Democracy, Armenian Style – The Bloggers March On

A year ago, within the Armenian internet community, people were talking about the formation of a blogging culture and explaining what a blog actually meant. Today, there are some 1000 – 1500 blogs and around 200 active bloggers who are shaping social opinion in the internet, even to the point where blogs are soliciting rebuttals on a governmental level. Today, discussions regarding the competition between blogging and the press, or their joint operation, are of current import. All this started within the course of the last one or two years.

Blogger and journalist reporter-arm states that, “Bloggers are free individuals and can write what they want and how they want in their blogs. This is the exact essence of the matter. Blogger and physician Artmika says, “In any event, this is how my voice gets heard. I see that I can assist in making changes.” Another blogger, theoretician Kornel, states, “The blog is sort of like my notebook. Everyday I jot down things and in order not to lose those references and themes I put them in my blog. In addition, I see the comments of my readers.” The blogger Observer, who also comments on the Armenian blogosphere, says, “Today in Armenia there’s a very active blogger community and they are active outside the borders of the internet as well. Apparently, these people are active citizens with a definite orientation.”

Interest in the blogs doubled especially during the pre-election period in 2008, along with the creation of blogs and websites of the various candidates. Now, there are already blogs of various organizations, initiatives, groups and individuals as well as blogs covering a certain development or issue. Examples are blogs regarding the boycotting of Eurovision, preparations for the next public rally, the release of political prisoners and blogs which forward questions to the president. Through the means of internet communities, groups and bloggers, propaganda is effectively at work within the Armenian network.

“The issue is that political circles and people in general have started to seriously think about transferring their activities to the virtual arena”, states Gegham Vardanyan (http://reporter-arm.livejournal.com/) and adds that the blog is one of the tools used to attract an audience.

“Blogs are news sources. This became apparent after the previous elections and one of the reasons for their development is perhaps the growth of the internet’s popularity in Armenia” observes Samvel Martirosyan (http://kornelij.livejournal.com/) He also jokes that the growth of blogging is also linked to the Armenian character. “When somebody starts to work at something, others join in also.”

Mika Artayan, a resident of England who is author of the “Unzipped” and “Unzipped: Gay Armenia” blogs (http://unzipped.blogspot.com/; http://gayarmenia.blogspot.com/), believes that the Armenian blogosphere is currently in a development phase and that, in comparison to other countries of the South Caucasus, Armenian blogosphere is more varied and established. Artmika foresees that, “The role of the blogs in terms of information will only grow with time. Following the example in western nations the influence of bloggers on political, social and cultural life will increase. Such long-term prospects are quite realistic.”

Նոթեր հայկական բլոգոսֆերայից. Ռեմբոյի վերադարձը:)))))))

Բարեւ իմ հավատարիմ 60-70 ընթերցող: Հուսով եմ լավ եք: Վերջին շրջանում հաճախ էի բլոգում շատ էի ինտերֆեյսի, ձեւի փոփոխություն անում, մի նոր “բան” էի ուզում ստանալ, ինքս էլ չգիտեի ինչ ու երեւի նորմալ է գրել-ջնջելու պրոցեսները: Բայց երբ “գրել-ջնջելու” պրոցեսներին պատահաբար աչքդ ընկնում է բլոգի այցելությունների թվին, այստեղ մի տեսակ կարիք ես զգում բացատրելու… Երեւի…

Ա1-ի բլոգը արդեն շաբաթներ առաջ տեղափոխել եմ` http://a1plus.wordpress.com/, այս օրերին էլ վրաց-օսական պատերազմական դրության նյութերից բացի ուրիշ բան գրել չի էլ ստացվում: Ա1-ում իմ ինֆորմացիոն ռեսուրուրսներ դնում եմ, վատ չի լինի նայեք: Գուցե Ա1- բլոգը “էն ամենա-ամենա” բլոգը չէ, որ կուզենայիք կարդալ, բայց ես ամենայն պատասխանատվությամբ ու ոգեւորվածությամբ եմ այնտեղ “բզբզում”: Հիմա Ա1-ով արձակուրդ ենք գնացել, բայց ես շարունակում եմ օրական մի երկու ժամ բլոգին տրամադրել, թարմեցնել: Էսպես…

Հա, քիչ առաջ էլ Օնիկ Գրիգորյանի մի փոսթերից կարդացի… Մեղմ ասած` վատ զգացողություն ունեցա… ես իմ… Հա, նախապատմությունը մի երկու բառով ասեմ. դեռ ամիսներ առաջ մի նյութ էի պատրաստել հայկական բլոգոսֆերայի մասին: Դե մի երկու խնդիր կար, միայն վերջերս վերախմբագրեցի ու հիմա արդեն տպվել է`http://www.hetq.am/arm/society/8254/: Իրականում սա լրատվամիջոցով տպվող բլոգոսֆերայի մասին նյութերի շարքից առաջինը պիտի լիներ ու քիչ ավելի փոքր ասպեկտով` 4 բլոգերների հարցազրույցով բավարարվեցի, դե միեւնույն ժամանակ նախնական պայմանավորվածություններ էի ձեռք բերում “հաջորդների” համար, անգամ նույն Օնիկի հետ չաթով խոսեցի այդ մասին: Հիմա կասկածում եմ, արժե այս շարունակել, թե չէ…

Հա, համաշխարհային Օնիկի փոսթը, որ ինձ անփորձ ջահել “տեղական” լրագրող է անվանում /այսուհետ “դրսի” նյութեր տպելիս “շուխորներ” եմ անելու ու աշխատանքային CV-ս էլ մի հանրայի սայի առաջին էջում եմ տպել տալու, որպեսզի տարիքի ու աշխատանքային փորձի ուղիղ համեմատականի կարծրատիպը քանդած լինեմ/, ընդհանուր առմամբ ակնարկում է, թե հատկապես իրենից ինչու հարցազրույց չեմ վերցրել, /նշեմ, որ օրեր առաջ դեռ մտադրություն ունեի ի տարբերություն այսօրվա/ մանավանդ, որ ինքը օրինակելի բլոգեր է եւ Global Voices-ը հայկական բլոգոսֆերայի զարգացման հարցում իր լուրջ ներդրումն ունի:

Կասկածի տակ չեմ առնում վերջին հատվածը, իրոք Global Voices-ի լավն է, բայց փոսթի մյուս մասը` բլոգինգի խնածի-ծանոթների շրջանից դուրս չգալու հարցում աշխարհիս մեղքերը “էդ ջահել Հարությունյանի” վրա բարդելու եւ ետին մտքերի մեջ մեղադրելու դատողությունները դուրս են տրամաբանության բոլոր ընդունված տեսակներից: Ու եթե առաջին հատվածը, որ ողջ հայկական բլոգոսֆերային բնորոշ խնածի-ծանոթական մեթոդից /որը օգտագործում է նաեւ մեր նյութի հեղինակը/ չեմ կարողացել դուրս գալ, գուցե քննարկելու հարց է, բայց մտադրությունների իրական դրդապատճառ եւ նման բաներ… երեւի այնքան էլ բարոյական չէ նման բաներ գրելը, մանավանդ, երբ գրողը ինքը գիտի/խոսել ենք այդ մասին/, որ այդ նախաձեռնությունից ոչինչ չեմ ակնկալում եւ իմ անձնական մոտիվացիան զուտ այդ մասին գրելու գաղափարով ոգեւորված լինելն է:

Էհ, շատ խոսեցի: Հմուտ ու հայտնի լրագրողը-բլոգերը, որ խոսում է իր մեծագոհության մասին, չէր կարողացել մեծահոգի լինել մի “ջահել”-ի նկատմամբ ու էնպես մեկուսի, էնպես թեթեւակի “տարբեր հարցեր էր բարձրացրել” նեղացկոտ կեցվածքով, բայց դե մարդիկ տարբեր են: Ոչինչ: Ես հենց քիչ առաջ իր նյութերի լինքերից դրեցի Ա1-ի բլոգում` ընթերցողներիս առաջարկելով կարդալ որպես լավ նյութ:

Ճանաչում եմ Օնիկին /լավ մի քիչ եմ ճանաչում, մի սեղանին խմել ենք, գոնե իր Ա1-ի եւ իմ Ա1-ական լինելու մասին իր բազմաժանր կատակները լսել եմ/ ու սկզբից մտածեցի մի մեկնաբանություն գրեմ իր մոտ: Բայց հետո հասկացա, որ իմ կողմից անտրամաբանական է քննարկել իր բլոգում իր սուբյեկտիվ կարծիքը իմ մասին: Դրա համար այստեղ բլոգում եմ գրում: Ու եթե իրեն` այդ դեմք բլոգերին ներելի է նման նյութեր գրելը, դե մի ջահելի մի արձագանքը այդ նյութի մասին մի կերպ “կուտվի” երեւի: /Նյութը հատուկ եմ հայերեն գրել, որովհետեւ մեր հարգարժան Օննիկը հայերեն լավ էլ գիտի, գոնե բանավոր խոսքը հասկանում է, չնայած հակառակն է պնդում/:

Ե.Գ. Ուրբաթ օրն եմ վերադարձել: Շաաաաաաատ լավ ֆոտոներ եմ արել, մտքովս անցնում է անգամ հատուկ մի ֆոտո էջ բացել ու բոլորը դնել, իմ արած մյուս ժամանակների այլ ֆոտոներն էլ: Առհասարակ վերջերս ֆոտոն ինձ ավելի քան գրավում է: Մտածում եմ` որոշ մարդիկ այստեղ էլ միտում կարող են տեսնեն, մի հատուկ հետին միտք: Մարդ ես, կյանք է կպատահի )))))))))))))

Armenia’s Animosity Towards Gays

20-year old Ruben (the names of our interviewees have been changed to protect their privacy) is a bartender at the only gay bar in Yerevan and also one of only three men employed as strip dancers in the capital’s nightclubs. Ruben has not told his family about the nature of his work, only a few of his friends know. And those few friends are also aware of the fact that Ruben is in love with a boy.

“My parents were suspicious of my sexual orientation during my last years of school, and we had many fights about it at home. Now we don’t talk about it anymore; they think I’ve changed. As for my work, they know that I’m a bartender in a club, but they don’t know that it’s for gays. The mere mention of the striptease job is out of the question,” said Ruben. Ruben is a student and future economist. He said that he hardly made any money dancing, because male strip shows were organized very rarely. But he also said that making money was not the biggest problem he faced. His greatest problem has been to overcome the period of dispute with his parents and resigning himself to his current situation.

“When my parents found out, they isolated me. They wouldn’t talk to me, kept being hard on me and I was in a very bad state psychologically. I was aggressive and behaved badly – imagine what you would do if the world you lived in did not accept you,” Ruben said. Mistreatment and intolerance of homosexuals, which often then turns into animosity, are typical in Armenian society. A survey we conducted among 100 people of different ages in the center of Yerevan offered further support to this fact. According to the results, 53 percent of the respondents felt animosity towards homosexuals, 40 percent were tolerant, 4 percent treated them well, and 3 percent were undecided. When asked, “What would you do if your child were a homosexual?” 73 of the respondents said that they would disown the child.

Psychologist Davit Amiryan believes that this attitude in Armenian society is actually typical of all former Soviet countries. “Ignorance and misperceptions about homosexual relations have led to its association in people’s minds with perversion, which is why many people don’t consider that it has a place in Armenian society,” said the psychologist. He also said that homosexual tendencies could arise at different ages and that it was necessary to have correct information about homosexuality in general in order to understand the homosexual population.

It is really important

The state scholarship in support to the Armenian students studying in the leading institutes of higher education of the world was also delayed this academic year, though the discussions have practically started since 2007. More than 300 scientists, public, political and cultural figures jointed the initiative with their signatures, stressing the public importance of the problem, the program was approved by the RA Ministry of Education and Science, it was discussed in the government, even the sum was foreseen from the state budget in order to pay the state scholarship. But the discussions were frozen in the electoral and post-electoral periods.

Today the program’s implementation is also postponed by other reasons. Artur Ishkhanyan, a a corresponding member of the National Academy of Sciences, doctor of physical-mathematical sciences, who started the initiative, thinks that there is a problem of the program “format”. According to him, the programs on state scholarship in the world are mainly implemented on the presidential level, as for Armenia, the program passed the governmental discussions, so the President-Prime Minister meeting is necessary.

According to the project, annual scholarship contest will be organized by the state commission consisting of specialists presenting different spheres and operating actively in science for state support to the Armenian students studying in the foreign prestigious institutes of higher education. The scholarship fund is formed owing to annual allocations from the state budget, as well as due to the donation of non-state organizations and separate individuals. The rating lists of the institutes of higher education are formed on the basis of the annual mobile lists of the Times Higher Education, US News & World Report and the RF Education Federal Agency compiled by the method used in the international practice.

Yesterday I became 20!!! Happy birthday to me!!!

Caucasus is Euro?

Yerevan’s taxi drivers know everything more and better. They know all: started from the half tone gossip in the last table in the teahouse ended from the first ladies’ underclothes. They know government functionary’s secret concord with the opposition representative and policeman’s latent jobs. And of course they know all the good and bad places in Yerevan. Maybe they know me and probably they know you too.

So, what I was talking about… Yesterday I was harrying to an important meeting and dropped myself to the first come taxi. After the several times looking outside of the window, than to clock, to my papers, once more to clock… looked at a taxi driver: handsome man with the grey hair and white moustache. He looked as if he is cut from the national uniforms catalogue. He looked at me through the mirror and asked if I knew who was singing.

What a surprise. There is also a music playing”. I was concentrating for a while then I answered. “Gohar Gasparyan?” “No, Zeynab Xanlarova”-he said and smiled.

Generally I like experiments on unknown people but this time I understood his smile was showing quite the opposite. Anyway I “went on the play” asking him what was the song about. “Who knows, I don’t understand her but it’s not important. Melody is ours. Are you against of this melody and Azerbaijan?” (Here I want to stop and describe what I was feeling. “Am I looking like an intolerant person?)

Then he explained saying that he has been driving this taxi for 25 years, almost all that time listening to Zeynab Xanlarova’s songs. The type recorder was broken and the cassette stayed inside. “May be your generation will not understand but for us this melody has another mention and it is Caucasus oneness feeling inherited from the Soviet Union”-he says. “I don’t know what this song is about but I’m sure it is something close to my heart”. Today’s Caucasus – I can’t rely on such ours. Your Caucasus is Euro, isn’t it? He said and smiled.