Blansh’s blog

ԿԱՄ… Մի հայ լրագրողի նոթերից

Փորը պնդեցնող դեղերն ու հանգուցյալի դագաղը

Ամանորյա տոներից ու հունվարյան քննական շրջանի քաշքշուկից հետո առաջին անգամ մի 15 րոպե հարմարեցրի, որ մի երկու բլոգային գրառում անեմ ըստ վիճակագրության իմ 30-40 ընթերցողի համար: /Անցած տարի ասում էի` 70-80/:

Նախ տոներից հետո դեղատներում “լեվոմիցիտինի”/փորը պնդեցնող դեղամիջոց է/ մասսայական դիֆիցիտից հետո քաղաքի “հասարակական սարցադաշտերի” ու փողոցներում, մայթերում գլխներիս չափ սառցեկույտերի հետ կապված հազարավոր պատմություններից “այս մեկը” ամենասպանիչն է: Իրական դեպք է: Իմ ծանոթներից մեկի ծանոթի տատու թաղմանը, երբ շենքի մուտքի դիմաց` սառույցների վրա հանգուցյալին 3 շրջան պտտեցնելիս են եղել, դագաղը բռնածներից մեկի ոտքը սայթաքել է ու ընկել է սա, մյուս բռնածներն էլ չեն կարողացել պահպանել հավասարակշռությունը… Կարճ ասած` դիակը դագաղից դուրս է ընկել… Ահավոր է… Ոչ էն է լացես, ոչ էլ ծիծաղես…

Հունվարյան քննական շրջանում ընթերցասրահում մինչեւ ուշ գիշեր նստելուց հետո սկսեցի հասկանալ, որ մեղմ ասած սուտ եմ ասում, թե համալսարանը ինձ ոչինչ չի տվել: Վերջին հաշվով լավ լրագրող դառնալու համար Պետհամալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետը գուցե ամենալավ «դպրոցը» չէ, բայց ընդհանուր համալսարանական կրթությունը ու 7-8 տեսակ գրականության ու գրականագիտության 5-6 թերթանի գրքերի ցանկն ու դրանց անվերջ-անդադար ընթերցանությունը «լիքը» բան հաստատ տվել է: Անտիկ գրականությունից մինչեւ ժամանակակից արտասահմանյան ու հայկական/սփյուռքահայ էլ/ գրականության բոլոր գործերն հաստատ չեմ մոռանա/կարդալ այս հատվածը պաթոսով/: Էյ գիտի անտիկգրակի դասախոսի հունական «քֆուրները», հայգրակի դասախոսի պատմավեպերի էռոտիկ մասերի բացահայտումն ու հանգամանալից վերլուծությունը ու արտգրակինի մեռելային կանաչ դեմքը: Read more »

January 15, 2009 Posted by blansh | Անձնական | , , , , | 4 Comments