d5%a1%d5%b6%d6%81%d5%b6%d5%ab/feed/ blansh “Խասիաթ” են դարձրել լրատվամիջոց փակելը http://blansh.wordpress.com/2007/11/06/%d4%bd%d5%a1%d5%bd%d5%ab%d5%a1%d5%a9-%d5%a5%d5%b6-%d5%a4%d5%a1%d6%80%d5%b1%d6%80%d5%a5%d5%ac-%d5%ac%d6%80%d5%a1%d5%bf%d5%be%d5%a1%d5%b4%d5%ab%d5%bb%d5%b8%d6%81-%d6%83%d5%a1%d5%af%d5%a5%d5%ac%d5%a8/ http://blansh.wordpress.com/2007/11/06/%d4%bd%d5%a1%d5%bd%d5%ab%d5%a1%d5%a9-%d5%a5%d5%b6-%d5%a4%d5%a1%d6%80%d5%b1%d6%80%d5%a5%d5%ac-%d5%ac%d6%80%d5%a1%d5%bf%d5%be%d5%a1%d5%b4%d5%ab%d5%bb%d5%b8%d6%81-%d6%83%d5%a1%d5%af%d5%a5%d5%ac%d5%a8/#comments Tue, 06 Nov 2007 11:35:19 +0000 blansh http://blansh.wordpress.com/2007/11/06/%d4%bd%d5%a1%d5%bd%d5%ab%d5%a1%d5%a9-%d5%a5%d5%b6-%d5%a4%d5%a1%d6%80%d5%b1%d6%80%d5%a5%d5%ac-%d5%ac%d6%80%d5%a1%d5%bf%d5%be%d5%a1%d5%b4%d5%ab%d5%bb%d5%b8%d6%81-%d6%83%d5%a1%d5%af%d5%a5%d5%ac%d5%a8/

ԳԱԼԱ հեռուստաընկերությունում շարունակվում է լարված իրավիճակը: Հարկային պետական ծառայության աշխատակիցներն երեկ փորձել են խոչընդոտել հեռուստաընկերության օպերատորի աշխատանքը` ըստ օպերատորի` ձեռքով փակել են տեսախցիկը, ապա բռնել նրա կոկորդից: Հարկային ծառայության աշխատակիցներին դուր չի եկել օպերատորի ներկայությունն իրենց հերթական ստուգումների ժամանակ, թեեւ նախորդ անգամներին նրանք որեւէ դժգոհություն չեն ունեցել այդ առիթով:

Հիմա արդեն օպերատոր Գրիգոր Շաղոյանը դիմել էր Գյումրիի ոստիկանության քաղաքային բաժին` մասնագիտական գործունեությունը խոչընդոտելու բողոքով:Հարցաքննվելու են գործով բոլոր վկաները, հետո պարզ կլինի` արդյոք քրեական գործ կհարուցվի: Գյումրիի ՙԱսպարեզ՚ ակումբի խորհրդի նախագահ Լեւոն Բարսեղյանի խոսքերով վերջին օրերի բոլոր գործողությունները միտված է ԳԱԼԱ-ի փակելուն: Հիշեցնենք, որ Գյումրիի ԳԱԼԱ հեռուստանընկերությունում հոկտեմբերի 29-ից սկսել են հարկային ստուգումներ եւ մինչ օրս շարունակվում են: Հիմնական պատճառը համարվում է այն, որ հեռուստաընկերությունը ցույց է տվել Լեւոն Տեր-Պետրասյանի ելույթը: Այժմ հեռուստաընկերությունը շարունակում է աշխատանքը եւ լրատվական ծրագրերում պարբերաբար անդրադառնում հեռուստաընկերություն ներխուժումներին:

Կարդացեք ողջ պատմությունը այստեղ:

]]> http://blansh.wordpress.com/2007/11/06/%d4%bd%d5%a1%d5%bd%d5%ab%d5%a1%d5%a9-%d5%a5%d5%b6-%d5%a4%d5%a1%d6%80%d5%b1%d6%80%d5%a5%d5%ac-%d5%ac%d6%80%d5%a1%d5%bf%d5%be%d5%a1%d5%b4%d5%ab%d5%bb%d5%b8%d6%81-%d6%83%d5%a1%d5%af%d5%a5%d5%ac%d5%a8/feed/ blansh Դատապարտյալները գդալ ու ջերմաչափ են կուլ տալիս http://blansh.wordpress.com/2007/11/05/%d4%b4%d5%a1%d5%bf%d5%a1%d5%ba%d5%a1%d6%80%d5%bf%d5%b5%d5%a1%d5%ac%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%a3%d5%a4%d5%a1%d5%ac-%d5%b8%d6%82-%d5%bb%d5%a5%d6%80%d5%b4%d5%a1%d5%b9%d5%a1%d6%83-%d5%a5%d5%b6-%d5%af/ http://blansh.wordpress.com/2007/11/05/%d4%b4%d5%a1%d5%bf%d5%a1%d5%ba%d5%a1%d6%80%d5%bf%d5%b5%d5%a1%d5%ac%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%a3%d5%a4%d5%a1%d5%ac-%d5%b8%d6%82-%d5%bb%d5%a5%d6%80%d5%b4%d5%a1%d5%b9%d5%a1%d6%83-%d5%a5%d5%b6-%d5%af/#comments Mon, 05 Nov 2007 22:27:20 +0000 blansh http://blansh.wordpress.com/?p=29
[Նոյեմբեր 05, 2007]

«Պատերից ու փշալարերից այս կողմ կյանքն այլ է, այստեղ այլ կերպ ես ապրում, ու այլ կանոններ են գործում, ճնշող է ազդեցությունը, հոգեկան վիճակը»,- ասում է 40-ամյա Սեյրանը եւ լռում` ցանկանալով այսքանով ավարտել իր առօրյայի մասին հարցի պատասխանը:

5,5 տարվա ազատազրկման դատապարտված, թեկնածուի գիտական կոչումով նախկին քաղծառայողի համար դժվար է իր այսօրվա կյանքի մասին առհասարակ խոսել, եւ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ում նրա բոլոր օրերը տան ճամփին են նայում. ընտանիքը սպասում է: Մայրը ծանր հիվանդ է, վերջերս էլ երեխային է կորցրել, ինչը նաեւ նպաստել է նյարդային կծկումների պատճառով մաշկային հիվանդության խորացմանը:

Սեյրանը Արդարադատության նախարարության «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ում իր պատիժը կրող 255 դատապարտյալներից մեկն է: Իսկ այստեղի «ռեզիդենտներից» 16-ը ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ վարակակիր են, 40-ը թոքախտով հիվանդ, հոգեկան շեղումներ ու այլ ծանր հիվանդություններ ունեցող դատապարտյալներ են` 18-ից մինչեւ 87 տարեկան:

Մյուս դատապարտյալները ժամանակավորապես են գտնվում այս քրեակատարողական հիմնարկում: Նրանք այստեղ մինչեւ թույլատրված ցերեկային ժամերն ազատ շրջում են: Բակում տեղակայված կրպակից, որտեղ վաճառվում է ծխախոտ, կոնֆետ, հյութեր, դատապարտյալները կարողանում են վերցնել իրենց աշխատանքի դիմաց ստացած գումարի չափով տարբեր ապրանքներ:

Մինչ ճաշարան տանող ճանապարհն ամենուր տարբեր խաչքարեր են դրված, իսկ ճաշարանի կից պատին դատապարտյալները մի մատուռ են պատկերել: Առօրյա կյանքից առանձնացող պատկերից ու պատերի մոտ կանգնած կամ «պպզած» թզբեհ պտտեցնող մուգ հագուստներով կերպարներից ավելի տարօրինակ է դատապարտյալների հիվանդանոցի բժիշկների սենյակի պահարանը: Այստեղ դրված են վիրահատություններից հետո դատապարտյալների օրգանիզմից հանված երկաթե եւ այլ ծանր իրերը, ու ամեն կապոցի վերեւում գրված է «տիրոջ» անունը:

Դատելով պահարանի պարունակությունից` ամենատարածված իրը, որ կուլ են տալիս դատապարտյալները, մեխն ու գդալն է: Կան նաեւ ջերմաչափ, գրիչ, դանակ, երկաթե կտոր եւ այլ իրեր` դուրս բերված նրանց մարմիններից:

Արթուրը, ըստ բժիշկների, այն «հերոսն» է, ում փորից մի վիրահատության ժամանակ 15 գդալ եւ 1 երկաթե ձողի կտոր են հանել:

Արթուրը բացատրում է, որ սա բերդում ընդունված` նպատակին հասնելու մեթոդ է, եւ դատապարտյալները հաճախ են դիմում այս քայլին:

«Կտրում ես գդալի գլուխը, հարթեցնում ու բրդում ներս»,- ցույց տալով` բացատրում է նա ինձ եւ ավելացնում, որ երկաթե ձողի դեպքում մի քիչ դժվար էր կուլ տալը, եւ ինքը ստիպված է եղել թեքել, հարմարեցնել այն: Ասում է, որ հստակ գիտի` ինչ կուլ տալու դեպքում ինչ աստիճան է վտանգավորությունը, նա, իրոք, ցանկացել է վնասել իրեն, դրա համար է այդքան շատ երկաթ կուլ տվել:

«Ես դեռ չեմ պատկերացնում ինձ ազատության մեջ, ի՞նչ իմանամ, որ դուրս գամ, ի՞նչ եմ անելու, հաստատ աշխարհն այդ ժամանակ փոխված կլինի»,- ասում է նա:

Դատապարտյալներն ամենից շատ բողոքում են նախագահի հրամանով ստեղծված անկախ հանձնաժողովից, որը հիմնականում մերժում է դատապարտյալների` պատժից վաղաժամկետ ազատումը: Նշենք, որ նախկինում տվյալ գործառույթը վերապահված էր քրեակատարողական հիմնարկների վարչակազմին:

Սեյրանը, որն իր պատժի 1 տարի 10 ամիսը կրել է, արդեն երկու անգամ ներկայացված է եղել հանձնաժողովին եւ մերժվել է:

«Հանձնաժողովը չի կարող մեզ ավելի լավ ճանաչել ու բախտի քմահաճույքով մեկին դրական պատասխան տալ, մյուսին` բացասական, հետո էլ մի տեսակ վիրավորական է, երբ ադմինիստրացիան քեզ համար երաշխավորում է, հետո այդ կարծիքը հաշվի չեն առնում»,- ասում է Սեյրանը, բայց հույսը չի կտրում, որ մի օր էլ բախտն իրեն կժպտա եւ դուրս կգա այստեղից:

«Ամենադժվարը հիվանդ հանցագործների հետ աշխատելն է»

«Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ի պետ Արսեն Աֆրիկյանն ասում է, որ այսօր իրենց ձեռքբերումներից է բարեփոխված համակարգը, բարեկարգված սենյակները, նրանք կարողացել են լուծել դեղորայքային խնդիրը, իսկ նոր մասնաշենքի կառուցման աշխատանքներն ընթացքի մեջ են:
«Խնամքո՞վ են դատապարտյալները վարվում ՔԿՀ-ի գույքի նկատմամբ» հարցին պրն Աֆրիկյանը պատասխանում է` «իրենց տան նման» եւ ընդգծում, որ ամեն ինչ կախված է վերջիններիս դաստիարակությունից. եթե իրենց տան գույքի նկատմամբ խնամքով են, այստեղ էլ են խնամքով, չնայած, ըստ նրա, փորձը ցույց է տալիս, որ իրենց տանն այս մարդիկ «վայրենավարի են»:

ՔԿՀ պետի տեղակալ Արամ Խաչատրյանը նշում է, որ հսկայական փոփոխություններ են եղել 2004-ից մինչեւ հիմա, անգամ հիվանդ դատապարտյալներն են փոխվել: Նրա խոսքերով` այն տարիներին լինում էր, երբ ՁԻԱՀ-ով հիվանդ դատապարտյալն իր արյունը քաշում էր ներարկիչի մեջ եւ սպառնում աշխատակցին, անգամ հետեւից ընկնում:

«Հիմա էլ են միջադեպեր լինում, բայց բնույթն այլ է: Օրինակ` օգոստոսի վերջին փախուստի դեպք գրանցվեց, երբ 31-ամյա դատապարտյալը թոքախտով հիվանդների բաժանմունքի 4-րդ հարկից թռել էր պահակակետի աշտարակի վրա, որտեղ, ի դեպ, աշխատողը զենքով կանգնած է, այնտեղից էլ հարեւանությամբ գտնվող տպարանի բակ էր թռել ու փախել: Իհարկե, հաջորդ օրը բռնեցինք: Հետո պարզվեց, որ փախուստը հատուկ նպատակ չի ունեցել»,- պատմում է պրն Խաչատրյանը:
Նա նշում է, որ իրենց հիմնարկի առանձնահատկությունն այն է, որ գործ ունեն հիվանդ հանցագործների հետ:

«Հիվանդ մարդը, ինչքան էլ առողջ ժամանակ բարի եղած լինի, անկախ իրենից չարանում է ու իրեն թվում է` իր խնդիրներով բոլորը պիտի զբաղվեն, օրենք խախտեն իր համար»,- ասում է Արամ Խաչատրյանը եւ ավելացնում, որ այս մարդկանց հետ որպես հոգեբան աշխատում է ողջ 200 հոգանոց անձնակազմը, հատկապես մեծ է հոգեբանի, իրավաբանի ու սոցիալական ծառայողի աշխատանքի դերը:

Դատապարտյալների հիվանդանոցի գլխավոր մասնագետ սոցիալական աշխատող Հայկ Թովմասյանն ասում է, որ աշխատում է աջակցել դատապարտյալներին հաշմանդամության կարգ ստանալու, թոշակավորման, աշխատանք ստանալու եւ այլ հարցերում: Նա նշում է, որ դատապարտյալների 30-40 %-ը ցանկություն է հայտնում աշխատելու, բայց աշխատատեղերն են քիչ:

«Տեսակցության հիմնականում գալիս են այս մարդկանց կանայք, մայրերը, քույրերը: Երբեմն էլ միայն արական սեռի ներկայացուցիչ բարեկամներն են գալիս, քանի որ դատապարտյալները չեն ուզում իրենց կանայք այստեղ մուտք գործեն»,- ասում է Հայկ Թովմասյանը եւ ավելացնում, որ դատապարտյալներ էլ կան, ում ընդհանրապես ոչ ոք չի այցելում, որովհետեւ նրանք «այստեղ են ապրում», դուրս են գալիս բանտից, նորից հանցագործություն են անում ու վերադառնում` իրենց բնույթով «ավտարիտետներ» լինելով:

Գլխավոր մասնագետ իրավաբան Նարինե Միկոյանն ասում է, որ հիվանդանոց եկող դատապարտյալներն իրենց իրավունքներին լավ իրազեկ են դեռ մեկուսարանից, եւ բոլորն էլ ուզում են մեղմացնել իրենց վճիռը, Եվրոպական դատարան դիմել: Ըստ նրա` հատկանշական է, որ նրանք հաճախ են շահարկում իրենց` ինչ-որ հարցում իրավունք ունենալու փաստը:

«Այս տարի ամուսնության 2 դեպք ենք ունեցել, մեկ ամուսնալուծություն է գրանցվել»,- մեկ այլ սոցիալական ցուցիչի մասին է խոսում Նարինեն:

«Դատապարտյալների հիվանդանոցում» հանձնաժողովից մերժվածներին հաճախ դժվար է լինում հանգստացնել:

«ՁԻԱՀ-ով հիվանդ դատապարտյալ ունենք, ով անկախ հանձնաժողովի կողմից մերժվել էր եւ շուրթերը կարել էր, հացադուլ հայտարարել: Դե պատկերացրեք, արյունը գնում է, եւ ես նստած հետը զրուցում եմ` լավ հասկանալով, որ, ճիշտ է, շփում չկա, բայց արյունը կարող է թռնել աչքիս մեջ: Նամանավանդ սկզբնական շրջանում ավելի բարդ էր հանգստացնել նրանց»,- պատմում է պրն Խաչատրյանը:

Նա խնդիրը 2 տեսանկյունից է մեկնաբանում. «Մի կողմից` պետական անվտանգության հարց է, եւ ռիսկայնությունը մեծ է, որ 8 անգամ դատապարտված, 2 անգամ վաղաժամկետ ազատված մարդը կարող է ուղղված լինել: Փորձը ցույց է տալիս, որ նրանք 4-5 ամիս հետո վերադառնում են: Մյուս կողմից` իրոք մարդիկ կան, որ զգում ես` փոխվել են, վստահելի են»:

Նշենք, որ 2007-ից մինչեւ այսօր «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ի կողմից քննարկվել է 82 դատապարտյալի պայմանական վաղաժամկետ ազատման հարցը, սակայն անկախ հանձնաժողովին ներկայացվել է 75 հոգի: Հանձնաժողովը 20 դատապարտյալի ազատմանը հավանություն է տվել, եւ դատարանը 20-ին էլ ազատել է:

Շուշան Հարությունյան

http://www.hetq.am/arm/society/7240/
]]> http://blansh.wordpress.com/2007/11/05/%d4%b4%d5%a1%d5%bf%d5%a1%d5%ba%d5%a1%d6%80%d5%bf%d5%b5%d5%a1%d5%ac%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%a3%d5%a4%d5%a1%d5%ac-%d5%b8%d6%82-%d5%bb%d5%a5%d6%80%d5%b4%d5%a1%d5%b9%d5%a1%d6%83-%d5%a5%d5%b6-%d5%af/feed/ blansh Հարձակվել են “Առավոտ”-ի լրագրողի վրա http://blansh.wordpress.com/2007/10/11/15/ http://blansh.wordpress.com/2007/10/11/15/#comments Thu, 11 Oct 2007 13:47:20 +0000 blansh http://blansh.wordpress.com/2007/10/11/15/

 ՙԱռավոտ՚ թերթի աշխատակիցները այսօր ստիպված են եղել պաշտպանել իրենց գործընկերուհուն` խմբագրություն ներխուժած անձանցից: Այսօր խմբագրություն գալով` լրագրող Ռուզան Մինասյանը հանդիպել է անկոչ հյուրերի, որոնք վիրավորել են նրան, հայհոյել սեռական բնույթի ամենաանպարկեշտ բառերով: Նրանք փորձել էլ հաշվեհարդար տեսնել լրագրողի նկատմամբ՝ դժգոհ լինելով  թերթի նախորդ օրվա հրապարակումից:

Հարձակվողները 2002 թվականի հունիսի 24-ին սպանվածների հարազատներն էին եւ իրենց վայրագությունը «բացատրում էին» նրանով, որ «Առավոտը», իրենց կարծիքով, իրավունք չուներ հրապարակել այն սպանությունների համար դատապարտվածի նամակը, որտեղ նա պնդում էր իր անմեղությունը: Քանի որ ջարդարարները չէին հանդարտվում, սեռական հայհոյանքները (նաեւ կանանց շուրթերից) եւ քաշքշուկը շարունակվում էին, թերթի աշխատակիցները դիմել էին Կենտրոնի ոստիկանություն, որի ներկայացուցիչները արձագանքել են ահազանգին եւ հարձակվողներին կարգի հրավիրել:

Հարուցվել է քրեական գործ՝ 164-րդ հոդվածով՝ «մի խումբ անձանց կողմից լրագրողի մասնագիտական գործունեությունը խոչընդոտելը՝ զուգորդված ֆիզիկական հաշվեհարդարի սպառնալիքներով»: Սակայն հարձակվողները սպառնալիքներով չեն սահմանափակվել եւ վնասվածք են հասցրել Ռուզանին, որի արդյունքում կապտել եւ ուռել է լրագրողի շուրթը:

Բոլոր մանրամասները կարդացեք այստեղ` 1, 2, 3, 4: Կարդացեք նաեւ քաղաքացիների կարծիքները տեղի ունեցածի մասին այստեղ:

]]> http://blansh.wordpress.com/2007/10/11/15/feed/ blansh Բաց նամակ լրագրողներին քաղաքացուց http://blansh.wordpress.com/2007/10/09/%d4%b2%d5%a1%d6%81-%d5%b6%d5%a1%d5%b4%d5%a1%d5%af-%d5%ac%d6%80%d5%a1%d5%a3%d6%80%d5%b8%d5%b2%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab%d5%b6-%d6%84%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d6%84%d5%a1%d6%81%d5%b8%d6%82%d6%81/ http://blansh.wordpress.com/2007/10/09/%d4%b2%d5%a1%d6%81-%d5%b6%d5%a1%d5%b4%d5%a1%d5%af-%d5%ac%d6%80%d5%a1%d5%a3%d6%80%d5%b8%d5%b2%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab%d5%b6-%d6%84%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d6%84%d5%a1%d6%81%d5%b8%d6%82%d6%81/#comments Tue, 09 Oct 2007 17:13:44 +0000 blansh http://blansh.wordpress.com/2007/10/09/%d4%b2%d5%a1%d6%81-%d5%b6%d5%a1%d5%b4%d5%a1%d5%af-%d5%ac%d6%80%d5%a1%d5%a3%d6%80%d5%b8%d5%b2%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab%d5%b6-%d6%84%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d6%84%d5%a1%d6%81%d5%b8%d6%82%d6%81/

Ժամանակը գալիս է և դուք,   որ անցյալում հավատում էիք ազատ խոսքի գաղափարին, ուսանողության տարիներին երազում էիք սարեր շուռ տալ, հանկարծ դառնալով տեղեկատվության մենաշնորհի կրողները սկսում եք երկմտել, տրոհվել և իրականում հայտարարում  մի բան, իսկ անում եք ամբողջովին այլ , այսինքն դառնում եք երկակի ստանդարտներով գործողներ: Բռնապետությունը սկսում է ոչ թե այն ժամանակ, երբ քեզ ստիպում են ապրել այս կամ այն ձևով, անգամ ոչ այն ժամանակ, երբ դու համաձայն ես լռել, այլ այն ժամանակ, երբ դու արդեն ինքդ ես ուզում ապրել այդպես: Օրինակ, լրագրողի կողմից պատրաստված նյութը բազմաթիվ անգամ «կտրատելուցլուցեհետո, հաջորդ անգամ արդեն նա կպատրաստի այնպես, ինչպես ուզում է այն տեսնել խմբագ իրը: Ինձ ծանոթ լրագրողուհի մի անգամ ասած, որ եթե չես ուզում քեզ տեսնել հեռուստացույցով,

Սերժ Սարգսյանին քննադատի` ոչ մի ալիքով քեզ  ցույց չեն տա : Ի՞նչ է , խմբագի՞րը չի թողնի: Ոչ , հիմա արդեն լրագրողը չի նկարահանի :

 

Մի փոքրիկ պատմություն սեփական փորձից… Մի քանի օր առաջ ինձ զանգահարեց մի լրագրող և հայտարարեց, որ Տեղեկատվության ազատության կենտրոնի ամենամյա մրցանակաբաշխության անկախ ժյուրիի կողմից ընտրվել եմ ՙիր տեղեկատվության իրավունքը լավագույնս օգտագործած քաղաքացի՚ նոմինացիայում : Նա ասաց, որ տալիս են ինձ այս մրցանակը ակտիվ քաղաքացի լինելու համար: Անկեղծ ասած ուրախացա, թեև ինձ համար   անսպասելի էր, որ այդ ակտիվության համար առհասարակ կարելի է մրցանակ տալ: Հաջորդ օրը զանգահարեց Տեղեկատվության ազատության կենտրոնի տնօրեն Շուշան Դոյդոյանը, շնորհավորեց և նաև ասաց, որ մրցանակը ինձ տալու է ՀՀ Օմբուդսմենը: Երբ ես ասացի, որ դա ինձ համար անընդունելի է, Շուշան Դոյդոյանը ասաց, որ ավելի լավ է ես չգամ , քանի որ նա չի ուզում, որ ՍԿԱՆԴԱԼ լինի: Ասացի , որ երեկոյան կպատասխանեմ: Երեկոյան ասացի, որ կգամ , բայց անպայման ելույթ կունենամ և կասեմ, որ քանի դեռ Հայաստանում կան քաղբանտարկյալներ, Օմբուդսմենի ինստիտուտը Հայաստանում չի գործում: Շուշան Դոյդոյանը ասաց, որ դա անհնար է և ես հրաժարվեցի մրցանակից: Նա նաև ասաց, որ ես իմ անձնական (!) խնդիրները լուծելու համար օ գտագործում եմ ԻՐ միջոցառումը որպես ամբիոն: Բացի այդ, ժյուրիի այն անդամը, որն առաջարկել էր իմ թեկնածությունը , այն հետ է վերցնում: Կենտրոնի տնօրենն ասաց նաև, որ ընդհանրապես այս տարվանից հանում է “ քաղաքացու” նոմինացիան (ինչը շատ խորհրդանշական է Հայաստանում տեղեկատվության ազատության համար): ՙՊատկերացրեք , որ մենք ձեզ չենք զանգահարել, և այս խոսակցությունը չի եղել՚, ասաց Շուշան Դոյդոյանը:

 

Լավ կլիներ,  բայց այս խոսակցությունը ցավոք սրտի եղել է, և ես ականատես եղա, թե ինչպես պաշտոնյային ՙչնեղացնելու՚ և ՙսիրուն՚ միջոցառում անցկացնելու համար լռեցրեցին մեկին, ում մրցանակ է շնորհվել հենց չլռելու համար: Փաստորեն ակնկալվում էր անցկացնել մի միջոցառում, որտեղ այն մարդիկ, ովքեր պայքարում են պաշտոնյաների չարաշահումների և անգործության  դեմ պետք է ուրախացած մրցանակ ստանան հենց այդ պաշտոնյաների ձեռքից: Ավելին, այդ մարդիկ հնարավորություն չպետք է ունենան իրենց կարծիքը արտահայտել Տեղեկատվության ազատության կենտրոնի կողմից Տեղեկատվության ազատության ամենամյա մրցանակաբաշխության ժամանակ: Ծուռ հայելիների թագավորություն:   

 

Հարգելի լրագրողներ և ոչ միայն, թույլ տվեք ինձ հիշեցնել, որ եթե հայտարարում եք ՀԱՍԱՐԱԿԱԿԱՆ կազմակերպության գոյության մասին, դա այլևս ձեր սեփականությունը չէ, այլ հայտարարման օրվանից ի վեր ուղղված է իր առաքելության իրականացմանը : Ավելին, այդ առաքելության իրականացմանը պետք է բնորոշ լինի ԹԱՓԱՆՑԻԿՈՒԹՅՈՒՆԸ: Երբ հայտարարվում է մի բան, իսկ իրականացման ուղիները ծառայում են դրա հակառակ նպատակներին, այդ հայտարարված գաղափարը այլևս արժեզրկված է: Նմանապես, երբ լրագրողն իր խղճից և էթիկայից բացի սկսում է իր գործի մեջ առաջնորդվել այլ սկզբունքներով և գեղեցիկ բառերի տակ քողարկած ֆարս իրականացնել, քաղաքացին այլևս իր կարծիքը լսելի