Ես, Սեւակն ու լիբերտանգոն…

Ինձ դուր է գալիս քո թույնը… Թույնդ քինոտ, ոխակալ… Արբում ենք… Պարում են ստվերները ու մթում ես լույս եմ փնտրում, որ ուրվագծեմ դեմքդ այդ թունոտ… գարշելի արարած, իմ սեր, իմ անվերջ երազած… Իմ… Ու նյարդերիս է պրկվում լիբերտանգոյի սեթեւեթող, խմահաճ ու մինչեւ ոսկորներիս անդին խրվող, չէ ծակող, ցավեցնող էս երգով… Դավաճան…Պիղատոս… Սեղմվում եմ մարմնիդ, որ հրեմ քեզ ցավոտ, ոտքդ տրորեմ էնպես ուժեղ… ու շշնջամ ականջիդ, որ սիրում եմ թունավոր օձ, հենց քեզ եմ սիրում… փոքրոգի արարած…

Իմ կարծիքը՞ քո ջազ-տանգոյի մասին… Որ ջազումդ հերթական պոռնիկը չդառա՞… Որ քեզ չսիրեցի՞ ինչպես սնանդարտ տանգոյում… Որ…սեղվում եմ քեզ ամուր, իմ գարշելի արարած… սիրում եմ թույնդ… չէ, պաշտում եմ թույնդ … չէ, առանց թույնիդ ապրել չեմ կարող, ինչպես առանց օդ մեր մարդկային ցեղակիցները շատ… բայց դու…

Նազում է լիբերտանգոն… ծորում է լիբերտանգոն… կարոտում եմ քո ջազ-տանգոն… Ատում եմ քեզ, որ կաս, որ… ատում եմ ինձ, որ չեղա պոռնիկ քեզ համար… Գիտես էլի, իմ կարծիքը քո ջազի մասին… Ծորում է տանգոն… Չէ, ոռնում է տանգոն… Բայդ դու… իմ խելոք, իմ բարի, իմ համառ… Դու էլ ես ատում էս մութ քաղաղի բարքերն աղաղակող… ու սիրում ես չէ՞ արբեցումն էս գլախապատառ… Ու մեր ջազ-տանգոն ամայի փողոցում… ամայի քաղաքում, ամայի լուսնի վրա… Ուր ուզես… դու իմ տանգոյում, ես քո ջազում, չէ, դու իմ ջազում, ես քո բոլոր ջազերի ու բոլոր-բոլոր… Ինչպե՞ս թե բոլոր… Դու… բոլո՞ր… իմ բոլորների ջազերից անդի՞ն… Սիրտս խառնում է էս սիրո կապկումից, քո սիրո վայասունից անդադար… Զզվում եմ… Գրկիր ինձ ամուր…

Ես եմ… Նույն արբած անմուսան… Ի վերուստ քո ջազ անակողնու մի հերթական… ի բնե հիվանդ հպարտությամբ մի հիմար անմուսա, որ պատվով չի կարող անգամ անկողնու ջազ լինել… Լինել ջազ… Ի՞նչ կաեւոր է քո երգի որ տիրույթում… Լինել քեզ համար…Լինել…

Հայաստանի սեքսի կուսակցություն. տալ քաղաքացիներին ավելին

Հերթական լրագրողական դասընթացը ինձ բերեց այն մտքերին, որ լրագրության հանճարը “սեքսի”/որպես “այդպիսին”/ մասին ցանկացած տեքստից ավելի հետաքրքիր տեքստ գրելն է: Էդ շնորհքը չունես, գոնե պիտի վերնագիրներումդ մեկ-մեկ “սեքս” բառը գրես, դե ռեյտինգ կա, բան կա, թե չէ նյութդ չեն կարդա/էսպես անգամ պուլիցերյանի ճանապարհին/: Շեքսպիրյան` բոլորիս նյարդերը կերած հարցադրման ճիշտ նույն տեքստն է գալիս մտքիս. lինել, թե չլինել լրագրող … միթե՞ սա խնդիր է: Փաստորեն նյութս շատ կարդան` լրագրող եմ, եթե սեքս գրեմ, նյուս շատ կկարդան. Էսքանը եւ վերջ…

Ուրեմն իզուր եմ 4 տարի բակալավրիատում ու նախատեսում եմ դեռ մագիստրատուրա, ով գիտիի, գուցե PhD/-ում գնացել-եկել, բոլոր հնարավոր տարբեր թեմաների լուսաբանման դասընթացներին ինչքան ուժ ունեմ/իսկ ես կարգին ուժեղ եմ նման հարցերում/ մասնակցել, հազար ու մի թերթում գրել, հազար ու մի պրոյեկտում գրել/մի տեղ լավ հոնորար ստացել, մի տեղ անգամ չեմ էլ զանգել իմանալու` փող տալու են, թե չէ/, որ վերջում մեկը բռնի իր նյութի վերնագրում “սեքս” գրի ու… գնա լրագրող ջան, կորի քո մասնագիտական էթիկական վերին գաղափարով: Օ ժամանակներ, օ սեքս…

Մտածում եմ, նույն տրամաբանությունը կարող է գործել բոլոր ոլորտների համար, հը Ասենք օրինակ` ՀՍԿ/Հայաստանի սեքսի կուսակցություն/ իր հանճարեղ կարգախոսով, ասենք` “Տալ քաղաքացիներին ավելին” կամ “Ամեն հայի կուսակցություն” կամ “Զբաղվիր, մենք տեր ենք” կամ էլ “Հետդ տուն տար”: Չնայած էս ինտերետի դարում էլ ում պիտի զարմացնես քո կարգախոսներով: Բոլոր տեղերում սեքսի մասին ստանդարտ “do it yourself”-ն է պտտվում, բայց դե այս վերջինը ազգ չի փրկի, կուսակցության գաղափարախոսական հենք չի լինի, բա ցեղակրոնադավաճանությունը, բա հայի “ազգային-ազատագրական” մեքենան… Լավ, հեռու չգնանք, մեր էս կուսակցությունը խորհրդարանական ընտրություններին համամասնականով կմասնակցի ու հանրահավաքներ կանի` մեծ պաստառներին գրելով, թե “Սեքսը կփրկի քեզ” կամ “Սեքս… առաջ”:

Ասֆալտ Հայաստան, եվրո իմ երկիր

Միանգամից ասեմ, որ մեր տան շենքի դիմաց ասֆալտ են փռել, նոր, եվրո, էլիտար… Տարածքային գզիրների` կարեւոր չէ որ կուսակցության, սակայն անպայմանորեն իշխանական ու հաստահետեւ, ջիպազգիների` համապատասխան տեղերը մտնելու ավանդաբնազդային հակումը անսպասելիորեն այս ընտրություններին “ասֆալտափռաքարոզարշավի” ֆորմատ ստացավ: Էհ… Էլ բեթարից ազատվենք… Հա, իսկ բացի միանգամից ասելուց, շատ զգույշ ասեմ, որ երեկ պետական քննությունս էր, փաստորեն ավարտեցի համալսարանը, առաջին կրթական աստիճանս ստացա: Ամոթ էլ է ասել, բայց կարմիր դիպլոմով… Ու մնաց մտածել մագիստրատուրա, ասպիրանտուրա, դոցենտ ու վերջապես այդքան բաղձալի ԾԱԿ պրոֆեսոր…

Դուրս եկա համալսարանից երեկ, երեխեքին ասացի, որ ուզում եմ մենակ քայլել ու գնացի Իսահակյան 1`աղբանոց: Համիկին ահագին ժամանակ է չեմ տեսել, էնտեղ չէր էլի… Վախենում եմ արդեն չկա, վերջին անգամ երբ հանդիպեցինք, շատ վատ էր… Ինչ հեշտ է չէ, օրական հազարավոր մարդիկ են ծնվում ու մահանում ու նորից ծնվում ու նորից մահանում ու նորից… Համիկի մասին կարծեմ էլի գրել եմ, ահա` իմ լավագույն ընկեր բոմժն ու պեռաշկիները ու “Բելաջոն”… Երբեք քեզ չեմ մոռանա, բարեկամս… Մենք վախենում ենք մեր երազանքներից, որովհետեւ կարծում ենք, որ դրանք մի օր կարող է չիրականանան… կամ ավելի վատ, վախենում ենք, որ հանկարծ ու իրականանան… Դու կաս կամակոր պապիկ, հատկապես իմ ուսանողական վազքերում…ԵՊՀ-ից հետո վազքով արվեստի համալսարան, վազքով գործի, վազքով խառը-մառը կուրսերի ու լիդերների դպրոց… Կարճ ասած` ես լավ սպորտային վիճակում եմ միշտ եղել, վազքով սմաք, վաքով ուտել, վազքով կարդալ, վազքով հանդիպումների գնալ, վազքով վազել ու, հա սիրում եմ բոլորին, վազքով…

Շաշ-շաշ բաներ…

Բարեւ իմ սիրելի /ըստ վիճակագրության/ 30-40 ընթերցող: Փաստորեն ամիսը մեկ անգամից ավելի չի ստացվում գրառում անել, չնայած էնքան բան կա գրելու. ազգս հավերժ պրպտող, ազգային-ազատագրական մառազմատիկ, ես էլ ինչպես միշտ խառը հազար ու մի գործերով ու հազար ու մի… Հազար ու մի` կարճ ասած… Ներքաղաքային ճղճիմությունից ու “Օբամայի” հանճարից չեմ խոսի էսօր, էնպես հոգնել եմ էս “Խրիմյան հայրիկության” կոմպլեսից, թղթե շերեփներից, “խալխի” ազգերի ողորմությունից ու “խալխից”… /պարզաբանում` “խալխ” մորական պապիս խոսքերից է, նշանակում է` ուրիշ: Ի դեպ, մորական պապիիս մասին: Նախօրեին ընտանիքով իրեն հյուր էինք գնացել: Ասեց` սենյակ մի մտի, մոտս մարդ կա: Կես աչքով նայեցի`մի շիկահեր մեծակուրծք կին էր… Էհ… պապի-պապի… 82 տարեկանում էլ “խաղեր կուդաս”… Մտածում եմ` տեսնես իմ բջջային հանգույցներում մորական գեներից քանի տոկոսն է կայծեր տալիս /

Ուրիշ բանից էի խոսում, բայց լավ, քանի որ խոսքը բացվեց, ասեմ, որ տատիի ու պապիի հարցով միշտ ինչ-որ պատմությունների մեջ ենք ընկնում: Տատիս էլ հորականն է, 80 տարեկան, մեզ հետ է ապրում ու “Բարսելոնայի” ֆան է: Երբ տանը չենք լինում հավաքվում են շենքի կնանիքով, “տուսվում”, զանգում “գազի մարդուն” ու ֆուտբոլային խաչբառ լուծում… Երկար պատմություն է… Ապրիլի 7-ի մասին: Ում համար կարեւոր օր է, շնորհավոր… Ավանդական մոտեցմամբ երեկ էլ ինձ համար էր կարեւոր օր, երեւի… Այսինքն էնքանով կարեւոր, որ հազար ու մի շնորհավորանք, սմս, նամակ, բացիկ, զանգ, ծաղիկ, նվեր, ջերմ խոսքեր, ողջագուրումներ ու էսպիսի թիթիզ-միթիզ բաներ եղան… Ծնունդս էր… 21 տարեկան դարձա… Բլոգս արդեն 3 տարի վարում եմ ու փորձում եմ “վարել” սուս ու փուս, բայց ծննդյանս օրը “ինձ էլ եմ անդրադառնում”… Անցած տարի ծննդյան տորթը նկարեցի, էս տարի չհաջողացրեցի… Դրա փոխարեն ակումբային նկար եմ դնում…

BarCamp Yerevan. Conference for geeks :)

Dear Friends, if you are interested in IT, Internet, New Media and Web 2.0 then the BarCamp Yerevan is for you. BarCamp is an open, informal conference in Information Technology, with a special focus on the Internet and New Media. BarCamp requires more than just attendance, but everyone will also be welcomed to present.

So, join us, make a presentation on topics you are interested in, share your experience, ideas and thoughts with your colleagues, co-mates and potential partners. For better understanding please visit www.barcamp.am

One more important thing: if chances that you will attend the unConference are at-least 50%, then please register on our website.The organizing team can help you with finding accommodations and the cheapest travel options for Armenia. Former Soviet States don’t require visas for Armenia. EU member states must obtain visas on the boarder or at the airport.

Currently Barcamp Yerevan 2009 is being discussed on following websites:
Facebook – http://www.facebook.com/group.php?gid=18812842977
LiveJournal – http://community.livejournal.com/barcamp_am/
Google Groups – http://groups.google.am/group/barcamp-yerevan

Եվ ով դառավ Կլարա Ցետկինը, որ ազգիս վրա մատ թափ տա :)

Երեկ ազգիս վրա վատ երազ տեսա: Երազումս իբր Մայր Հայաստանը գյուղական էլիտայի ներկայացուցիչների` “ժեկերի”, անձնագրային բաժնի աշխատակցուհիների ու դպրոցի տնօրենների իգական սեռի ներկայացուցիչների ուղեկցությամբ բոբիկ գնացել էր կանանց տիեզերական համաժողովին` մեր երկիրը ներկայացնելու ու թղթե շերեփը համաշխարհային հարիսայի կաթսայի մեջ խրեց…

Էս Բեթի Ֆրիդենը լիբերալ ֆեմինիզմի շերեփով ափսեների մեջ լցնում էր հարիսան ու հետ փոխանցում, Ջանեթը Բիելի էկոֆեմինիստական աղ էր բաժանում, իսկ երբ Անջելա Դեվիսը սեւամորթ կանանց համար փայտե դագանակներ բերեց ու երբ եվրոպացի կնանիք սկսեցին կանանց գրականությամբ ու Վիրջինի Վուլֆով լոպազանալ, էս մեր խեղճ ու կրակ Մայր Հայաստանը քաշվեց մի կողմ ու լաց եղավ…

Բայց… հիշեց Եղիշեին, տիկնանց փափկասուն, հավաքեց իրեն ու երկրորդ մոտեցմամբ փորձեց գոնե թղթե շերեփի ծայրից բռնել… Ու չնայած մեր Մայր Հայաստանը կարդացած կնիկ էր, Կապուտիկյանից մինչեւ Զապել Եսայան անգիր էր արել դպրոցում, բայց գլխի չընկավ, որ գոնե դրանք հիշատակելու տեղն է եկել ու միակ փայլատակումը երգչուհի Շեր-ին հիշելն էր: Բայց դե Շերը շեր է մնում, թքած ուներ` հայկական արմատներ կա մեջը, թե չէ…

Մեր Մայր Հայաստանը “տիեզերական” ձախողումից հետո նամակ գրեց տուն, որ իրենց պահած, փայփայած որդիներն ու ամուսինները գան, տուն բերեն, բայց թարսի պես էդ ժամանակ քաղաքում ուկրաինացի ու ռուս մի երկու կնիկ էին ֆռֆռում, ու էս մեր տղամարդիկ ազգային-ազատագրականով էին խրված, նամակին պատասխանելու ժամանակ չեղավ…

Ու ինչպես դարերով ավանդվել էր, ժառանգական հարմարվողականությամբ քարից հաց քամող էս մեր կանանց դելեգացիան տան ճամփեն բռնեց, որը անցնում էր Դեր Զորով… Ու պատմական անարդար զարգացմամբ մեր Մայր Հայաստանի մայրը մեկ անգամ եւս լացեց ուժգին ու աղեկտուր… Ու լռեց նա` հարմարվելով իր վիճակին ու ընկճված տուն գալով` դաստիարակեց իր Թագուհի դուստրերին Արա որդիներին ծառայելու համար, իսկ Արա որդիներին` հարեւանի Շամիրամներով զբաղվելու համար… Հետո երազումս աչքիս երեւաց էդ Կլարա Ցետկինը ու մատ թափ տվեց ազգիս վրա… Վեր թռա, “ջրի վրա” պատմեցի երազս ու էլ քնել չկարողացա…

21-րդ դարի միֆերը. ֆինանսական ճգնաժամ

“ֆինանսական ճգնաժամը” մտավ նաեւ մեր տուն: Երեկ իմ 80 ամյա տատը հայտարարեց, որ որոշել է խնայողություններ հավաքել իր հուղարկավորության համար եւ ինձ հարցնում է, թե ինչ տիպի “վալյուտա”-ով ավելի ճիշտ կլինի այն պահել… Դեպրեսիվ ինֆորմացիոն քարոզչությունը “համաշխարհային այս աղետի” մասին կարող էր շատ լրատվամիջոցների հերթական “ճպցրած” նյութի թեմա դառնա, բայց ֆուտբոլասեր ու հեռուստատեսության նկատմաբ կիսով չափ անտարբեր տատիիս մտահոգության առարկա դառնալուց հետո լուրջ սպառնալիք թվաց նաեւ ինձ համար:

Ուզում եմ սկզբից եւեթ իրերն իրենց անունով կոչենք: “Ֆինանսական ճգնաժամը” որպես այդպիսին համաշխարհային վերահսկողության դերաբաշխական եւ “պարտքերի ստրկության” ինստիտուտի տարեկան գործարքներից մեկն է, որը տարբեր պարբերակնությամբ կրկնվում է եւ տարբեր քարոզչական աստառներով դեպրեսիվ կախվածության մեջ գցում պետությունների ու հասարակությունների:

Առօրեական բառապաշարով ` հերթական “ամերիկյան կայֆերն” են մի երկու պետության ձայնակցությամբ: Տպավորությունս այնպիսին է, որ միակ տարբերությունը “համաշաչհային մյուս ճգնաժամ”-ների եւ այս վերջինի այն է, որ այս անգամ քարոզչական ապարատը գերակատարել է պլանը այն աստիճան, որ ինքն էլ մեկ-մեկ սկսում է հավատալ վերջինիս գոյությանը: Ով, համաշխարհային հանրություն, քո PR-ի ջարդ ու փշուր է անում անգամ քո սեփական PR ))

Պատմական ակնարկ: 1907թ. ԱՄՆ-ում ֆինանսական ճգնաժամ է: Այդ ժամանակ Ռոքֆելներների, Մորգանների, Վարբուրգների, Ռոթշելդների “պրպտուն մտքի արդյունքում” արդեն գործում էր կենտրոնական բանկի ինստիտուտը: /Ուշադրություն դարձրեք նշված տոհմերին եւ պատմության մեջ նրանց խաղած դերերին/: 1914-19թթ Կենտրոնական բանկը փողի շրջանառությունը 100 տոկոսով ավելացրեց: 1920թ. ահա քեզ ֆինանսական ճգնաժամ, ԿԲ-ն կոմերցիոն բանկերից պահանջել էր իր տոկոսները: 1929թ “մարժեվային” վճարումների ակցիային նախորդեց ֆինանսական ճգնաժամ: Էսպես հերթով կարելի է թվարկել: Բացեք Վիկին ու մի փոքր փորփրեք: Ջսթորի հրապարակումներն էլ չեմ ասում:

Դեմոկրատիա հայկական ձեւով. “ամեն ինչ գրականություն է”

Գրական վարժանքը սկսվում է առավոտ կանուխ: 19 ամյա այս պատանին վազելով իջնում է Երեւանի Կասկադի աստիճանների ամենավերեւից, ինչ-որ բառեր գոռում ողջ ընթացքում ու ձայնագրում: Ներքեւում արդեն դրանք վերծանում է բջջայինում եւ ստացվածը sms-ով ուղղարկում ընկերուհուն: Արտաքինից ոչ մի արտառոց նշաններով իր հասակակիցներից չտարբերվող այս պատանին իրեն “բանավոր գրող” է համարում եւ նշում է, որ այս արտահայտությունը հասկանալու համար պարզապես իրեն պետք է նայել: Ապագա ծրագրավորող Արեգը գրականություն առհասարակ չի կարդում եւ ասում է, որ ատում է գրքերը:

“Պարտադիր չէ իմանաս, թե քեզանից առաջ ով ինչ է գրել: Հենց դա է կաղապարված մտածողության բերում: Ջնջում ես ամեն ինչ ու մարդկությանը սկսում ճանաչել սկզբից. սիրուն հայհոյելու արվեստ ստեղծում, ընկնում առաջին պատահած մեքենայի տակ, հավաքածդ գումարով Nokia-ի վերջին մոդելի հեռախոսն առնում ու ջարդում ընկերներիդ առաջ: Սա է կենադնի գրականությունը, մարդն է գրականությունը”,-ասում է Արեգը: Նա նշում է, որ “գրող” բառը եւ վերջինիս` իր համար ընդունելի կոնցեպցիան իրեն շատ է դուր գալիս եւ ինքը փորձում է գիշերները ինտերնետում լուսացնելով դրա նոր մոտեցումը քարոզել:

Երեւանի Աբովյան փողոցի “Art-bridge” գրախանութ-սրճարանում պետհամալսարանի մի խումբ սփյուռքահայ եւ տեղացի ուսանողներ գրականության ու արվեստի այլ տեսակի մասին են խոսում: Համացանցից քաշված եւ տպված թղթերը փոխանակելով` նրանք օն-լայն թերթերի, հասարակական համացանցերի անդամների նոթերի, ֆորումների ու բլոգերի բաց տեսարաններով տեքստերն են քննարկում, եւ ժամանակից գրականության սահմանը գծում այս նյութերից:

“Գրականությունը համարձակություն է: Ձեւը պահպանելու համար գրված ամեն մի էշություն դա արվեստ չէ: Գրականությունը հասարակությանը հուզող, հասարակության համար հետաքրքիր նյութն է` ամեն անհատ գրողի սեփական հայացքով: Եթե մեզ մոտ համատարած անբավարարվածություն է տիրում, սեքսի մասին ոստանավորը հենց հուզող թեմա է, ուրեմն` հաջողված գրական արվեստ”,-կարծում է սոցոլոգիայի մագիստրոս Սոնան: Նա նշում է, որ ինքն ու իր ընկերները բացառապես մասնագիտական գրականություն են առնում, չնայած գրախանութներում նոր կազմեր ու բազաթիվ նոր հեղինակների անուններ են նկատում վերջին շրջանում:

Այսօր Հայաստանում 70-ից ավել հրատարակչություններ ու տասնյակ տպարաններ են գործում, իսկ վերջին երկու տարիների` 2006-2008 թվականների վիճակագրությունը գրահրատարակչության ոլորտում կազմում է տարեկան 1500-ից ավել անուն գիրք եւ այս ցուցանիշը գերազանցում է Սովետական Հայաստանի օրոք տպագրվող գրքերի տարեկան թվին: Արդեն 6-րդ տարին անընդմեջ տարեկան շուրջ 135 մլն դրամ բյուջեից դոտացիա է տրվում գրահրատարակչությանը եւ 250-300 գիրքերը այս ցուցակից տպագրում է պետպատվերով եւ հրատարակվող գրքերի մոտ 85 տոկոսը ժամանակակից գրականություն է: Այս գրքրեը վաճառվում են Երեւանի ընդհամենը 6 եւ մարզային 2-3 գրախանութներում ու ինչպես մեզ վստահեցրին գրախանութներում, գրքերը հաճախ հետ են ուղղարկվում հրատարակչություններ` պահանջարկ չունենալու պատճառով: Շատ խանութներն էլ առհասարակ չեն ստանում ժամանակակից հայ հեղինակների գրքերը:

Դուդուկն ու զուռնան ակումբային ջազի սիգարի հոտով. Հայաստանը ջազ է լսում…

Ամեն առավոտ Երեւանի Ալեք Մանուկյան Մանուկյան 5 հասցեում գտնվող երկու սենյականոց գրասենյակում իր աշխատանքն է սկսում «Ռադիո ջազ»-ը (103,8fm) եւ ռադիոյի ջինգլների ձայն դերասան Արմեն Էլբակյանը արդեն 2-րդ տարին անընդմեջ ազդարարում է. «քաղաքը ջազ է լսում»։

Ամեն առավոտ աշխատանքի է մեկնում 36-ամյա տնտեսագետ Գեւրգը, ով իր մեքենայում լսելով Արմեն Էլբակյանի խոսքերը, բարձրացում է ռադիոընդունիչի ձայնը, որ բոլորն իմանան` ինքը ջազ է լսում: Նա խոստովանում է, որ ոչ մի ջազ կատարողի անուն չգիտի, բայց հստակ գիտակցում է՝ ջազը Երեւանում ճաշակի ու կարողության ցուցիչ է ու պաշտոնի բարձրացումից հետո ինքն էլ կարող է իրեն թույլ տալ «նման ճոխություն»։

Երեւանի մեկ այլ անկյունում ամեն առավոտ համալսարանի դիմաց հավաքվում են Սեւակն ու իր ընկերները, որ ջազային ձայներիզներ փոխանակեն: Մասնագիտությամբ ռադիոֆիզիկ Սեւակը պատմում է, որ ուսումնական թոշակից թոշակ ջազ ակումբներ է գնում` իր սիրած երաժշտությունը կենդանի վայելելու, իսկ մյուս օրերին ստիպված է լինում բավարարվել ջազային ձայներիզների ծովահենային տարբերակները լսելով։ Ասում է՝ մի ամբողջ կարողություն է պետք Երեւանում իսկական ջազին գոնե մոտ լինելու համար։

«Ջազային բումը» մայրաքաղաքում սկսվեց վերջին մի քանի տարիներին, երբ մեկը մյուսի հետեւից բացվեցին ջազ երաժշտության ակումբներ, ջազ փառատոնների անցկացվեցին։ Ջազ երաժշտություն լսելը նորաձեւ դարձրեց նաեւ ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը, ով երեկոները «Առագաստ» ջազային սրճարանում էր անցկացնում։

Իրականում հայաստանյան ջազի ավանդույթները սկսվել են դեռ 30-ականներին, երբ արդեն գործում էին ջազատիպ կատարումներով հանդես եկող խմբեր եւ երբ ստեղծվեց Հայաստանի պետական ջազ նվագախումբը՝ կոմպոզիտոր Արտեմ Այվազյանի ղեկավարությամբ ու Ցոլակ Վարդազարյանի խմբավարությամբ։ Ապա 50-60-ականների Սովետական Հայաստանում «բուրժուական երաժշտության» փառատոններ էին կազմակերպվում եւ համարյա բոլոր ուսումնական հաստատություններում փոքրիկ ջազային կոմբոներ էին գործում, ովքեր երեկոներին նվագում էին փակ ակումբներում։

«Ջազը մագնիսական նշանակություն ունի։ Բոլորը ցանկանում են մոտ լինել ջազին, սակայն իսկական ջազը միշտ «էլիտար» արվեստ է եղել»,-ասում է Հայաստանում ջազի վետերաններից թմբկահար Չիկոն` (Արմեն Թութունջյանը): Նա պատմում է, որ 60-ականներին, երբ ինքը ուղղակի սիրահարված էր այդ արվեստին, գրականության պակաս կար, եւ ձայնագրությունները դժվար էր գտնել: Այսօր, ըստ նրա, իսկական ջազ լսողներն են պակասում, իսկ ձայներիզները կան ՝ ինչքան ուզես։

Փորը պնդեցնող դեղերն ու հանգուցյալի դագաղը

Ամանորյա տոներից ու հունվարյան քննական շրջանի քաշքշուկից հետո առաջին անգամ մի 15 րոպե հարմարեցրի, որ մի երկու բլոգային գրառում անեմ ըստ վիճակագրության իմ 30-40 ընթերցողի համար: /Անցած տարի ասում էի` 70-80/:

Նախ տոներից հետո դեղատներում “լեվոմիցիտինի”/փորը պնդեցնող դեղամիջոց է/ մասսայական դիֆիցիտից հետո քաղաքի “հասարակական սարցադաշտերի” ու փողոցներում, մայթերում գլխներիս չափ սառցեկույտերի հետ կապված հազարավոր պատմություններից “այս մեկը” ամենասպանիչն է: Իրական դեպք է: Իմ ծանոթներից մեկի ծանոթի տատու թաղմանը, երբ շենքի մուտքի դիմաց` սառույցների վրա հանգուցյալին 3 շրջան պտտեցնելիս են եղել, դագաղը բռնածներից մեկի ոտքը սայթաքել է ու ընկել է սա, մյուս բռնածներն էլ չեն կարողացել պահպանել հավասարակշռությունը… Կարճ ասած` դիակը դագաղից դուրս է ընկել… Ահավոր է… Ոչ էն է լացես, ոչ էլ ծիծաղես…

Հունվարյան քննական շրջանում ընթերցասրահում մինչեւ ուշ գիշեր նստելուց հետո սկսեցի հասկանալ, որ մեղմ ասած սուտ եմ ասում, թե համալսարանը ինձ ոչինչ չի տվել: Վերջին հաշվով լավ լրագրող դառնալու համար Պետհամալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետը գուցե ամենալավ «դպրոցը» չէ, բայց ընդհանուր համալսարանական կրթությունը ու 7-8 տեսակ գրականության ու գրականագիտության 5-6 թերթանի գրքերի ցանկն ու դրանց անվերջ-անդադար ընթերցանությունը «լիքը» բան հաստատ տվել է: Անտիկ գրականությունից մինչեւ ժամանակակից արտասահմանյան ու հայկական/սփյուռքահայ էլ/ գրականության բոլոր գործերն հաստատ չեմ մոռանա/կարդալ այս հատվածը պաթոսով/: Էյ գիտի անտիկգրակի դասախոսի հունական «քֆուրները», հայգրակի դասախոսի պատմավեպերի էռոտիկ մասերի բացահայտումն ու հանգամանալից վերլուծությունը ու արտգրակինի մեռելային կանաչ դեմքը: