“Ես գող չեմ, մենակ տոպրակներ եմ տանում”

Հատկապես այս նյութերիցս եմ դնում, որովհետեւ դրանք շատ “մարդկային են” ու կարեւոր…

“Կուզեք ձեզ համար գործ անեմ, ձեր տոպրակները տանեմ, կոշիկները սրբեմ”,- իր ծառայություններ է առաջարկում բոլոր անցորդներին անխտիր 12-ամյա Գեւորգը եւ ձեռքը պարզած սպասում արձագանքիդ: Ու այսպես նա իր օրը անցկացնում է Երեւանի Կենտրոն, Արաբկիրի համայնքներիի շուկաների դիմաց, պատահում է նաեւ Ռոսիա տոնավաճառի մերձակայքում, ավտոկանգառների մոտ: Ու բոլոր այս տարածքներում արդեն ճանաչում են պատանի բեռնակրին ու “գործով ապահովում”:

“Արդեն մի 5-6 ամիս է, այս գործին եմ, հարեւանի մարդը բերեց էս գործին, հիմա ընտանիքիս հացը ապահովում եմ, հիմա տանը ինձ ուտելիք պահում են, առաջվա պես չէ”,-”Ա1+”-ին անկեղծացավ Գեւորգը: Նա պատմում է, որ սկզբից համալսարանների ու անցումների մոտակայքում փող էր մուրում, հետո տեղի մուրացիկները պարբերաբար ճնշել ու ծեծի են ենթարկել, ինչի արդյունքում որոշել է ուրիշ գործի անցնել:

“Տուն էի գնում, ասում էի` էլ հետ չեմ գնա, չեմ ուզում մուրալ: Էդ օրը հաց չէին տալիս, ստիպված առավոտը նորից գնում էի”,-ասում է Գեւորգը:
Նրա պատմելով իր ծառայություններից շատերն են օգտվում: Կարողունակները հաճույքով են գումար տալիս, որ իրենց տոպրակները մինչեւ մեքենա տանի:

“Ոչ մի բան չեմ վերցնում տոպրակից, մենակ եթե թափվում է տոպրակից այդ ժամանակ հետ եմ գալիս ու վերցնում: Ես հո գող չե՞մ”,-ասում է նա ու նշում, որ սովորական օրերին 2000-4000 դրամ գումար է ստանում: Գեւորգը ապրում է մոր եւ երկու քույրերի հետ: Հիմնականում հրաժարվում է պատմել ընտանիքի մասին, ասում է` երկար պատմություն է, բայց նաեւ ասում է, որ ձգտում ունի սովորելու եւ շատ է ուզում “դզող-փչող” դառնալ. “դե դզող-փչող”-ները լավ փող են առնում ու քիչ տանջվում”,-ասում է Գեւորգը:

“Դպրոց էլ չեմ գնում, մի երկու անգամ օգնության տետրեր ու արտասահմանից “պասիլկաներ եմ ստացլ”, բայց տանը ասացին, որ դրանք քույրերինս են, իսկ ես տղամարդ եմ, պիտի աշխատեմ”,-պատմեց Գեւորգը: Ի դեպ, այն ժամանակ, երբ զրուցում էինք Գեւորգի հետ կրպակների վաճառողները հավաքվել էին տղայի շուրջը եւ ասում` հույս ունեն մեկը կկարդա տղայի մասին եւ գուցե օգնի ուսում ստանալու: