“Եսիմինչ”…

Կոմպի ստեղների կոճակները անտրամաբանական հաջորդականությամբ արդեն որերորդ անգամ սեղմելուց հետո ինքս ինձ բռնում այն մտքի վրա, որ շնչելս առանձնապես չի գալիս ու սիրտս համարյա չի էլ թփրտում: Սովորական պատմություն: Պատահում է, չէ՞: Մոլորակի վրա քանի միլիոն մարդու սիրտ է կանգնում ամեն մի վայրկյան: Ախր մարդկային է չէ՞ ցավեցնող ամեն ինչին տեղի տալը, մանավանդ, որ դրա համար առիթներ ինչքան ասես լինում են ու կրկնվում օրական հաջորդականությամբ: Ջնջեցի էս պատմությունը: Սկսում են նորից:

Օրս սկսում եմ շնորհակալության աղոթքով ու չեմ վախենում ոչ նորաձեւ երեւալուց: Ու շնորհակալություն եմ հայտնում այս համատարած արեւների ու սիրո համար: Էնպես սիրում եմ այս արեւները ամենուր, մարդիկ անցնող, ժպիտները ծանոթ-անծանոթ, բոլորին, ամեն ինչ: Մտերիմներիցս մեկը հարցնում է. “լսի, կարողա՞ աղանդավորական ես դառել, էդ կարծեմ վտանգավորա”: Ժպտում եմ: Եթե սիրո աղանդ կա, ուրեմն ես էդ աղանդի հետեւորդներից եմ: Սիրում եմ: Չէ, իսկականից էս մեկը էն փոփ աստղերի երգերի մեջ պատմվող սիրո մասին չէ, են որ պատեր են քերծում, տանջվում, տառապում: Սերը լուսավոր է: Իսկ դուք երբեւէ սիրե՞լ եք:

Էն ջնջածս պատմությունը: Վերելակի կոճակը ռոբոտային արագությամբ եմ սեղմում ու նայում վերեւի վառվող կետերին: 8, 7, 6, 5 … բացվեց: Գլխարկով ու սպիտակ բեխերով մի նիհար կազմվածք բարբառում է. “ներքեւ՞”: Գլխով եմ անում ու ներս գցվում: Փակվեց:

4-րդ հարկ, 3-րդ հարկ, իջնում ենք: Նիհար ու սպիտակած կազմվածքը նայում է: Նիհար ու սպիտակած կազմվածքը երկու ձեռքերը փակած բռունցքեներով առաջ պարզում ու ասում, որ գուշակեմ, թե որն է: Ես անակնկալի եկած ոչ մի կերպ չեմ կարողանում ըմբռնել` ինչը գուշակեմ: Հետո էլի ավտոմատ կերպով ձախն եմ ցույց տալիս:

2-րդ հարկ, իջնում ենք: Ժպտում է, աջը բացում է ու մի կոնֆետ պարզում: “Պապդ սաղ է՞” հարցնում է: Ես էլ գլուխս եմ տարուբերում: Վերցնում եմ կոնֆետը: “Դե ժպտա մի տեսնեմ է~,-ասում է,- կարողա չէ՞ էս անտերը չաշխատեր, ոտքով իջնեիր, ինձ չտեսնեիր ու շակալադ չուտեիր”: “Ըհը”,-ասում եմ ու ժպտում:

1-ին հարկ, բացվում է դուռը, ինքը արագ-արագ դուրս է գալիս: Էլի ժպտում եմ: Հետո տեսնում եմ` ինչպես է պահակակետի մոտ կանգնած թերթավաճառի ձեռքը սեղմում ու կորում դռան հետեւում: “Ոնց է ձեռները գնում թոշակի գրել սենց մասնագետների”,-անցնում եմ թերավաճառի մոտով…

Դրսում ցուրտ է: Թեւանցուկ անցնում են երկու կին մի պուճուրի ձեռքը բռնած: Էս աղջնակը ոտքերը ջրափոսի մեջով չլմփացնելով է քայլում: Մայրը ջղայնանում է: Պուճուրը ժպտում: Ես էլ: Ոտքս ջրափոսի մեջ եմ դնում: Չլմփ: Ինչ լավ է: Մետրո չեմ իջնում, չնայած սովորությանս կամ ավելի ճիշտ բնավորությանս նման օրերին մետրոի մինչեւ վերջին կանգառը գնալու: Տարօրինակ է, բայց արեւ է էս գիշերվա կեսին ու տաք օդ է փչում էս անցնող մարդկանցից, խանութների ցուցափեղկերից, գովազդային վահանակներից: Ժպտում եմ: Անցնողները տանօրինակ են նայում: Չէ, անցորդները տուն են գնացել` քնելու:

Փողոցի մեծ գովազդային վահանակին “Ես սիրում եմ քեզ” է գրված, ներքեւում. “Սիրո բարեխոս Սուրբ Սարգսի տոնին”: Մտածում եմ, այ թե էս “տոնը” ամեն օր լինի, սովորություն դառնա, հետո` բնավորություն: Մյուս վահանակին հերթական բանկի հերթական գովազդն է. “Իրականացրու երազանքդ” մյուսին` նույն վարկային բովանդակությամբ մի ուրիշ բանկի “Այստեղ եւ ամենուր”-ը: Աբովյանի վրա էլի Դավիթն է բռնեցնում, թե նկարներ գնի: “Էսօր իմ ծնունդ է”,- ասում է: Կոնֆետը չեմ կերել, պարզում եմ իրեն: Հարցնում եմ` իսկ դու ինչ ես երազում…