Blansh’s blog

ԿԱՄ… Մի հայ լրագրողի նոթերից

Ես, Սեւակն ու լիբերտանգոն…

Ինձ դուր է գալիս քո թույնը… Թույնդ քինոտ, ոխակալ… Արբում ենք… Պարում են ստվերները ու մթում ես լույս եմ փնտրում, որ ուրվագծեմ դեմքդ այդ թունոտ… գարշելի արարած, իմ սեր, իմ անվերջ երազած… Իմ… Ու նյարդերիս է պրկվում լիբերտանգոյի սեթեւեթող, խմահաճ ու մինչեւ ոսկորներիս անդին խրվող, չէ ծակող, ցավեցնող էս երգով… Դավաճան…Պիղատոս… Սեղմվում եմ մարմնիդ, որ հրեմ քեզ ցավոտ, ոտքդ տրորեմ էնպես ուժեղ… ու շշնջամ ականջիդ, որ սիրում եմ թունավոր օձ, հենց քեզ եմ սիրում… փոքրոգի արարած…

Իմ կարծիքը՞ քո ջազ-տանգոյի մասին… Որ ջազումդ հերթական պոռնիկը չդառա՞… Որ քեզ չսիրեցի՞ ինչպես սնանդարտ տանգոյում… Որ…սեղվում եմ քեզ ամուր, իմ գարշելի արարած… սիրում եմ թույնդ… չէ, պաշտում եմ թույնդ … չէ, առանց թույնիդ ապրել չեմ կարող, ինչպես առանց օդ մեր մարդկային ցեղակիցները շատ… բայց դու…

Նազում է լիբերտանգոն… ծորում է լիբերտանգոն… կարոտում եմ քո ջազ-տանգոն… Ատում եմ քեզ, որ կաս, որ… ատում եմ ինձ, որ չեղա պոռնիկ քեզ համար… Գիտես էլի, իմ կարծիքը քո ջազի մասին… Ծորում է տանգոն… Չէ, ոռնում է տանգոն… Բայդ դու… իմ խելոք, իմ բարի, իմ համառ… Դու էլ ես ատում էս մութ քաղաղի բարքերն աղաղակող… ու սիրում ես չէ՞ արբեցումն էս գլախապատառ… Ու մեր ջազ-տանգոն ամայի փողոցում… ամայի քաղաքում, ամայի լուսնի վրա… Ուր ուզես… դու իմ տանգոյում, ես քո ջազում, չէ, դու իմ ջազում, ես քո բոլոր ջազերի ու բոլոր-բոլոր… Ինչպե՞ս թե բոլոր… Դու… բոլո՞ր… իմ բոլորների ջազերից անդի՞ն… Սիրտս խառնում է էս սիրո կապկումից, քո սիրո վայասունից անդադար… Զզվում եմ… Գրկիր ինձ ամուր…

Ես եմ… Նույն արբած անմուսան… Ի վերուստ քո ջազ անակողնու մի հերթական… ի բնե հիվանդ հպարտությամբ մի հիմար անմուսա, որ պատվով չի կարող անգամ անկողնու ջազ լինել… Լինել ջազ… Ի՞նչ կաեւոր է քո երգի որ տիրույթում… Լինել քեզ համար…Լինել… Read more »

June 21, 2009 Posted by blansh | կհասկանաս ամեն ինչ..., ձյուն եկավ սեպտեմբերին | , , , | 12 Comments