Blansh’s blog

ԿԱՄ… Մի հայ լրագրողի նոթերից

Հայաստանի սեքսի կուսակցություն. տալ քաղաքացիներին ավելին

Հերթական լրագրողական դասընթացը ինձ բերեց այն մտքերին, որ լրագրության հանճարը “սեքսի”/որպես “այդպիսին”/ մասին ցանկացած տեքստից ավելի հետաքրքիր տեքստ գրելն է: Էդ շնորհքը չունես, գոնե պիտի վերնագիրներումդ մեկ-մեկ “սեքս” բառը գրես, դե ռեյտինգ կա, բան կա, թե չէ նյութդ չեն կարդա/էսպես անգամ Պուլիցերյանի ճանապարհին/: Շեքսպիրյան` բոլորիս նյարդերը կերած հարցադրման ճիշտ նույն տեքստն է գալիս մտքիս. լինել, թե չլինել լրագրող … միթե՞ սա խնդիր է: Փաստորեն նյութս շատ կարդան` լրագրող եմ, եթե սեքս գրեմ, նյուս շատ կկարդան. Էսքանը եւ վերջ…

Ուրեմն իզուր եմ 4 տարի բակալավրիատում ու նախատեսում եմ դեռ մագիստրատուրա, ով գիտիի, գուցե PhD/-ում գնացել-եկել, բոլոր հնարավոր տարբեր թեմաների լուսաբանման դասընթացներին ինչքան ուժ ունեմ/իսկ ես կարգին ուժեղ եմ նման հարցերում/ մասնակցել, հազար ու մի թերթում գրել, հազար ու մի պրոյեկտում գրել/մի տեղ լավ հոնորար ստացել, մի տեղ անգամ չեմ էլ զանգել իմանալու` փող տալու են, թե չէ/, որ վերջում մեկը բռնի իր նյութի վերնագրում “սեքս” գրի ու… գնա լրագրող ջան, կորի քո մասնագիտական էթիկական վերին գաղափարով: Օ՜ ժամանակնե՜ր, օ՜ սե՜քս…

Մտածում եմ, նույն տրամաբանությունը կարող է գործել բոլոր ոլորտների համար, հը Ասենք օրինակ` ՀՍԿ/Հայաստանի սեքսի կուսակցություն/ իր հանճարեղ կարգախոսով, ասենք` “Տալ քաղաքացիներին ավելին” կամ “Ամեն հայի կուսակցություն” կամ “Զբաղվիր, մենք տեր ենք” կամ էլ “Հետդ տուն տար”: Չնայած էս ինտերետի դարում էլ ում պիտի զարմացնես քո կարգախոսներով: Բոլոր տեղերում սեքսի մասին ստանդարտ “do it yourself”-ն է պտտվում, բայց դե այս վերջինը ազգ չի փրկի, կուսակցության գաղափարախոսական հենք չի լինի, բա ցեղակրոնադավաճանությունը, բա հայի “ազգային-ազատագրական” մեքենան… Լավ, հեռու չգնանք, մեր էս կուսակցությունը խորհրդարանական ընտրություններին համամասնականով կմասնակցի ու հանրահավաքներ կանի` մեծ պաստառներին գրելով, թե “Սեքսը կփրկի քեզ” կամ “Սեքս… առա՜ջ”:

Անկասկած, հասարակության “մտավորական” զանգվածը հանկարծ գլուխ կբարձրացնի ու ստորագրահավաքով հարցը կբողոքարկի ընդհուպ մինչեւ եվրոպական “դատարանում”` ազգային ավանդույթները եւ իրենց “ազգային-ազատագրական” մեքենական ինքնասիրությունը վիրավորելու համար: Խորհրդարանական ավանդույթները չխախտելու համար ընդդիմադիր ճակատ էլ կբացվի ու սրանք էլ “ասենք ՈՉ սեքսին, փրկենք մեր երկիրը բազմանալուց” ակցիա կանեն: Բայց դե հիմա սեւ PR-ն էլ ա PR, սեւ սեքսն էլ հո սե՜քս ա… Read more »

May 30, 2009 Posted by blansh | "Ժողովրդավարություն", "Հայավարի" ընտրություններ, "ջիպազգի" ու "համերազգի", Ա1+, Այսպես էլ է լինում..., Անձնական, Գրում եմ էլի, Դաժան պատմություն..., Ես, Երբ հայ լրագրող ես, Էլի համը հանում են, Ընտրություններ, Իրական պատմություններ, Հաղոջակ բիզնես Հայաստանում, Մեկ մեկ վրդովվում եմ, Նորություններ, Ուսանողություն, Սարսափ ֆիլմի նման, Սիրում եմ... Երեւան..., Ստրիպտիզ, Տաք պահի, կանցնի..., Փոխվել կուլ է գնացել, Քաղաքական, Օրեր, Ֆեմինիզմ, բոմժեր, երբեք-երբեք ծնկի չեկած, լրագրող, կհասկանաս ամեն ինչ..., համալսարաններ | , , , , , , , , | 10 Comments

Ասֆալտ Հայաստան, եվրո իմ երկիր

a_look_from_my_windowՄիանգամից ասեմ, որ մեր տան շենքի դիմաց ասֆալտ են փռել, նոր, եվրո, էլիտար… Տարածքային գզիրների` կարեւոր չէ որ կուսակցության, սակայն անպայմանորեն իշխանական ու հաստահետեւ, ջիպազգիների` համապատասխան տեղերը մտնելու ավանդաբնազդային հակումը անսպասելիորեն այս ընտրություններին “ասֆալտափռաքարոզարշավի” ֆորմատ ստացավ: Էհ… Էլ բեթարից ազատվենք… Հա, իսկ բացի միանգամից ասելուց, շատ զգույշ ասեմ, որ երեկ պետական քննությունս էր, փաստորեն ավարտեցի համալսարանը, առաջին կրթական աստիճանս ստացա: Ամոթ էլ է ասել, բայց կարմիր դիպլոմով… Ու մնաց մտածել մագիստրատուրա, ասպիրանտուրա, դոցենտ ու վերջապես այդքան բաղձալի ԾԱԿ պրոֆեսոր…

Դուրս եկա համալսարանից երեկ, երեխեքին ասացի, որ ուզում եմ մենակ քայլել ու գնացի Իսահակյան 1`աղբանոց: Համիկին ահագին ժամանակ է չեմ տեսել, էնտեղ չէր էլի… Վախենում եմ արդեն չկա, վերջին անգամ երբ հանդիպեցինք, շատ վատ էր… Ինչ հեշտ է չէ, օրական հազարավոր մարդիկ են ծնվում ու մահանում ու նորից ծնվում ու նորից մահանում ու նորից… Համիկի մասին կարծեմ էլի գրել եմ, ահա` իմ լավագույն ընկեր բոմժն ու պեռաշկիները ու “Բելաջոն”… Երբեք քեզ չեմ մոռանա, բարեկամս… Մենք վախենում ենք մեր երազանքներից, որովհետեւ կարծում ենք, որ դրանք մի օր կարող է չիրականանան… կամ ավելի վատ, վախենում ենք, որ հանկարծ ու իրականանան… Դու կաս կամակոր պապիկ, հատկապես իմ ուսանողական վազքերում…ԵՊՀ-ից հետո վազքով արվեստի համալսարան, վազքով գործի, վազքով խառը-մառը կուրսերի ու լիդերների դպրոց… Կարճ ասած` ես լավ սպորտային վիճակում եմ միշտ եղել, վազքով սմաք, վաքով ուտել, վազքով կարդալ, վազքով հանդիպումների գնալ, վազքով վազել ու, հա սիրում եմ բոլորին, վազքով…

Ապրիլը լեցուն էր, մայիսը դե չեմ ասում… ԲարՔեմփը վերջապես արեցինք/ֆեյսբուքում իմ դրած ալբոմի լինքն եմ դնում/, մարզերի թրեյնինգները ավարտեցի, մեյլբոքսումս մի երկու նամակ եկավ, որ սկսվում էր “Ընկեր Շուշան”-ով: Հազար ասեցի` մենք նույն տարիքի ենք երեխեք, ձեզ ազատ զգացեք հարցեր տալու, ինչով կարող եմ կօգնեմ… Վերջին օրերին “Վեկ կադր-մեկ րոպե” կինոփառատոնին էի օգնում, բզբզում… Չգիտեմ արդյունքը ինչքանով էր գոհացուցիչ, բայց կատալոգում գրեցին`փառատոնի հասարակայնության հետ կապերի պատասխանատու… Տնեցիք ասում են` կլինի մեկ-մեկ դեմքդ տեսնենք…Դե ասում եմ` մեղուն բնավ չի կարող ավելի դանդաղ տզզալ, անգամ եթե շատ ցանկանա… Մառազմ… Շարունակեմ մառազմի ժանրից… “Ռոյթերի”-ի գրանտ էի շահել, որ գնամ “բիզնես նյուզ քավրինգ” սովորելու, էն, հենց էն կուրսը, որ էդքան ուզում էի, բայց… դիպլոմայինի պաշտպանություն, պետական քննություն, ֆլան-ֆստան… Հո տարեկետում չէի վերցնելու 15 օրվա համար… Բայց տխրեցի մի քիչ/մեղմ ասած/… Read more »

May 28, 2009 Posted by blansh | "Ա1+"-ն ու դիսկոն ժամը 3-ին, "Ժողովրդավարություն", "Հայավարի" ընտրություններ, "ջիպազգի" ու "համերազգի", BarCamp Yerevan 2009, PR-ի անվճար դասեր, Ա1+, Այսպես էլ է լինում..., Գրում եմ էլի, Ես, Երբ կարդաս, Երբ հայ լրագրող ես, Էժանագին հասարակաց տան պես..., Էլի համը հանում են, Ընտրություններ, Իմ ընկեր բոմժը, Իսկ դուք երբեւէ սիրե՞լ եք, Իրական պատմություններ, Մեկ մեկ վրդովվում եմ, Նորություններ, Սիրում եմ... Երեւան..., Քաղաքական, բոմժեր, երբեք-երբեք ծնկի չեկած, լրագրող, կհասկանաս ամեն ինչ..., համալսարաններ | , , , , , | No Comments Yet

Էժանագին հասարակաց տան պես…

Եթե գրող լինեի, հավանաբար կասեի, որ այդ օրը ի հեճուկս փողոցային հազիվ նշմարելի շարժի, շրջում էին միայն “ջիպազգի” ու “համերազգի” մեքենաներ ու այս ու այն կողմ հրահանգներ տալիս… Իրականում ամեն ինչ ավելի բարդ էր, քան դեդեկտիվներում ու սարսափելի էժանագին մեքսիկական հասարակաց տների պես…

Տարածքային գզիրները այնպես էին ուզում գոհացնել իրենց տերերին, որ գերակատարեցին ընտրակեղծիքների պլանը ու զրկեցին մեզ լեգիտիմ նախագահ ունենալու իրավունքից: Սարսափած ժողովուրդը, որ դարեր իր վեր վարժվել է “յոլա գնալուն“, այս անգամ էլ վախեցավ…լափեց…նստեց…

Լսում էի արձագանքներ…”ինչու դիտորդները չեն արձանագրում ընտրակեղծիքները?”: “Յոլա գնացող” ժողովուրդ, միջազգային դիտորդները չէ, որ պիտի քեզ համար երկիր կառուցեն… Դիտորդները մինչեւ ժամը 12-ը քնած էին Ծաղկաձորում, “փողերն” էլ տված էր, բա այդպես է…

Ե.Գ.Աբովյան քաղաքում, երբ ծեծված վստահված անձի դուռը ծեծեցինք, տանեցիները սարսափահար թաքնվել էին, կարծում էին իրենց հետեւից ենք եկել… Ծեծել էին այս մարդուն խախտման մասին արձանագրություն կազմել պահանջելու համար ու վախեցրել, որ ընտանիքիդ, թոռներիդ “հախից կգանք“: Հենց նրա աչքերում տեսա իսկական ընտրությունները…

February 20, 2008 Posted by blansh | "Հայավարի" ընտրություններ, "ջիպազգի" ու "համերազգի", Էժանագին հասարակաց տան պես..., Էլի համը հանում են, Ընտրություններ | , | No Comments Yet