Շաշ-մաշ… Ու ամեն ինչ լավ կլինի…

Օրերը՜ օրերի պես են… Օրերը՜… օրե՜ր են էլի՜… Օրեր հաղթած, օրեր դավաճանած, օրեր սիրահարվել ես, օրեր հիասթափվել ես, օրեր թաքուն լացել ես, օրեր մեծ ամբիոնից զեկույց ես կարդացել, օրեր Եվրոպայի սրտում գիշերվա ժամը 4-ին գլոբալիզացիայի «հերն էս անիծել» ու ոստիկանությունը նկատողություն է արել, որ հասարական կարգը չխանգարես, օրեր “ռիսրչ” ես գրում, օրեր դասախոսում ես թրեյնինգին, օրեր ԵԱՀԿ կազմակերպած «իվենթ»-ին «գեսթ սփիկեր» ես ու մեքենան ֆրակով վարորդ ա քշում, օրեր Ուլիխանյան քլաբ, օրեր ստատիկ` Արթբրիջ… Օրերը՜ օրերի պես են… Օրերը՜…. Օրե՜ր են էլի՜…

Օրեր` էն որ ընկերներդ են գալիս Երևան ու Տեխասում «տժժացնում» եք… Օրեր` էն որ 7օր-ի բլոգին ես նստած ու գիշերանա «փոսթ» ես անում… Օրեր, էն որ մի աղջիկ զանգում է, թե գլամուր ամսագրից եմ, հարցազրույց է ուզում քեզանից, ու դու հազար ու մի պատճառ ես ասում «ցրվելու» ու իրենք շեֆությանդ են համոզում ու շեֆությունդ քեզ… ու վերջում պարզվում է` լավ էլ աղջիկ էր… Օրեր` էն որ գործի տեղը «քյասիբի զավտրիկ»` փող եք «գցվում» ու սուպերմարկետից «ուտվում» ա ինչ պատահի… Օրեր` էն որ «թասիբով զակոննի պերերիվ»` օն-լայն մենյու, կուրիեր, չինական վ օֆիս… Օրեր` էն որ Շուբերտ ես լսում ու Օսմո Վիոնի, Արթյուր Ռեմբոյի սիմվոլիստական կայֆեր կարդում մինչև լույս… Օրեր, էն որ լուսացնում ես Հախվերդյան ու Մեսչյան քնում գիշերը… Օրերը՜ օրերի պես են… Օրերը՜…. Օրե՜ր են էլի՜.…

Օրերը՜ օրերի պես են… Օրերը՜… օրե՜ր են էլի՜… Օրեր հարբարծ տաքսու վարորդ, օրեր ոտքով Թումանյան, օրեր մարզերում PR դասեր, օրեր աղջիկներով Ծաղկաձոր, օրեր Աբոն ներվայնացած ա, օրեր Լինայինը դե Ղարաբաղի հարցն ա, օրերը օրերի պես են, օրեր Օֆան «օրեր» ա իմից ու «ռուկի վերխ»-ի «վիզ» ֆանատ, օրեր գլամուր “տղեքի” պորտը տեղն եմ, օրեր ադմինիստրատիվ մասի պորտը տեղն եմ դնում, օրեր ոչ մի բան ոչ մի տեղ չեմ դնում, օրեր տնական աղջիկ` խմորեղեն թխել, դաշնամուր նվագել հյուրերի համար, օրեր գնումներ Ավոբյանի խանութներով վերից վար ու մինչև քարտի վերջին կոպեկ, օրեր փող չկա, օրեր` էս աշխատավարձը ե՞րբ են տալու, օրեր քնարական շեղումներով շաշ-մաշ ոտանավոր եմ գրում, օրերը նյութեր ու հարցազրույց, օրեր` աշխատավարձից դեռ ձեն-ձուն չկա՞…

Օրեր` էն որ թատրոնի կուլիների հետեւում մաստեր կլաս… Օրեր` էն որ ջազ, էն որ ներկայացման պրեմիերա, էն որ ընկերոջդ ցուցահանդեսի բացումն է… Օրեր` էն որ ֆոնդյու, էն որ սուշի, էն որ թթվասեր-պանրիկ Մայաենց այգում… Օրեր, էն որ մեկը ձեր օֆիս «վիզ» դրած նվերներ ա ուղղարկում ու 100 սմս ու զանգում ա, չես վերցնում… ու ինքը չի, դե էն «ինքը», իսկ «ինք»-ից ձեն ձուն չկա ու չի էլ զանգել… Օրեր` էն, որ “Չէ” փաբ ու լիքը ծանոթներ, չնայած հատուկ ընտրել էիր էնպիսի մի տեղ, որտեղ հույս ունեիր, որ ծանոթ մարդ չես տեսնի…Օրեր մինչեւ լույս կարդում ես ու երազումդ Կարամազով եղբայրներն են գալիս…/Ի՞նչ Լորկա, ի՞նչ 100 տարվա մենությու՞ն/

Օրերը՜ օրերի պես են… Օրերը՜… օրե՜ր են էլի՜… Օրեր նոր սեմինարի ընդմիջում, օրեր նոր պլաններ ու ափլիքեյշն, օրեր վերելք են, օրեր տխուր, օրեր անկում, օրեր Facebook-ը չի “հարթում”, բայց մի պրոֆայլ կա, որ մաշել է արդեն հազար անգամ բացելուց ու ինբոքսդ հոգնել է էդ նույն «ֆրոֆայլից» նամակ սպասելով… Օրեր «հարբեցողություն» կոլեկտիվով…Օրեր թղթերը մանր պատառոտում եք, դե 3 միլիոն կտորի, մի քանիսի վրա երազանք գրում, մյուսները թողնում սպիտակ ուրիշ մարդկանց երազանանքերի համար… ու թափում Կիևյանից… ու դու սպասում ես, որ քո երազանքներն էլ, երբ մյուսներինը կատարվի, քոնն էլ մի բան լինի, լավ էն մեծը չէ, գոնե էն փոքրը, իսկ էդ «փոքրը» արձակուրդ ա վերցել ու եվրոպաներն ա չափչփում ու երևի աղջկա հետ ու երևի ենթադրություններ անել պետք չի, բայց օրեր են էլի, օրեր ժպիտ, օրեր անկում, օրեր ժամանակ չկա դեպրեսիայի, օրեր Սեդան նամակ ա գրում, օրեր ես «ափլիքեյշն» եմ գրում, օրեր նոր ընկեր, օրեր դավաճանություն, օրեր փոստատարը նամակ ա բերում ու էնտեղ հարազատ ընկերոջ այդքան սիրած հինգ բառն է… Օրերը՜ օրերի պես են… Օրերը՜… օրե՜ր են էլի՜…

Հ.Գ. Ու ամեն ինչ լավ կլինի… ու էդ ըտենց ա… «դաժե» Նորոն ա ասում…