Շաշ-շաշ բաներ…

Բարեւ իմ սիրելի /ըստ վիճակագրության/ 30-40 ընթերցող: Փաստորեն ամիսը մեկ անգամից ավելի չի ստացվում գրառում անել, չնայած էնքան բան կա գրելու. ազգս հավերժ պրպտող, ազգային-ազատագրական մառազմատիկ, ես էլ ինչպես միշտ խառը հազար ու մի գործերով ու հազար ու մի… Հազար ու մի` կարճ ասած… Ներքաղաքային ճղճիմությունից ու “Օբամայի” հանճարից չեմ խոսի էսօր, էնպես հոգնել եմ էս “Խրիմյան հայրիկության” կոմպլեսից, թղթե շերեփներից, “խալխի” ազգերի ողորմությունից ու “խալխից”… /պարզաբանում` “խալխ” մորական պապիս խոսքերից է, նշանակում է` ուրիշ: Ի դեպ, մորական պապիիս մասին: Նախօրեին ընտանիքով իրեն հյուր էինք գնացել: Ասեց` սենյակ մի մտի, մոտս մարդ կա: Կես աչքով նայեցի`մի շիկահեր մեծակուրծք կին էր… Էհ… պապի-պապի… 82 տարեկանում էլ “խաղեր կուդաս”… Մտածում եմ` տեսնես իմ բջջային հանգույցներում մորական գեներից քանի տոկոսն է կայծեր տալիս /

Ուրիշ բանից էի խոսում, բայց լավ, քանի որ խոսքը բացվեց, ասեմ, որ տատիի ու պապիի հարցով միշտ ինչ-որ պատմությունների մեջ ենք ընկնում: Տատիս էլ հորականն է, 80 տարեկան, մեզ հետ է ապրում ու “Բարսելոնայի” ֆան է: Երբ տանը չենք լինում հավաքվում են շենքի կնանիքով, “տուսվում”, զանգում “գազի մարդուն” ու ֆուտբոլային խաչբառ լուծում… Երկար պատմություն է… Ապրիլի 7-ի մասին: Ում համար կարեւոր օր է, շնորհավոր… Ավանդական մոտեցմամբ երեկ էլ ինձ համար էր կարեւոր օր, երեւի… Այսինքն էնքանով կարեւոր, որ հազար ու մի շնորհավորանք, սմս, նամակ, բացիկ, զանգ, ծաղիկ, նվեր, ջերմ խոսքեր, ողջագուրումներ ու էսպիսի թիթիզ-միթիզ բաներ եղան… Ծնունդս էր… 21 տարեկան դարձա… Բլոգս արդեն 3 տարի վարում եմ ու փորձում եմ “վարել” սուս ու փուս, բայց ծննդյանս օրը “ինձ էլ եմ անդրադառնում”… Անցած տարի ծննդյան տորթը նկարեցի, էս տարի չհաջողացրեցի… Դրա փոխարեն ակումբային նկար եմ դնում…

Մեր մեջ ասած մի քիչ ծիծաղալու է, երբ քեզ շնորհավորում են…ծննդյանդ ՏԱՐԵԴԱՐՁԻ առթիվ… Շնորհավորում են ինչ-որ հաղթանակների, ձեռքբերումների առթիվ, անկախության օրվա/իմ ամենասիրած տոնն է/, ի վերջո Սահմանադրության օրն են շնորհավորում… բայց նրա համար, որ մի տարի էլ մեծացար, ինչի պիտի շնորհավորանք ընդունես… Չէ, առհասարակ ծնունդս ու Նոր տարին չեմ սիրում… Էնպես որ, այս օրերին ցավակցությունը ավելի նախընտրելի է

Բայց էս օրը նաեւ մյուս “կայֆ” կողմն ունի. մի քիչ շատ ես ալկոհոլային կոկտելներին “զոռ տալիս”, հետո նստում ես ու արած-չարածդ “պլյուս-մինուս” անում… Երեկ օրինակ`հաղթած օրեր, դավաճան օրեր, օրեր ընկերոջ կորուստի, օրեր սիրահարվել ես, օրեր հիասթափվել ես, օրեր թաքուն լացել ես, օրեր մեծ ամբիոնից զեկույց ես կարդացել, օրեր եվրոպայի սրտում գիշերվա ժամը 4-ին գլոբալիզացիայի “հերն էս անիծել” ու ոստիկանությունը նկատողություն է արել, որ հասարական կարգը չխանգարես, օրեր դիպլոմային ես գրում, օրեր մինչեւ ժամը 11-ը գործի տեղն ես մնում, օրեր հայկական պատվիրակության ղեկավարն ես, օրեր Ուլիխանյանում ես “լրվում” ու ֆլամեգո լսում, օրեր Մալխաս, Պապլավոկ, Տրիումֆ, Պասկուչի ու էս շարքի պիժոնսկի էշ տեղերին “ոչ” ես ասում, օրեր բրիտանացի ընկերդ է Երեւան գալիս ու Տեխասում “տժժացնում եք”, օրեր գրանտի ծրագիր ես գրում ու շահում ես, օրեր լիդերների դպրոցում դասախոսություն է, օրեր Ա1-ի բլոգին էս նստած, օրեր հարցազրույցներ, օրեր հարցազրույցներ, օրեր հարցազրույցներ, + 100 անգամ օրեր հարցազրույցներ, օրեր ժամանակ ես գտնում ու հիշում ես, որ օրեր կան սիրահարված, նեղված, լացած, օրեր օրեր են էլի`լիքը գործ, օրեր կոմպի առաջ էս լուսացնում, օրեր քննություն, օրեր թատրոնի կուլիների հետեւում մաստեր կլաս, օրեր մարզերում PR-ի դասեր պիտի կարդամ, օրեր Facebook-ը չի “դզում”, բայց մի պրոֆայլ կա, որ հազար անգամ բացում ես ու փակում ու ինբոքսդ “չեք ես անում” նույն էն պրոֆայլից մեյլ սպասելով… էնքան շատ-շատ օրեր, օրեր, որ քնարական շեղումներով են ու շաշ-շաշ ոտանավոր եմ գրում, բայց դե ոչ ոքի ցույց չեմ տա, օրեր խելոք-տնական աղջիկ` դաշնամուր եմ մնագում մամայի, պապայի համար, օրեր ֆոնդյու, օրեր սուշի, օրեր թթվասեր-պանրիկ Մայաենց այգում աղջիկներով… օրեր լպրծուն “տղեքի” պորտը տեղն եմ դնում, օրեր ԵՊՀ ռեկտորատի պորտն եմ տեղը դնում, օրեր ոչ մի բան էլ ոչ մի տեղ չեմ դնում, օրեր Դյուկ Էլինգթոն, օրեր Հախվերդյան, օրեր` օրեր են էլի, օրեր Ֆրանց Շուբերտ լսելու եմ գնում, օրեր էլ ոչ մի երգ, Արթյուր Ռեմբոյի ու Օսմո Վիոնի սինվոլիստական կայֆեր… օրեր հարբարծ տաքսու վարորդ, օրեր ոտքով Թումանյան, օրեր խանութներով մինչեւ քարտի վերջին կոպեկը, օրեր փող չկա-սպասում աշխատավարձի, օրեր 100 սմս ես ստանում ու ծաղիկներ օֆիսից դուրս գալիս, բայց էն չի կամ էն չի ումից կուզեիր ծաղիկներ ստանալ, օրեր մոտ ընկերդ նեղն է` վազի, օրեր “Չէ” փաբ ու լիքը ծանոթներ, չնայած հատուկ ընտրել էիր էնպիսի մի տեղ, որտեղ հույս ունեիր, որ ծանոթ մարդ չես տեսնի, օրեր մինչեւ լույս կարդում ես ու երազումդ Կարամազով եղբայրներն են գալիս, օրեր նոր business card ես տպել, օրեր նոր սեմինարի ընդմիջում, օրեր նոր պլաններ, վերելք, օրեր տխուր, օրեր անկում, օրեր թաքուն լաց զուգարանում…օրեր օրեր են էլի… օրեր ծննդյան օր… ծննդյան օր համեստ խմիչքներից ռոմի բակարդիին ասում ենք` “ոչ”, մալիբուին` “այո”, հետո մի լիմոն, հետո վիսկի` լեյբլ առ լեյբլ, մարտինի յախկ բիանկո ու բելիզ, հյութի տեղ “զապիվատ”, հետո համը դուրս եկավ, կոկտեյլ բերեք… հափի էնդ, չէ, հեփի բրդի, հեփի “դեյ”… ՕՐԵՐ… Օրեր խումհար ու օրեր ապրիլի 7…

Ե.Գ. Էդպես էլ չի ստացվում ինձ մոտ հասկանալ`ինչու եմ էսպես ու էսքան շատ էս կյանքը սիրում… Հա, իսկ նկարում էն ձեռքիս մարգարիտներով թեւնոցը նոր է… ես էլ եմ փաստորեն մեկ-մեկ թիթիզանում/անկախ ինձանից, չէ, հեռի ինձանից/ Մի հատ էլ P.S. ու վերջ… Չգիտեմ մեկ էլ երբ կգրեմ, երեւի էդ ժամանակ արդեն դիպլոմայինս պաշտպանած, մագիստրատուրա ընդունված ու “սամը սքուլի” գնացած կլինեմ, բայց հաջորդը անպայման տատիիս ու պապիիս “բոցերից” կպատմեմ, դե իհարկե ազգային-ազատագրականն ու հայկական բարոյաԳանը չշրջանցելով… Հաճելի օր եմ մաղթում