There is so much to say, but I'll keep it silent. Artashat, Armenia, 2006.

Photo by Anahit Hayrapetyan. I happen to know her since 2008, when I was working on an article for National Geographic Traveler Armenia, and she was taking photos from the side. Yet, I’m very much impressed by her professionalism, and the picture above is just great! Couldn’t resist to post it here.

August 1975, New York City

The story of this nanny who has now wowed the world with her photography, and who incidentally recorded some of the most interesting marvels and peculiarities of Urban America in the second half of the twentieth century is seemingly beyond belief.

An American of French and Austro-Hungarian extraction, Vivian bounced between Europe and the United States before coming back to New York City in 1951. Having picked up photography just two years earlier, she would comb the streets of the Big Apple refining her artistic craft. By 1956 Vivian left the East Coast for Chicago, where she’d spend most of the rest of her life working as a caregiver. In her leisure Vivian would shoot photos that she zealously hid from the eyes of others. Taking snapshots into the late 1990′s, Maier would leave behind a body of work comprising over 100,000 negatives. Additionally Vivian’s passion for documenting extended to a series of homemade documentary films and audio recordings. Interesting bits of Americana, the demolition of historic landmarks for new development, the unseen lives of ethnics and the destitute, as well as some of Chicago’s most cherished sites were all meticulously catalogued by Vivian Maier.

October, 1978, Vivian Maier

A free spirit but also a proud soul, Vivian became poor and was ultimately saved by three of the children she had nannied earlier in her life. Fondly remembering Maier as a second mother, they pooled together to pay for an apartment and took the best of care for her. Unbeknownst to them, one of Vivian’s storage lockers was auctioned off due to delinquent payments. In those storage lockers lay the massive hoard of negatives Maier secretly stashed throughout her lifetime.

Vivian Maier, Self portrait

Currently, Vivian Maier’s body of work is being archived and cataloged for the enjoyment of others and for future generations. John Maloof is at the core of this project after reconstructing most of the archive, having been previously dispersed to the various buyers attending that auction. Now, with roughly 90% of her archive reconstructed, Vivian’s work is part of a renaissance in interest in the art of Street Photography.

For more information, especially for seeing those fantastic photos please follow this link.

*W, September 1997, #2*, 1997 Photography by Philip-Lorca diCorcia, courtesy of David Zwirner, New York, from AnOther Magazine

Philip-Lorca diCorcia is one of the most respected voices in contemporary American photography. Acclaimed for his painterly touch, his work has been exhibited worldwide in the most prestigious venues, from the Whitney Biennial in 1997 to the Venice Biennale in 2011. He has had numerous solo shows, for instance at the Museum of Modern Art in New York in 1993 and the Los Angeles County Museum in 2008. Between 1997 and 2008, he collaborated with the editor of W Dennis Freedman on 11 portfolios for the magazine, then published in a book entitled Eleven. He is represented internationally by Sprüth/Magers in London and Berlin and David Zwirner in New York.

I myself loved his pictures and the interview conducted by AnOther Magazine, so fully posting it below, asking you to consider this collection as well.

How would you connect fashion to elegance?
They’re both desirable and imply the other.

What is the role of history and art history in your conception of fashion?
Fashion wouldn’t exist without art history and art history wouldn’t exist without fashion. The relationship has, I believe, everything to do with the commodification of desire – whether that’s the desire to be a proper Christian or to be the devil’s advocate.

Would you describe fashion as a language and a discourse, as Barthes did it?
Fashion, as it is practiced now, is more analogous to hip-hop compared to poetry. It’s more slang than a language. The discourse, it seems, is with itself: fashion is one of these weird diseases that eats its own flesh. It’s really just a matter of whether it’s a main course or dessert.

The word “intellectual” was coined in a time of great political distress. Does fashion have a political role? And in which way?
In the sense that people’s credibility is enhanced by fashion and we live in a world of extreme distrust of our political and social leadership. Fashion has a role; whether it succeeds in that role, I don’t know. Everybody, from Karzai to Lady Gaga, is basically propped up by their appearance. Karzai is probably a crook, and Lady Gaga is a kind of really boring redundancy. If you look at the emperor’s new clothes, it’s probably as close as you get to a good answer.

How would you relate the concept of “fashion” to the one of “style”?
Style owes fashion. In the case of fashion, there’s always a gap that you have to bridge in order for it to establish itself. In the case of style, it’s a tool of gratification.

What does fashion have to do with intellectuality?
Fashion would seem to be inversally proportionate to its intellectual content, but I think that is, in a way, the Trojan Horse of fashion: people who are extremely intelligent and have a wide knowledge of the world somehow insinuate themselves into the culture at large, which would probably reject them otherwise, through the medium that seems the least connected to what is generally seen as intellectual.

You are a photographer who works in fashion, especially during your collaboration with Dennis Freedman at W. How would you define the specificity of your fashion photography?
Fashion, as I practiced it, requires a certain amount of collaboration. I never tried to second guess others, for instance the stylist – except if the models were wearing bikinis in a snow storm… I was using them, and I assume that, to some degree, they were using me. So it was a symbiotic relationship. That’s probably what made it good.

These pictures also attest the use of an elusive narrative. How would you see narrative in your fashion photography?
The staple of fashion photography is something in which you take the same picture over and over again, and just change the clothes. Nobody asked me to do something that is basically a very expert version of a catalogue. I was asked to do it because there is always a notion of narrative in what I do. In the case of my own work, I try to have it play out in single images. But in the case of the fashion photographs, because in a fashion story of let’s say 10 images, there’s always a flow, no single image is the strongest, and you use the intervening images as links, the establishment of a narrative is playing out if not concluding.

I hope that in this year to come, you make mistakes.

Because if you are making mistakes, then you are making new things, trying new things, learning, living, pushing yourself, changing yourself, changing your world. You’re doing things you’ve never done before, and more importantly, you’re Doing Something.

So that’s my wish for you, and all of us, and my wish for myself. Make New Mistakes. Make glorious, amazing mistakes. Make mistakes nobody’s ever made before. Don’t freeze, don’t stop, don’t worry that it isn’t good enough, or it isn’t perfect, whatever it is: art, or love, or work or family or life.

Whatever it is you’re scared of doing, do it. Make your mistakes, next year and forever.

Perfectly put together by — Neil Gaiman And the source of the picture is the following.
The only thing I would like to add is that I’m signing for all of the words in this wish! That’s it:)

Էս համով ռոքեռը մեր Կարինկան ա, կամ ինչպես ինքն ա իրեն անվանում` Մունիկը, աշխարհի ամենա-ամենա-ամենամռութ պուճուրը: Դե վայելեք /անձնական գրառումներ շարքից/

“Անոր”-ը Թլկատենցու խոսքերի հիման վրա է, երաժշտությունը ըստ Պերպերյանի

● Ինչո՞ւ է այդպես, որ հենց խմում եք, մեզ եք հիշում/զանգում: Սա ամենատարածված անտրամաբանականների շարքից է: Զանգում եք, քնահարամ անում, խոսում բոլոր ասված-չասվածների մասին, վերջում էլ, թե մեկ-երկու բաժակ ալկոհոլ եմ օգտագործել: Կարծես ապահովագրեք ինքներդ ձեզ` “յանի” սթափ մտքով չէի, “շուլուխ” եմ արել:

● Ինչո՞ւ է այդպես, որ մեր ներկայությամբ ռուս կամ ուկրաինացի աղջիկների մասին խոսելիս իրար աչքով եք տալիս: Հետաքրքիր է` ինչո՞ւ եք կարծում, թե մենք իրենց չենք սիրում: Օրինակ` ես շատ մոտ ուկրաինուհի ընկերուհի ունեմ, նաև շատ լավ ռուս աղջիկ ծանոթներ:

● Ինչո՞ւ է այդպես, որ երբ կարճ բիզնես ուղևորությունից վերադառնում ենք, (կրկնում եմ, կարճ աշխատանքային այց), ասում եք` կերած-խմածդ անուշ, լավ տժժացի՞ր, իսպանացի-բան կպցրե՞լ ես: Անգամ, եթե մեկնել ես Տոգոյի հանրապետության մայրաքաղաք Լոմե, մեկ է հարցնելու են` իսպանացի “կպցրե՞լ ես”:

● Ինչո՞ւ է այդպես, որ երբ ասում եմ զբաղված եմ, չեմ կարող, սկսում եք մեկնաբանել “հերթական անգամ քեզ թանգացրեցիր” բառերով, հետո էլ ընդհանրացնում, թե դուք` աղջիկներդ, էդպես եք, էնպես եք: Ի՞նչ է, դժվար է հավատալ, որ մենք իրոք զբաղված կարող ենք լինել:

● Ինչո՞ւ է այդպես, որ երկրից դուրս գնալուց առաջ մի ամբողջ շաբաթ անընդհատ հարնցում եք` ի՞նչ բերեմ քեզ, ի՞նչ բերեմ, վերջում էլ մի տուփ շոկոլադ եք բերում: Դե ասա, այ տնաշեն, որ այդպես էր, էլ ինչիդ էր պետք իմ ուզած գրքի լինքը կամ Էլի Սաբի բուտիկների հասցեները:

● Ինչո՞ւ է այդպես, որ երբ հանրային վայրում մենք մենակ կամ ընկերուհիներով “լանչում” ենք կամ ընթրում, մոտենում եք, ու երկար մնում մեր սեղանին` էնպիսի դեմքի արտահայտությամբ, թե մեզ լավություն եք անում: Հետո ի՞նչ որ ծանոթներ ենք: Հեչ, մտքներովդ չի՞ անցել, որ գուցե խոսելու բան ունենք:

● Ինչո՞ւ է այդպես, որ ձեր դեմքին կիսահեգնական ժպիտ է հայտնվում, երբ տեսնում եք, որ Forbes-ի ու The Economist-ի application ունեմ կամ Financial Times եմ կարդում ինքնաթիռում: Վերջինս ի դեպ, ինքնաթիռներում եղած միակ նորմալ տպագիր հարմարանքն է` կատալոգների ու սքայ մարկետների ֆոնին:

● Ինչո՞ւ է այդպես, որ երբ ուշ երեկոյան որևէ սոցիալական ցանցում բռնացնում եք մեզ օն-լայն, գրում եք, թե` քունդ չի տանո՞ւմ, մտածելու շա՞տ բան ունես: Ազնիվ խոսք, հենց այս նույն տեքստով, բոլոր ընկերուհիներս փաստում են:

● Ինչո՞ւ է այդպես, որ մեր զգեստներ գնելը համարվում է թուլություն ու ավելորդ ծախս, իսկ ձեր մեքենային սև ժապավեն ավելացնելը անհրաժեշտություն: Կարելի է ենթադրել, որ առանց մուգ ապակիների, մեքենայի շարժիչը հանկարծ կխափանվի, լավ չի աշխատի:

● Ինչո՞ւ է այդպես, որ մեր` օրգանական ուտելիքի նկատմամաբ հակումները ձեզ ծիծաղելի է թվում, բայց ինքներդ մարզասրահից դուրս չեք գալիս: Մեկ-մեկ ինձ թվում է, որ ես իմ կյանքում “քյաբաբ” ավելի շատ եմ կերել, քան բոլոր տղաները միասին վերցրած, ու դա իմ բանջարեղենային հակումների ֆոնին

● Ինչո՞ւ է այդպես, որ մեզ հետ ձեռքսեղմումով չեք ծանոթանում, իսկ երբ ինքներս ենք նախաձեռնում, էնպես ուժեղ եք թափահարում, որ քիչ ա մնում մեր ուսը տեղից դուրս գցեք: Կամ էլ, մեր կողքին կանգնած տղամարդկուն ձեռքով եք շնորհավորում, մեզ էլ, լավագույն դեպքում, էսպես ժպիտով շրջանցում եք:

Անհամբեր սպասում եմ/ենք/ ձեր պատասխաններին, սիրելի տղամարդիկ

These remarkable images, from Life magazine, are taken from a Christian Dior fashion shoot in Soviet Russia in the late 1950s / early 1960s. Just have a look

This one is my favorite

Source here

Bronnie Ware много лет работала в хосписе. Её обязанность — облегчение состояния умирающих пациентов. Она проводила с ними от трех до двенадцати последних недель их жизней. Из своих наблюдений она составила своеобразный рейтинг основных сожалений людей, подошедших к самому краю жизни. Эти сожаления – объективная проверка тех смыслов жизни, ради которых жили эти люди. Итак, 5 самых распространённых сожалений умирающих:

1. Я сожалею, что у меня не было смелости, чтобы жить жизнью, правильной именно для меня, а не жизнью, которую ожидали от меня другие.

Это наиболее распространенное сожаление среди людей. Когда люди осознают, что их жизнь почти закончена, они могут оглянуться назад и легко увидеть, какие их мечты остались не реализованными. Большинство людей едва ли пытались исполнить даже половину из их мечтаний и должны были умереть, зная, что это происходило только вследствие выбора, который они сделали или не сделали.

2. Мне жаль, что я так много работал.

Это чувство было у каждого пациента мужского пола, о котором я заботилась. Они скучали по своей молодости и по своим взаимоотношениям. Некоторые женщины тоже высказывали такое сожаление. Но поскольку большинство их было старшего поколения, они, в основном, не занимались зарабатыванием средств для семьи. Все мужчины, с которыми я работала, глубоко сожалели о том, что потратили большую часть своей жизни на однообразный труд для добывания средств к существованию.

3. Мне жаль, что у меня не было смелости выразить свои чувства.

Многие люди подавляли свои чувства, чтобы сохранить определенные взаимоотношения с другими. В результате они соглашались на посредственное существование и никогда не становились такими, какими бы они хотели себя видеть. Возникновение многих болезней было связано с испытываемыми чувствами горечи и негодования.

4. Мне жаль, что я не поддерживал отношения со своими друзьями.

Часто эти люди действительно даже не осознавали всей пользы поддержания контактов со своими старыми друзьями, пока до их смерти не оставалось несколько недель, и уже не всегда была возможность их разыскать. Многие оказались настолько погруженными в свои собственные жизни, что позволили их дружбе многие годы проходить мимо них. Было много глубоких сожалений о том, что их дружбе не было уделено столько времени и усилий, которых эта дружба заслуживала. Все скучают по своим друзьям, когда умирают.

5. Мне жаль, что я не позволил/позволила себе быть более счастливым.

Этот вид сожаления был на удивление общим. Многие до конца не понимали, что их счастье это вопрос выбора. Они были подчинены привычкам и сложившимся представлениям. Они находились в плену ‘комфорта’ привычного образа жизни. Из-за страха перед переменами они притворялись перед другими и перед самими собой в том, что были довольны своей жизнью.

Source www.inspirationandchai.com

And She fights for her life / As she puts on her coat / And she fights for her life on the train / She looks at the rain / As it pours / And she fights for her life / As she goes in a store / With a thought she has caught / By a thread / She pays for the bread / And She goes… Nobody knows